การเดินทางสู่เขตต้องห้าม

กลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของหยาดน้ำค้างที่เกาะตามซากปรักหักพังของกำแพงเมืองเก่า เป็นสิ่งแรกที่ปลุกประสาทสัมผัสของผมให้ตื่นตัวเต็มที่ รอยขูดขีดบนแผ่นศิลาโบราณตรงหน้าไม่ใช่ร่องรอยของกาลเวลา แต่มันคือรอยกรงเล็บของสิ่งมีชีวิตบางชนิดที่ทรงพลังและดุร้ายเกินกว่าจะพบเจอในเขตปลอดภัยชั้นใน แว่นขยายคู่ใจในมือของผมสะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ จากอินเตอร์เฟซระบบเลเวลอัปที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศ ข้อมูลตัวเลขและสถิติต่างๆ ถูกประมวลผลด้วยความเร็วสูงเพื่อวิเคราะห์ความเป็นไปได้ของเบาะแสที่เรากำลังตามล่า "ถ้าเดินลึกเข้าไปมากกว่านี้อีกร้อยเมตร แผนที่โฮโลแกรมคงจะเตือนภัยสีแดงฉานจนแสบตานะครับ อาจารย์อลิซ" ผมเอ่ยขึ้นเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากรอยเท้าขนาดใหญ่บนพื้นดิน ศาสตราจารย์อลิซที่ยืนพิงเสาหินผุพังอยู่ด้านหลัง หัวเราะในลำคอเบาๆ เธอขยับปีกหมวกทรงแปลกตาลงเล็กน้อยเพื่อบังแสงสลัวจากบรรยากาศรอบตัว ก่อนจะยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเลื้อ P ตามสไตล์ของเธอ "ก็เพราะมันอันตรายและไม่มีใครกล้าเข้ามานี่แหละ คิณ เบาะแสสำคัญถึงได้ซ่อนอยู่ตรงนี้... นายก็รู้ว่าระบบไม่ได้สร้างเส้นทางง่ายๆ ให้เราเดินเล่นเหมือนทางเท้าในเมืองหลวงหรอกนะ" เธอกล่าวพร้อมกับใช้นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ที่ด้ามปากกาเวทมนตร์ในกระเป๋าเสื้อกาวน์ เขตชานเมืองด้านทิศเหนือ หรือที่นักผจญภัยขนานนามกันว่า "เขตก,กเงาอสูร" เป็นพื้นที่เปลี่ยนผ่านระหว่างอารยธรรมมนุษย์กับดินแดนรกร้างที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์ระดับต่ำ แต่คำว่า "ระดับต่ำ" ในตำราเรียนกับความเป็นจริงนั้นมีความหมายต่างกันราวฟ้ากับเหว สำหรับคนทั่วไป มอนสเตอร์เหล่านี้คือภัยพิบัติที่พรากชีวิตได้ในพริบตา แต่สำหรับพวกเรา มันคือสิ่งกีดขวางที่ต้องไขปริศนาเพื่อผ่านไปให้ได้ ผมย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วแตะเศษดินที่ติดอยู่บนรอยเท้า สัมผัสได้ถึงพลังงานมานาที่ยังหลงเหลืออยู่ [ระบบตรวจพบร่องรอยของ "ฮาวเลอร์เงา" (Shadow Howler) - มอนสเตอร์ระดับ E] [คำเตือน: ความหนาแน่นของมานาในพื้นที่สูงกว่าค่ามาตรฐาน 45% ความสามารถในการฟื้นฟูมานาของผู้เล่นจะลดลงชั่วคราว] หน้าต่างแจ้งเตือนสีเหลืองปรากฏขึ้นตรงหน้า ผมพยักหน้ารับรู้เงียบๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางปรับโฟกัสแว่นขยายเพื่อสแกนพื้นที่โดยรอบอย่างละเอียด ต้นไม้รอบตัวบิดเบี้ยวเป็นรูปทรงประหลาด กิ่งก้านของพวกมันแผ่ขยายราวกับซี่โครงของยักษ์ใหญ่ที่ถูกฝังไว้ใต้ดิน บรรยากาศเงียบสงบจนน่าอึดอัด มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านซากปรักหักพังจนเกิดเสียงหวีดหวิวคล้ายเสียงกระซิบ "ระวังตัวด้วยนะครับอาจารย์ รอยเท้าพวกนี้สดใหม่มาก คาดว่าพวกมันน่าจะหากินอยู่แถวนี้ไม่เกินสิบนาที" ผมเตือนคู่หูด้วยน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับกระชับอุปกรณ์สืบสวนในกระเป๋าเสื้อ อลิซไม่ตอบคำแต่เธอขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นในระยะที่สามารถสนับสนุนได้ทันที รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของเธอจางหายไป เหลือเพียงแววตานักวิชาการผู้รอบคอบที่มองทะลุความมืดเบื้องหน้า พวกเราก้าวเดินไปตามเส้นทางที่รกร้าง อาคารบ้านเรือนปรักหักพังทอดตัวยาวไปตามสองข้างทาง แต่ละแห่งมีร่องรอยการต่อสู้ที่เก่าแก่และปริศนาที่ยังไม่มีใครไขคำตอบ เบาะแสจากคดีลักขโมยตำราโบราณในเมืองหลวงนำพาเรามาถึงจุดนี้ จุดที่เส้นแบ่งระหว่างความจริงและความลี้ลับเริ่มพร่าเลือน ทันใดนั้นเอง ลมที่เคยสงบก็พัดกรรโชกอย่างรุนแรง กลิ่นคาวเลือดเจือจางลอยมาแตะจมูก "กรรร..." เสียงคำรามต่ำๆ ดังสะท้อนมาจากความมืดหลังซากกำแพงห่างออกไปไม่ถึงยี่สิบเมตร ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งคู่เลือนรางปรากฏขึ้นในความสลัว ตามด้วยเงาร่างขนาดใหญ่ที่เคลื่อนไหวด้วยความรวดเร็วกว่าที่คิด ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ ตั้งสติ ปรับโหมดการมองเห็นของแว่นขยายเข้าสู่ "โหมดวิเคราะห์จุดอ่อน" ทันที "มาแล้วสินะครับ..." ผมพึมพำเบาๆ พร้อมกับก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับความท้าทายใหม่ในเขตต้องห้ามแห่งนี้ โดยไม่รู้เลยว่าสิ่งที่รอคอยพวกเราอยู่เบื้องหลังเงาอสูรนั้น ไม่ใช่แค่สัตว์ป่ากลายพันธุ์ธรรมดา แต่เป็นกับดักอันซับซ้อนที่ถูกวางเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว [ระบบตรวจพบการเปลี่ยนแปลงฉับพลันของพลังงานมานา!] [คำเตือนพิเศษ: เงื่อนไขการปลดล็อก "บอสลับประจำเขต" เริ่มต้นขึ้นแล้ว...] [กรุณาเตรียมพร้อมรับมือ...] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับพวกเราในตอนนี้ด้วยนะครับ