การต่อสู้ครั้งแรกของนักสืบ

กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณผสมผสานกับกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิดของชั้นใต้ดินหอสมุดกลาง คิณกุมกรอบแว่นสายตาคู่ใจที่สะท้อนแสงไฟฉายวับวาม นัยน์ตาคมกริบกวาดมองร่องรอยบนพื้นฝุ่นหนาเตอะด้วยสติปัญญาอันเฉียบคม ตรรกะในหัวของเขากำลังประมวลผลทิศทางของรอยเท้าสี่คู่ที่เพิ่งเลือนหายไป ทว่า สัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ถูกหล่อหลอมด้วยระบบเลเวลอัปกลับส่งเสียงร้องเตือนภัยดังลั่นในโสตประสาท "ระวังตัวนะครับ อาจารย์อลิซ" คิณเอ่ยเสียงทุ้มต่ำพร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าแขนเรียวของหญิงสาวไว้โดยสัญชาตญาณ แรงดึงเพียงเล็กน้อยทำให้ร่างบางเซเข้ามาหลบอยู่เบื้องหลังแผ่นหลังกว้างของเขาได้อย่างพอดิบพอดี "แหม... ทำเป็นดึงหน้าขรึมเชียวนะพ่อคุณนักสืบตัวน้อย" อลิซกระซิบตอบ น้ำเสียงของเธอยังคงเจือแววขี้เล่นและรอยยิ้มมุมปากตามเคย แม้ในสถานการณ์ที่บรรยากาศรอบตัวจะกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เธอยื่นมือเรียวมาแตะไหล่เขาเบาๆ เป็นเชิงหยอกเย้า "แต่... ดูเหมือนว่าเด็กเนิร์ดของฉันจะไม่ได้มีดีแค่เรื่องอ่านหนังสือโต๊ะสมุดแล้วสินะ" เปรี๊ยะ! เสียงโลหะเสียดสีกันดังขึ้นจากมุมมืดเบื้องหน้า ทันใดนั้นเงาร่างมหึมาของโกเลมพิทักษ์สุสาน—สิ่งประดิษฐ์จากยุคโบราณที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยกลไกมายา—ก็พุ่งทะยานแหวกความมืดเข้าใส่ทั้งสองคนด้วยความเร็วเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะรับมือทัน มันเงมือขนาดยักษ์ที่เต็มไปด้วยคมมีดสนิมเขรอะหมายจะบดขยี้เป้าหมายให้แหลกเป็นMASH ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น โลกราวกับหมุนช้าลง คิณสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างมีสติ แว่นตาของเขาเรืองแสงสีฟ้าจางๆ พร้อมกับหน้าต่างระบบอินเทอร์เฟซโปร่งแสงที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบภัยคุกคามระดับ B] [เงื่อนไขการใช้สกิล: "เนตรตรรกะวิเคราะห์ (Logic Eye Lv.3)" และ "ย่างก้าวเงาจันทร์ (Moonlight Step Lv.2)" ทำงานร่วมกัน] [คำนวณจุดอ่อนของเป้าหมาย... สำเร็จ: ข้อต่อหัวเข่าด้านขวา และแกนพลังงานบริเวณหน้าอก] ดวงตาของคิณหรี่ลงเล็กน้อย เขาก้าวเท้าหลบวิถีการโจมตีอันรุนแรงได้อย่างเฉียดฉิว ลมFrictionจากหมัดเหล็กพัดผ่านเส้นผมของเขาไปจนรู้สึกเย็นวาบ แรงเหวี่ยงนั้นทำให้โกเลมเสียหลักไปชั่วขณะ และนั่นคือช่องว่างที่เขาเฝ้ารอ "ไปซะ!" คิณคำรามเบาๆ ในลำคอ ร่างกายที่ได้รับการอัปเลเวลและเสริมแกร่งด้วยพลังงานลึกลับเคลื่อนไหวไปตามสัญชาตญาณใหม่ เขาพุ่งตัวเข้าประชิดร่างยักษ์ด้วยความเร็วสูงราวกับภูตพราย เท้าขวาเตะอัดเข้าที่จุดอ่อนบริเวณข้อต่อหัวเข่าของโกเลมอย่างแม่นยำและทรงพลัง กริ๊ก! โครม! แรงปะทะหนักหน่วงส่งผลให้โครงสร้างเหล็กกล้าโบราณทรุดฮวบลงครึ่งหนึ่งทันที โกเลมส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอด้วยความเจ็บปวดเชิงกลไก มันพยายามจะเหวี่ยงแขนกลับมาโจมตีสวนกลับ แต่คิณซึ่งคาดการณ์ล่วงหน้าไว้แล้วกลับหมุนตัวหลบได้อย่างงดงาม พร้อมกับใช้มือซ้ายดึงตัวอลิซให้ถอยห่างออกมาในระยะปลอดภัยได้อย่างไร้รอยขีดข่วน อลิซมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาที่ประกายระยิบระยับผสมผสานความทึ่ง รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าของเธอบางเบาลง เหลือเพียงความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด "ไม่เลวเลยนี่... พัฒนาการเร็วกว่าที่ฉันประเมินไว้เสียอีกนะเนี่ย คิณ" "ยังวางใจไม่ได้ครับอาจารย์" คิณกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง นัยน์ตาสีเข้มยังคงจ้องมองไปยังเศษซากโกเลมที่ยังไม่ยอมหยุดทำงาน แม้จะเสียขาไปข้างหนึ่ง แต่มันกำลังรวบรวมพลังงานเฮือกสุดท้ายเพื่อระเบิดตัวเอง ทว่า ในจังหวะที่คิณกำลังจะก้าวเข้าไปปิดฉากความเสียหายทั้งหมดนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนปริศนาที่เยือกเย็นและคุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัวของเขาอีกครั้ง—เสียงที่ดังกว่าครั้งไหนๆ และเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจลับระดับ SSS "ผู้พิทักษ์แห่งความลับโบราณ" ถูกกระตุ้น] [คำเตือน: ตรวจพบการปลุกชีพของ "บอสลับ" ชั้นใต้ดิน—เงาแห่งปราชญ์ผู้ล่วงลับกำลังลืมตาตื่น] พื้นห้องใต้ดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดาน ราวกับว่ามีบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ากำลังก้าวเท้าขึ้นมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง คิณหันกลับมามองอลิซที่ตอนนี้สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เงาสูงโปร่งร่างหนึ่งจะปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะก้องกังวานที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับพวกเราในตอนนี้ด้วยนะครับ