เบื้องหลังองค์กรเงา

"รอยหมึกบนกระดาษแผ่นนี้ไม่ได้ถูกเขียนด้วยปากกาธรรมดา... มันคือเรซิ่นสังเคราะห์ผสมผงกระดูก ที่ออกแบบมาให้เรืองแสงเฉพาะภายใต้ความยาวคลื่นสามร้อยแปดสิบนาโนเมตรเท่านั้นครับ" นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือสีขาวของคิณขยับปรับโฟกัสเลนส์แว่นขยายคู่ใจ แสงสีฟ้าอ่อนจากระบบเลเวลอัปสะท้อนลงบนกรอบแว่นโลหะ ส่องประกายวาววับท่ามกลางความมืดมิดของห้องใต้ดินหอสมุดกลาง กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและฝุ่นผงคละคลุ้งอยู่ในบรรยากาศที่เงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นระรัว ศจ.อลิซยืนกอดอกพิงชั้นหนังสือโบราณ ดวงตาคู่สวยหรี่มองสัญลักษณ์ประหลาดรูป ‘ตาชั่งไขว้ดาบและงู’ ที่สลักลึกลงไปบนเนื้อไม้ของโต๊ะทำงานลับ เธอเคาะนิ้วลงกับต้นแขนเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดในหัว "นายกำลังจะบอกฉันว่า... คดีฆาตกรรมต่อเนื่องสามคดีที่ผ่านมา ตั๋วรถไฟปริศนา และรหัสลับที่นายเพิ่งถอดได้ ทั้งหมดนี้ไม่ได้เป็นแค่ฝีมือของฆาตกรโรคจิตเดี่ยวๆ อย่างที่ตำรวจเข้าใจสินะ" เสียงของเธอราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความตื่นตัวระดับสูงสุด "ยิ่งกว่านั้นครับอาจารย์" คิณถอนหายใจยาว ชำเลืองมองหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศด้วยฝีมือของระบบ [ติ๊ง!] [ตรวจพบร่องรอยพลังงานความมืดระดับสูง: สัญลักษณ์ "กลุ่มเงาทมิฬ" (Shadow Syndicate)] [คำเตือน: ข้อมูลนี้ถูกเข้ารหัสความปลอดภัยระดับสูงสุด หากเปิดเผยต่อสาธารณะ ค่าความสัมพันธ์กับตัวละครลับจะลดลง 50%] [ค่าประสบการณ์ (EXP) ของทักษะ "วิเคราะห์เชิงตรรกะ" เพิ่มขึ้น +150] คิณหรี่ตามองตัวเลขเลเวลที่กระโดดขึ้นอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าความรู้ไม่ได้มาฟรีๆ ทุกครั้งที่ระบบอัปเกรด มันแลกมาด้วยความอันตรายที่คืบคลานเข้ามาใกล้ตัวทุกที รอยสัญลักษณ์บนโต๊ะนี้ไม่ใช่แค่รอยขีดข่วน แต่มันคือตราประทับขององค์กรใต้ดินที่ควบคุมกลไกทุกอย่างของเมืองนี้อยู่เบื้องหลัง "ดูนี่สิครับ" คิณหยิบปากกาเลเซอร์ขนาดเล็กขึ้นมาฉายแสงกระทบลงบนมุมขวาของสัญลักษณ์ "ถ้าเรามองด้วยตาเปล่า มันเป็นแค่รูปวาดโบราณ แต่ถ้าใช้ฟังก์ชันวิเคราะห์โครงสร้างของระบบ จะเห็นว่าร่องรอยการแกะสลักถูกทำขึ้นด้วยเครื่องจักรความแม่นยำสูงเมื่อไม่ถึงสัปดาห์ก่อน... หมายความว่า พวกมันยังวนเวียนอยู่แถวนี้ครับ" อลิซโน้มตัวลงมาใกล้ แว่นตาไร้กรอบของเธอสะท้อนแสงสีฟ้าจากระบบจนดูราวกับดวงตาของหุ่นยนต์อัจฉริยะ เธอยื่นมือไปแตะรอยสัญลักษณ์นั้นแผ่วเบา รอยยิ้มที่มักจะประดับบนใบหน้าอย่างขี้เล่นหายวับไป เหลือเพียงใบหน้าที่จริงจังและเคร่งเครียด "กลุ่มเงาทมิฬ... ฉันเคยได้ยินชื่อนี้ในเอกสารลับของสภาวิจัยเมื่อสามปีก่อน ตอนนั้นพวกมันถูกระบุว่าเป็นเพียงกลุ่มก้อนอาชญากรเศรษฐกิจ แต่ดูเหมือนว่าฉันจะประเมินพวกมันต่ำไปสินะ" อลิซเงยหน้าขึ้นสบตากับคิณ "แล้วนายวางแผนจะทำยังไงต่อไป เจ้าเด็กเนิร์ด? ก้าวขาเข้าไปในรังของพวกมันโดยตรง หรือจะรอให้พวกมันมาเคาะประตูห้องพักเราก่อนดีล่ะ?" คำถามนั้นไม่ใช่การหยอกล้อ แต่เป็นการทดสอบการตัดสินใจ คิณสูดหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นละอองช่วยให้สมองของเขาปลอดโปร่งขึ้น เขารู้ดีว่าความใจร้อนจะนำพาความหายนะมาสู่ทั้งเขาและอาจารย์สาว แต่การนิ่งเฉยก็เท่ากับการปล่อยให้เหยื่อผู้บริสุทธิ์รายต่อไปต้องสังเวยให้กับองค์กรนี้ "เราจะไม่รอครับ..." คิณขยับแว่นขยายในมือ แววตาคมกริบสะท้อนความมุ่งมั่น "และเราก็จะไม่บุ่มบ่ามบุกเข้าไปโต้งๆ ด้วย ในเมื่อพวกมันชอบเล่นเกมซ่อนหา... เราก็จะใช้ข้อมูลที่พวกมันทิ้งไว้ เป็นเหยื่อล่อให้พวกมันเผยโฉมหน้าออกมาเอง" รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอลิซ ชั่วพริบตาเดียว แววตากวนๆ ก็กลับมาอีกครั้ง "พูดได้ดีนี่... สมกับที่เป็นลูกศิษย์ของฉัน แต่บอกไว้ก่อนนะว่าถ้าแผนของนายพังไม่เป็นท่า ฉันจะไม่ยอมเป็นคนจ่ายค่าปรับห้องสมุดนี้แทนเด็ดขาด" บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่ผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่ทว่า— [ติ๊ง!] [แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบ!] [ตรวจพบการเคลื่อนไหวของสิ่งแปลกปลอมนอกประตูห้องใต้ดิน... ระยะห่าง 10 เมตร และกำลังเคลื่อนที่เข้ามาด้วยความเร็วสูง] [สถานะ: ถูกปิดล้อม] เสียงเตือนของระบบดังขึ้นในหัวของคิณราวกับเสียงระฆังมรณะ แสงสีฟ้าจากโฮโลแกรมเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะพริบถี่ๆ บ่งบอกถึงอันตรายระดับวิกฤต รอยยิ้มบนใบหน้าของอลิซแข็งค้างทันที เธอดึงตัวคิณให้หลบลงไปหลังชั้นหนังสือโบราณในเสี้ยววินาที *แอ๊ด...* เสียงบานประตูเหล็กหนาหนักที่ถูกผลักเปิดออกดังเอี๊ยดอ๊าดบาดหู ท่ามกลางความเงียบงัน ฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่กลางห้อง พร้อมกับแสงไฟฉายสาดส่องกวาดไปทั่วบริเวณ เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นปูนดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ... จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่หน้าชั้นหนังสือที่พวกเขากำลังซ่อนตัวอยู่ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและร่วมลุ้นระทึกไปกับพวกเราในตอนนี้ด้วยนะครับ