บทสรุปคดีแรกและก้าวใหม่

"หลักฐานทั้งหมด รวมถึงตัวคุณ ถูกมัดไว้ด้วยตรรกะที่ไร้รอยต่อแล้วครับ คุณสมชาย" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของคิณดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องสอบสวน แว่นขยายกรอบเงินในมือซ้ายของเขาถูกยกขึ้นสะท้อนกับแสงไฟนีออนสีนวล เผยให้เห็นรอยนิ้วมือและคราบสารเคมีเรืองแสงจางๆ บนแฟ้มเอกสารลับ ซึ่งตรงกับรอยนิ้วมือของชายวัยกลางคนผู้มีเหงื่อกาฬไหลท่วมใบหน้าตรงหน้าอย่างพอดิบพอดี สมชาย ผู้จัดการฝ่ายบัญชีผู้กุมความลับการยักยอกเงินทุนวิจัย สะดุ้งเฮือก ร่างท้วมสั่นเทาจนเก้าอี้ไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกยามมองเด็กหนุ่มตรงหน้า... เด็กหนุ่มผู้มีอายุเพียงครึ่งหนึ่งของตน แต่กลับมองทะลุปรุโปร่งทุกแผนการที่เขาใช้เวลาวางแผนมานานแรมปี "แก... แกมันปีศาจชัดๆ เด็กบ้าอะไรจะสังเกตรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ระดับเส้นใยผ้าและปริมาณฝุ่นที่หายไปจากแฟ้มได้ขนาดนี้!" สมชายเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตากวาดมองหาทางหนีทีไล่ แต่รอบกายกลับถูกปิดตายด้วยกฎหมายและหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ที่คิณรวบรวมมาอย่างเป็นระบบ ทว่า ก่อนที่คิณจะได้เอ่ยปากสรุปสำนวนคดี ประตูห้องสอบสวนก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างระหงของอาจารย์สาวในชุดเสื้อกาวน์สีขาวที่มักจะพกพารอยยิ้มเจ้าเล่ห์มาด้วยเสมอ ศจ.อลิซก้าวเข้ามาด้วยฝาด้าวที่มั่นคง เส้นผมสีน้ำตาลยาวสลวยไหวตามจังหวะการเดิน เธอมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยแววตาพึงพอใจ ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ทำได้ไม่เลนานี่ครับ... เอ่อ หมายถึง ทำได้ดีมากเลยนี่คะ... เอ๊ย ไม่ใช่สิ ทำได้ดีมากเลยนะคิณ" อลิซแกล้งทำเป็นพูดติดอ่างเล็กน้อยก่อนจะยักคิ้วให้อย่างกวนๆ ตามนิสัยประจำตัว ทำเอาคิณต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างระอาในความขี้เล่นของอาจารย์สาวคู่หูผู้นี้ "อาจารย์ครับ อย่าเพิ่งมาแซวกันในเวลาแบบนี้สครับ... เอ๊ย แบบนี้สิครับ งานนี้เกือบจะยุ่งยากกว่าเดิมถ้าอาจารย์ไม่ช่วยถอดรหัสลับฐานข้อมูลในคอมพิวเตอร์ให้นะครับ" คิณปรายตามองคู่หูรุ่นพี่ด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ความตึงเครียดในห้องสอบสวนพลันผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด "ก็แหม อาจารย์เป็นถึงผู้ช่วยระดับศาสตราจารย์ผู้ปราดเปรื่องนะ จะปล่อยให้เด็กเนิร์ดอย่างเธอฉายเด่นอยู่คนเดียวได้ยังไงล่ะ" อลิซยิ้มรับอย่างภาคภูมิใจ เธอเดินเข้าไปตบไหล่บางของคิณเบาๆ สองสามครั้งเชิงให้กำลังใจ ก่อนจะหันไปประสานสายตากับผู้ต้องหาที่ทรุดฮวบคาเก้าอี้ "เอาล่ะ สมชาย เลิกดิ้นรนแล้วเซ็นชื่อในใบสารภาพผิดเสียดีๆ เถอะนะ เพราะสิ่งที่คุณทำลงไป มันไม่ได้ทำลายแค่บริษัท แต่มันกำลังทำลายอนาคตของเยาวชนในโครงการวิจัยด้วย" สิ้นคำพูดของอลิซ สมชายก็หมดแรงต้านทาน เขาซบหน้าลงกับฝ่ามือแล้วปล่อยโฮออกมาเสียงดัง ความจริงอันหนักอึ้งถูกเปิดเผย คดีแรกในชีวิตการเป็นนักสืบของคิณจึงปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์แบบด้วยประการฉะนี้ ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ที่คิณคุ้นเคยก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาท เป็นเสียงที่เขาเฝ้ารอมาตลอดตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาพัวพันกับปริศนาชุดนี้ [ติ๊ง! ยินดีด้วยครับ ผู้เล่น 'คิณ' สามารถไขคดี 'ปริศนาคลังพัสดุมรณะ' ได้สำเร็จ] [ประเมินผลงาน: ระดับ S (สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ)] [ท่านได้รับแต้มประสบการณ์ (EXP) +5,000 คะแนน] [ท่านได้รับทักษะติดตัวใหม่: 'สายตาแห่งความจริงขั้นสูง' (Advanced Truth Vision)] [ระบบเควสต์หลัก (Main Quest) ถูกปลดล็อกอย่างเป็นทางการ!] แสงสีฟ้าจางๆ เปล่งประกายขึ้นรอบตัวของคิณ ร่างกายของเขารู้สึกเบาสบายราวกับความเหนื่อยล้าตลอดหลายวันที่ผ่านมาถูกชำระล้างจนหมดสิ้น พลังงานชีวิตและสติปัญญาเพิ่มสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หน้าต่างสถานะลอยอยู่ตรงหน้า แสดงค่าพลังที่ก้าวกระโดดขึ้นอย่างน่าตกใจ นี่ไม่ใช่แค่เกม แต่เป็นการเติบโตที่จับต้องได้จริงในโลกใบนี้ คิณก้มมองแว่นขยายในมือที่ตอนนี้มีออร่าสีทองจางๆ ห่อหุ้มอยู่ มันคือรางวัลพิเศษจากการทำเควสต์เสริมสำเร็จ เขาเงยหน้าขึ้นมองอลิซที่กำลังยืนกอดอกอมยิ้มมองเขาอยู่เช่นกัน "ดูเหมือนว่านายจะเก่งขึ้นเป็นกองเลยนะ คิณ แบบนี้ชั้นคงต้องเหนื่อยน้อยลงแล้วล่ะมั้ง" อลิซเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ "ยังหรอครับอาจารย์ เส้นทางของพวกเราเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเอง" คิณตอบกลับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น แววตาของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นและประกายแห่งความกระหายใคร่รู้ ทว่า บรรยากาศอันชื่นมื่นกลับอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อจู่ๆ หน้าจอระบบสีฟ้าตรงหน้าของคิณก็เกิดอาการกระพริบอย่างรุนแรง ตัวอักษรสีฟ้าใสแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกระแทกตา พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงที่ดังเสียดแก้วหูจนคิณต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด [คำเตือนเร่งด่วน! ตรวจพบความผิดปกติของคลื่นพลังงานระดับอันตรายในรัศมี 3 กิโลเมตร] [ระบบเควสต์หลักบทที่ 2: 'เงาแห่งอดีตที่ถูกฝังกลบ' เริ่มต้นขึ้นอัตโนมัติเนื่องจากเงื่อนไขลับถูกกระตุ้น] [เป้าหมาย: ค้นหาความจริงเบื้องหลังการหายตัวไปของศาสตราจารย์ 'เควิน' (ผู้สร้างระบบ)] [คำเตือนจากระบบ: ระวัง... คนที่คุณไว้ใจที่สุด อาจไม่ใช่คนที่คุณรู้จัก] คิณชะביกงงงวย หัวใจกระตุกวูบเมื่ออ่านประโยคสุดท้ายจบ เขารีบหันขวับกลับไปมองอาจารย์สาวข้างกายทันทีด้วยสัญชาตญาณอันเฉียบคม ทว่า สิ่งที่สะท้อนอยู่ในดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยของศจ.อลิซในตอนนี้... กลับไม่ใช่รอยยิ้มขี้เล่นและขบขันเช่นเคยอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นแววตาที่ว่างเปล่า เย็นชา และเต็มไปด้วยความลับดำมืดที่คิณไม่เคยล่วงรู้มาก่อนเลยแม้แต่น้อย มือเรียวบางของอลิซค่อยๆ เอื้อมมาแตะที่กรอบแว่นของคิณเบาๆ พร้อมกับกระซิบเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบจากปีศาจข้างหู "เก่งมาก... เด็กน้อยของฉัน แต่เกมจริงน่ะ มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากล่ะครับ... เอ๊ย ไม่ใช่สิ... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากล่ะคะ คิณ..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนากับผมในตอนนี้นะครับ