เบาะแสชิ้นที่สาม

"รอยหมึกบนกระดาษแผ่นนี้ไม่ได้เล่าเรื่องการฆาตกรรม... แต่มันกำลังบอกเล่าเรื่องราวของความโลภต่างหากล่ะครับ คิณ" ปลายนิ้วเรียวยาวของอาจารย์อลิซเคาะเบาๆ ลงบนเอกสารโบราณที่เพิ่งถูกกู้คืนจากห้องใต้ดินของหอสมุดกลาง กลิ่นอัปชื้นของกระดาษเก่าผสมผสานกับกลิ่นชาคาโมมายล์ลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานแคบๆ ที่มีเพียงแสงไฟจากโคมัตะสีเหลืองนวลส่องสว่าง แววตาของเธอพราวระยับด้วยความสนุกสนาน คล้ายกับแมวตัวโปรดที่กำลังจ้องมองหนูติดจั่น แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออกก็ตาม ผมถอนหายใจเบาๆ ขยับกรอบแว่นสายตาให้เข้าที่ พร้อมกับกวาดสายตามองตัวเลขและสัญลักษณ์ประหลาดที่ปรากฏอยู่บนกระดาษแผ่นนั้น สมองส่วนหน้าประมวลผลข้อมูลอย่างรวดเร็ว ตรรกะและเส้นเชื่อมโยงของเบาะแสชิ้นที่หนึ่งและสองถูกนำมาวางเรียงต่อกันในหัวอย่างเป็นระบบ "ถูกต้องครับอาจารย์" ผมเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบแต่มั่นคง "เศษชิ้นส่วนนาฬิกาพกในคดีแรก กับรอยคราบสารเคมีในคดีที่สอง ทั้งหมดไม่ได้เชื่อมโยงกันด้วยสถานที่... แต่เชื่อมโยงด้วย 'เวลา' และ 'รหัสผ่าน' ที่ซ่อนอยู่ในจังหวะการเดินของเข็มนาฬิกา" ทันทีที่ผมเอ่ยคำว่า *รหัสผ่าน* หลุดจากปาก เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นในโสตประสาทของผมอย่างเฉียบพลัน [ติ๊ง! ผู้เล่น 'คิณ' ไขปริศนาย่อย 'เบาะแสชิ้นที่สาม' สำเร็จ!] [ระบบตรรกะและวิเคราะห์ (Logic & Deduction System) เลื่อนระดับสู่ Lv.8!] [ความเข้ากันได้กับระบบปลดล็อก: 100%] [ประกาศสำคัญ: เงื่อนไขเบื้องต้นครบถ้วน ทำการปลดล็อกเขตพื้นที่ใหม่ 'เขตโกดังร้างท่าเรือทิศเหนือ' (North Pier Warehouse District) ในแผนที่เมืองหลักเรียบร้อยแล้ว] แสงสีฟ้าจางๆ วาบขึ้นเบื้องหน้า คล้ายกับโฮโลแกรมสามมิติที่ปรากฏแผนผังเมืองอันซับซ้อนขึ้นมากลางอากาศ เขตพื้นที่ที่เคยถูกหมอกสีเทาปกคลุมและขึ้นล็อกสีแดงเอาไว้ บัดนี้ถูกเปิดออก เผยให้เห็นเส้นทางและโครงสร้างตึกรามบ้านช่องที่ซ่อนเร้นอยู่หลังม่านหมอกแห่งความลับ อาจารย์อลิซโน้มตัวเข้ามาใกล้ ชายเสื้อคลุมสีเข้มของเธอเฉียดผ่านไหล่ผม กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าลอยแตะจมูก เธอมองดูแผนที่ที่ถูกปลดล็อกด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก "โอ้... ดูเหมือนเด็กเนิร์드의สมองใสของฉันจะทำได้ดีเกินคาดอีกแล้วสินะครับ" น้ำเสียงเธอกลั้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดี "รู้ไหมว่าการเปิดเขตโกดังร้างท่าเรือทิศเหนือเนี่ย มันไม่ได้หมายถึงแค่เราจะได้ที่เดินเล่นใหม่หรอกนะ... แต่มันหมายถึงการที่เรากำลังเดินเข้าสู่ 'รังของเสือ' โดยตรงต่างหาก" "ผมทราบดีครับอาจารย์" ผมหันไปสบตากับเธอ แววตาหลังเลนส์แว่นสะท้อนประกายความมุ่งมั่น "ต่อให้เป็นรังเสือ ถ้าในนั้นมีความจริงที่ซ่อนอยู่ เราก็จำเป็นต้องเข้าไปค้นหาอยู่ดี... อีกอย่าง จากข้อมูลที่ระบบเพิ่งอัปเดต โกดังแห่งนั้นน่าจะเป็นจุดเก็บรักษาหลักฐานชิ้นสำคัญที่เชื่อมโยงกับเบื้องหลังขององค์กรที่พวกเรากำลังตามล่า" ผมเอื้อมมือไปหยิบเสื้อโค้ตตัวเก่งมาสวม พร้อมกับจัดกระเป๋าอุปกรณ์สืบสวนและแว่นขยายคู่ใจให้เรียบร้อย การเติบโตของเลเวลระบบไม่ได้เพิ่มแค่พละกำลังหรือทักษะวิเคราะห์ แต่มันยังหล่อหลอมความกล้าหาญและความสุขุมให้ผมพร้อมเผชิญหน้ากับความไม่แน่นอนที่รออยู่เบื้องหน้า "ถ้าอย่างนั้นก็อย่ารอช้าเลยครับ คิณ" อาจารย์อลิซผุดลุกขึ้นยืน คว้าหมวกปีกกว้างมาสวมทับเรือนผมสีน้ำตาลยาวของเธอ รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยแวตร Icy และจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง "คืนนี้ น้ำขึ้นพอดี... เราไปดูซิว่าความลับอะไรกันแน่ที่ถูกซ่อนเอาไว้ใต้ผืนน้ำอันมืดมิดนั่น" เราสองคนก้าวออกจากห้องทำงาน มุ่งหน้าสู่ความมืดของค่ำคืนที่กำลังรอคอยการชำระล้างด้วยความจริง ถนนสายหลักของเมืองดูเงียบสงบผิดปกติ ลมหนาวพัดโชยปะทะใบหน้า แต่ในใจของผมกลับร้อนระอุด้วยอะดรีนาลีนที่สูบฉีดจากการผจญภัยครั้งใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ทว่า ในขณะที่เรากำลังจะก้าวพ้นประตูรั้วของหอสมุดเพื่อมุ่งตรงไปยังท่าเรือทิศเหนือ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากความมืดเบื้องหน้า ฝีเท้าที่ไม่ได้มาด้วยความเป็นมิตร และแน่นอนว่าไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในแผนที่ระบบของผม! เงามืดร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเสาไฟริมถนน ร่างนั้นสวมฮู้ดสีดำสนิทอำพรางใบหน้า แต่สิ่งที่ทำให้ผมต้องหยุดชะงักและหัวใจกระตุกวูบ คือวัตถุโลหะสีเงินสะท้อนแสงไฟถนนที่ถูกยกขึ้นเล็งตรงมายังหน้าอกของผม... มันคือปากกระบอกปืนเก็บเสียงที่พร้อมลั่นไกได้ทุกเมื่อ! "ระวังครับ คิณ!" อาจารย์อลิซตะโกนลั่น พร้อมกับพุ่งเข้ามาผลักร่างของผมหลบวิถีกระสุนในเสี้ยววินาที *ปัง!* เสียงกระสุนแหวกอากาศดังสนั่น ทะลุกรอบหน้าต่างกระจกแตกกระจาย พร้อมกันนั้น หน้าจอสีแดงฉานแจ้งเตือนระดับอันตรายขั้นวิกฤตก็เด้งขึ้นมาขวางกั้นสายตาของผมทันที... และสิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอระบบ ไม่ใช่ชื่อของศัตรูทั่วไป แต่มันคือชื่อรหัสของบุคคลที่ผมคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนากับผมในตอนนี้นะครับ