ตรรกะปะทะสัญชาตญาณ

"ตรรกะที่ปราศจากสัญชาตญาณ ก็เป็นเพียงแค่กองกระดาษไร้ค่าที่รอวันถูกเผาทิ้งเท่านั้นแหละครับคุณคิณ" เสียงหวานเจือแววขี้เล่นดังขึ้น ท่ามกลางกลิ่นอายอับชื้นของคลังเก็บเอกสารเก่าแก่ประจำมหาวิทยาลัย แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดไฟนีออนกะพริบถี่ๆ สะท้อนลงบนกรอบแว่นสายตาของคิณ ชายหนุ่มขยับกรอบแว่นด้วยปลายนิ้วอย่างเคยชิน นัยน์ตาคมกริบกวาดมองเอกสารบันทึกคดีสูญหายเมื่อสามปีก่อนที่กองอยู่ตรงหน้า ก่อนจะเงยขึ้นสบตากับอาจารย์สาวผู้ยืนกอดอกพิงชั้นหนังสือด้วยท่าทีสบายๆ อลิซส่งยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่มักจะซ่อนความลับอันตรายเอาไว้เสมอ เธอก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานไม้สักที่เต็มไปด้วยฝุ่น ชี้เรียวนิ้วไปยังรายงานชันสูตรศพชิ้นสุดท้าย "คุณกำลังมองหาความสมเหตุสมผลจากฆาตกรที่ไร้ความปรานี และนั่นคือข้อผิดพลาดของคุณ" อลิซกล่าวต่อ น้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย "คนแบบนั้นไม่ได้ใช้ตรรกะในการเลือกเหยื่อ พวกเขาใช้สัญชาตญาณ... สัญชาตญาณดิบที่สัญจรไปตามความมืดในจิตใจ" คิณถอนหายใจเบาๆ เขารู้ดีว่าอาจารย์สาวผู้นี้ไม่ได้พูดเล่น หน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงของระบบเลเวลอัปยังคงลอยเด่นอยู่ข้างหูเขา ข้อมูลวิเคราะห์ทักษะ [การสืบสวนเชิงตรรกะ (Logic Deduction) ระดับ 4] กำลังกระพริบเตือนเป็นสีแดงเรืองรอง บ่งบอกว่าสมมติฐานที่เขากำลังสร้างขึ้นมีความขัดแย้งกับข้อมูลดิบหน้างานอย่างรุนแรง "ผมไม่ได้มองหาความสมเหตุสมผลจากฆาตกรหรอกครับอาจารย์อลิซ" คิณเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่มั่นคง รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของนักสืบหนุ่ม "ผมกำลังมองหาร่องรอยที่ตรรกะของเขาหลงเหลือเอาไว้ต่างหาก ทุกการกระทำที่ไร้เหตุผลในมุมมองของเรา แท้จริงแล้วมีรูปแบบที่ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเสมอ... ระบบของจิตใจมนุษย์ไม่เคยสุ่มเลือกเหยื่อ มันมีอัลกอริทึมของมันอยู่" อลิซเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเป็นประกายด้วยความสนใจ เธอย่อตัวลงมาให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับเขา กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าโชว์แตะจมูกท่ามกลางกลิ่นฝุ่น "มั่นใจเสีย100% เลยสินะคะ... เอ๊ย... เลยสินะครับ" อลิซรีบแก้คำพูดพร้อมหัวسเราะเบาๆ เมื่อเห็นคิณปรายตามองด้วยความระaมัดระวังเรื่องสรรพนาม "งั้นไหนลองอธิบายสิครับคุณนักสืบ ว่าทำไมตรรกะเย็นชาของคุณ ถึงบอกว่าเหยื่อรายต่อไปจะไม่ใช่ใครก็ได้?" คิณไม่ตอบทันที เขาหยิบแว่นขยายคู่ใจขึ้นมาส่องพิจารณารอยหมึกบนกระดาษแผ่นเก่า หน้าต่างระบบส่งเสียงแจ้งเตือนเบาๆ *[ติ๊ง! ตรวจพบความเชื่อมโยงของข้อมูล: เงื่อนไขการปลดล็อกทักษะย่อย [จิตวิทยาพฤติกรรม] สำเร็จ 78%]* "สังเกตตรงนี้สิครับ" คิณใช้นิ้วเคาะลงบนแผนที่เมืองที่กางอยู่บนโต๊ะ "เหยื่อสามรายแรกในอดีต ดูเผินๆ เหมือนถูกเลือกโดยบังเอิญตามตรอกซอกซอยที่มืดมิด แต่ถ้าเรานำพิกัดทั้งหมดมาเชื่อมโยงกันด้วยเส้นตรงตามตรรกะทางเรขาคณิต..." เส้นรังสีจำลองสีฟ้าปรากฏขึ้นจากระบบเลเวลอัปของคิณ มันลากผ่านจุดเกิดเหตุทั้งสามจุด ก่อนจะมาบรรจบกันที่จุดศูนย์กลางแห่งหนึ่งอย่างน่าประหลาดใจ อลิซหุบยิ้มทันที ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพนั้น "มหาวิทยาลัย... ตึกวิจัยลับใต้ดิน?" "ถูกต้องครับ" คิณกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงอบอุ่นแต่จริงจัง "ฆาตกรไม่ได้ใช้สัญชาตญาณสุ่มเลือกเหยื่อ แต่เขากำลังทำพิธีกรรมทางจิตวิทยาเพื่อล่อให้ใครบางคนออกมาจากตึกนั้น และบังเอิญเหลือเกินว่า... บุคคลที่อยู่ในเป้าหมายสูงสุดของเขา ก็คืออาจารย์ที่ยืนอยู่ตรงนี้ยังไงล่ะครับ" บรรยากาศในห้องเก็บเอกสารเงียบงันลงทันที เสียงลมหายใจของทั้งคู่ประสานไปกับเสียงฮัมเบาๆ ของระบบเลเวลอัปที่กำลังรวบรวมข้อมูลขั้นสุดท้าย อลิซนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวسเราะออกมาเบาๆ แววตาดุดันเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความพึงพอใจ "เก่งมากครับคุณคิณ... ดูเหมือนว่าสมองอันชาญฉลาดของคุณ จะเร็วกว่าที่ดิฉันคิดไว้เสียอีกนะเนี่ย" อลิซพูดพลางยืดตัวตรง มือเรียวบางเอื้อมมาตบไหล่เขาเบาๆ เป็นเชิงชื่นชม แต่ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าต่างระบบเลเวลอัปที่เคยเป็นสีฟ้าใส กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกระพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงไซренаเตือนภัยดังลั่นก้องอยู่ในโสตประสาทของคิณคนเดียว *[คำเตือนระดับวิกฤต! ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมเคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูงนอกอาคาร]* *[ระบบประเมินภัยคุกคาม: ระดับ SSS - อันตรายถึงชีวิต]* แว่นตาของคิณสะท้อนเงาของบางสิ่งที่กำลังพุ่งทะลุกระจกหน้าต่างเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ อลิซหันขวับไปตามสัญชาตญาณ ร่างของเธอขยับตัวเตรียมตั้งรับอย่างรวดเร็ว แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้ขยับตัว ประตูเหล็กหนาหนักของห้องเก็บเอกสารก็ถูกกระชากให้เปิดออกด้วยแรงมหาศาล ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทพร้อมหน้ากากโลหะไร้ใบหน้าก้าวเข้ามาในความมืด พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบที่เอ่ยชื่อของพวกเขาออกมา... "ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้ายครับ... คุณนักสืบ และผู้ดูแลระบบ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและลุ้นระทึกไปกับคิณและอาจารย์อลิซในบทนี้นะครับ