จดหมายท้าทายจากความมืด

กลิ่นของหมึกพิมพ์ราคาถูกผสมกับคราบสนิมจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในห้องทำงานใต้ดินของสำนักงานสืบสวนคิณ – กลิ่นอายแบบนี้แหละครับที่มักจะนำพาเรื่องยุ่งยากมาให้เสมอ นิ้วเรียวยาวของคิณหยุดเคาะลงบนโต๊ะไม้สักเก่าๆ แว่นขยายกรอบทองในมือสะท้อนแสงไฟนีออนสีส้มตุ่นๆ เผยให้เห็นรอยนิ้วมือบนกระดาษไขสีหม่นแผ่นนั้น ซองจดหมายสีดำสนิทไร้ซึ่งแสตมป์หรือตราประทับไปรษณีย์ มันถูกสอดไว้ใต้ประตูไม้โอ๊กหนาหนักตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ รู้ตัวอีกที... เจ้าวัตถุชิ้นนี้ก็มานอนนิ่งอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมกับเงื่อนงำที่ทำให้ระบบในหัวส่งเสียงเตือนระรัว “ระวังหน่อยสิครับคิณ จ้องนานเกินไป เดี๋ยวตัวอักษรพวกนั้นจะกระโดดออกมากัดเอาหรอกนะ” เสียงใสติดจะกวนๆ ดังขึ้นพร้อมกับแรงทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้หนังฝั่งตรงข้าม ศจ.อลิซ หมุนปากกาหมึกซึมราคาแพงในมือเล่น ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองซองจดหมายสีดำสนิทด้วยความสนใจระคนสงสัย รอยยิ้มมุมปากของเธอบ่งบอกว่าเธอกำลังสนุกกับความตึงเครียดนี้เสียเหลือเกิน “มันไม่ใช่แค่จดหมายท้าทายธรรมดาหรอกครับอาจารย์” คิณเอ่ยเสียงเรียบ สายตาคมกวาดมองข้อความด้วยความรอบคอบ “สังเกตความหนาของกระดาษสิครับ... นี่คือกระดาษสาเคลือบสารเคมีชนิดพิเศษที่ใช้ในห้องดับจิตเพื่อป้องกันการละลายจากความชื้น และที่สำคัญที่สุด...” เขายกแว่นขยายขึ้นส่องใกล้รอยประทับครั่งสีแดงเข้มที่ปิดผนึกซอง “รอยประทับนี้ไม่ได้ใช้ตราเหล็กทั่วไป แต่มันคือลายนิ้วมือที่ถูกกดลงไปขณะที่ครั่งยังร้อนจัด เป็นการประกาศตัวตนอย่างชัดเจนว่า... เขาไม่ได้เกรงกลัวกฎหมายหรือแม้กระทั่งการถูกจับกุมเลยแม้แต่น้อย” อลิซโน้มตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของชาเอิร์ลเกรย์ที่เธอมักจะพกติดตัวโชยปะทะนาสิก คิณชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเบนสายตากลับไปยังข้อความบนกระดาษแผ่นนั้น ข้อความสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ แต่หนักแน่นและทรงพลัง: *“หมากรุกกระดานเก่า พลอยสีเลือด และศพที่สามกำลังรอให้คุณไปค้นหา... หากคิดว่าแน่พอ ก็จงตามหาฉันให้พบก่อนที่เสียงระฆังเที่ยงคืนจะดังขึ้น คิณ”* ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบลอยเด่นขึ้นในห้วงความคิดของคิณ หน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงปรากฏขึ้นพร้อมกับตัวหนังสือเรืองแสงสีแดงฉาน [ ตรวจพบเควสต์ลับระดับ S: "เงาแห่งรัตติกาล" ] [ เงื่อนไข: ไขปริศนาฆาตกรรมต่อเนื่องภายในเวลาจำกัด ] [ รางวัล: ปลดล็อกสกิลเนตรสืบสวนขั้นสูง และแต้มประสบการณ์ +5,000 ] [ บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียความน่าเชื่อถือในฐานะนักสืบ และเสี่ยงต่อการสูญเสียบุคคลใกล้ชิด ] คิณขบกรามแน่นจนเป็นสันนัด ระบบไม่ได้แค่ให้เควสต์ แต่มันกำลังบอกเป็นนัยว่าคดีนี้มีความเชื่อมโยงกับตัวตนของเขาอย่างลึกซึ้ง พลอยสีเลือด... คำคำนี้สะกิดความทรงจำบางอย่างที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ในส่วนลึกของจิตใจ “ดูเหมือนว่า ‘เขา’ จะรู้จักคุณดีทีเดียว, คิณ” อลิซพึมพำ รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่เลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาสนอกสนใจอย่างจริงจัง “พลอยสีเลือด... นั่นมันคือสัญลักษณ์ของคดีปิดตายเมื่อห้าปีก่อนไม่ใช่หรือครับ? คดีที่ทำให้คุณต้องก้าวเข้ามาสู่วงการนักสืบเต็มตัว” “ใช่ครับ” คิณตอบเสียงต่ำ ดวงตาหลังเลนส์แว่นหรี่ลงอย่างใช้ความคิด “และนั่นหมายความว่าฆาตกรในอดีตไม่ได้ตายไปตามรายงานของตำรวจ... เขาแค่รอเวลาที่จะกลับมาสะสางเกมที่ยังค้างคา” บรรยากาศภายในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาโบราณบนผนังที่เดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้าแต่หนักหน่วง ทุกวินาทีที่ผ่านไปคือการนับถอยหลังสู่หายนะที่กำลังคืบคลานเข้ามาในเมืองหลวงแห่งนี้ คิณสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ตรรกะและเหตุผลถูกเรียบเรียงใหม่อย่างเป็นระเบียบในสมอง เขารู้ดีว่าความใจร้อนจะนำไปสู่ความตาย ศัตรูรายนี้ฉลาด รอบคอบ และวางแผนมาเป็นอย่างดี การจะเดินตามเกมของอีกฝ่ายมีแต่จะตกลงไปในหลุมพรางที่ขุดรอไว้ “เราต้องไปที่เกิดเหตุครับอาจารย์” คิณลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หยิบเสื้อโค้ทตัวเก่งมาสวมทับอย่างกระชับ “ศพที่สามยังไม่ถูกพบตามจดหมาย... แต่ผมรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน” อลิซเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาส่อประกายทึ่งในความเด็ดเดี่ยวของลูกศิษย์หนุ่ม “โอ้? มั่นใจขนาดนั้นเลยหรือครับ หนุ่มน้อยนักสืบ?” “ครับ” คิณหยิบแว่นขยายคู่ใจเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ พร้อมกับพกพาความมุ่งมั่นอันแรงกล้า “เพราะกลิ่นอายของสารเคมีบนกระดาษแผ่นนี้ คือกลิ่นเดียวกับน้ำยาฟอร์มาลีนที่ใช้ในห้องเก็บศพของโรงพยาบาลร้างเขตตะวันตก... ที่ที่คดีแรกเมื่อห้าปีก่อนเริ่มต้นขึ้นอย่างไรล่ะครับ” เขาก้าวเดินนำออกไปที่ประตู โดยมีอาจารย์สาวลึกลับเดินตามมาติดๆ ด้วยรอยงดงามชวนค้นหา ทั้งสองเตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความมืดมิดที่กำลังรอคอยพวกเขาอยู่เบื้องหน้า ทว่า... ในวินาทีที่คิณเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูไม้ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นก้องกังวานจากทางเดินมืดทึบด้านนอก ราวกับว่ามีกองทัพกำลังปิดล้อมพวกเขาไว้ทุกด้าน ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูสามครั้งดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะ ตามด้วยเสียงหัวเราะทุ้มต่ำและเย็นเยียบที่เล็ดลอดเข้ามาตามรอยแยกของบานประตู “ยินดีต้อนรับสู่เกมรอบใหม่... นักสืบผู้โง่เขลา” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนากับผมในตอนนี้นะครับ