บังเอิญพบกันที่ร้านกาแฟ

กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดออร์แกนิกอบอวลไปทั่วร้านสไตล์มินิมอลย่านใจกลางเมือง ทว่าบรรยากาศผ่อนคลายเหล่านั้นกลับไม่ได้ซึมซับเข้าสู่ความรู้สึกของลัลน์ลลินเลยแม้แต่น้อย นิ้วเรียวภายใต้เสื้อสูทลำลองเนื้อดีกำลังเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียแก้มเนียนของเด็กชายตัวน้อยในอ้อมแขน รอยยิ้มอ่อนโยนและแววตาระยิบระยับเปี่ยมด้วยความรักความอบอุ่นฉายชัดบนใบหน้าของเธอ ช่างเป็นภาพที่งดงามและบริสุทธิ์จนคนมองแทบหยุดหายใจ "น้องลีโอครับ วันนี้คุณแม่จะให้รางวัลเด็กดีด้วยพุดดิ้งวานิลลาชิ้นโตนะ ดีใจไหมเอ่ย?" เสียงหวานละมุนที่เอื้อnนเอ่ยกับลูกชายตัวน้อยเต็มไปด้วยความทะนุถนอม เด็กชายวัยสองขวบที่มีดวงตากลมโตเป็นประกาย จมูกโด่งรั้น และริมฝีปากหยักได้รูป—โครงหน้าถอดแบบมาจากใครบางคนราวกับใช้พิมพ์เดียวกัน—หัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ มือป้อมๆ เอื้อมไปโอบรอบลำคอระหงของมารดาแน่น แกMยุ้ยแนบชิดกับแก้มเนียนของลัลน์ลลินอย่างออดอ้อน ความสุขในเวลานี้คือเกราะป้องกันอันแข็งแกร่งที่เธอสร้างขึ้นจากซากปรักหักพังในอดีต ไม่มีคราบน้ำตาของผู้หญิงอ่อนแอคนเดิมอีกแล้ว มีเพียง 'ลัลน์ลลิน' คนใหม่ ผู้หญิงที่ยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเอง และมอบดวงใจทั้งดวงให้แก่โซ่ตรวนแห่งความรักเพียงหนึ่งเดียวคนนี้ ทว่า... ความสุขมักเปราะบางเสมอเมื่อเงาอดีตตามมาหลอกหลอน ห่างออกไปไม่ถึงสิบโต๊ะ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มราคาแพงที่ยับยั้งไม่เป็นทรง นัยน์ตาคมกริบที่เคยฉายแววเย็นชาและเย่อหยิ่ง บัดนี้กลับเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงระคนร้าวราน คณินนั่งแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน ลมหายใจของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลสะดุดกึก หัวใจที่ด้านชามานานนับปีถูกกระชากอย่างแรงจนเจ็บแปลบไปถึงขั้วหัวใจ ภาพของหญิงสาวที่เขาเคยผลักไสอย่างไรเยื่อใย บัดนี้งดงามเปล่งประกายและเข้มแข็งยิ่งกว่าวันวาน และที่สำคัญที่สุด... เด็กชายในอ้อมแขนเธอนั้นเล่า? ดวงตาคมกวาดมองใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับคนเสียสติ สมองและสองตาประสานเสียงก้องกังวานถึงความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ ดวงตากลมโตคู่นั้น จมูกรั้นนั่น หรือแม้แต่ท่านั่งชันเข่าเอียงคอมองมารดา... มันคือเงาสะท้อนของตัวเขาเองในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน! *ลูก... เด็กคนนั้นคือลูกของเขาอย่างนั้นหรือ?* คำถามที่ดังก้องในอกสร้างความเจ็บปวดเสียดแทงราวกับมีใครเอาเข็มนับพันเล่มมากระหน่ำแทง คณินจำต้องสะกดรอยตามเธอมาตลอดสัปดาห์ด้วยความกระหายใคร่รู้ แต่ภาพตรงหน้ากลับรุนแรงเกินกว่าภูมิต้านทานทางใจที่เขามี สามปีที่เขาจมอยู่กับความผิดบาป สามปีที่เขาเฝ้าตามหาเศษเสี้ยวของอดีตภรรยา และในวันนี้... เธอกลับยืนหยัดอยู่ได้โดยมีสายเลือดของเขาก่อกำเนิดขึ้นและเติบโตอย่างงดงามโดยที่เขาไม่มีส่วนร่วมเลยแม้แต่น้อย มือหนาที่กำแก้วกาแฟสั่นเทาจนของเหลวสีเข้มกระฉอกรดปลายนิ้ว เขาไม่เคยรู้เลย... ไม่เคยเอะใจเลยสักนิดว่าในวันที่เขาไล่เธอออกจากบ้านอย่างไร้ความปรานี วันนั้นเธอกำลังอุ้มท้องลูกของเขาอยู่! ความรู้สึกผิดบาป ความโหยหา และความเจ็บปวดมหาศาลตีรวนขึ้นมาจนจุกอก น้ำตาของผู้ชายที่หยิ่งทะนงที่สุดใน Business World เอ่อคลอเบ้าอย่างน่าเวทนา เขาอยากจะลุกขึ้นวิ่งไปตรงนั้น คว้าทั้งสองคนมากอดไว้แนบอกเพื่อขออภัยในบาปกรรม แต่ฝาลำคอกลับตีบตันราวกับมีก้อนสะอื้นมาจุกอยู่ ลัลน์ลลินที่กำลังป้อนพุดดิ้งให้ลูกชาย พลันรู้สึกถึงสายตาร้อนผ่าวที่จ้องมองมาอย่างไม่วางตา เธอเงยหน้าขึ้นจากจานขนมหวาน ชั่วพริบตาที่ดวงตาสีดำสนิทคู่สวยหันไปสบเข้ากับนัยน์ตาคมคุ้นเคยที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและความสำนึกผิด ความอบอุ่นในร้านกาแฟราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเย็นเยียบ รอยยิ้มบนเรียวปากสวยหุบลงทันที ความตกใจฉายผ่านดวงตาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยกำแพงความเย็นชาและแววตาดุดันที่ลุกโชนขึ้นมาอย่างไม่มีวันยอมจำนน คณินลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ สองขาที่ก้าวไปข้างหน้าสั่นเทาและหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยโซ่ตรวน เขากำลังจะก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่างนรกในอดีตกับความหวังสุดท้ายในปัจจุบัน ขณะที่ลัลน์ลลินดึงร่างป้อมของน้องลีโอเข้าสู่อ้อมกอดแน่นขึ้น พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำลายความหวังของเขาจนแหลกสลายด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่บาดลึกถึงกระดูกดำ "น้องลีโอครับ... เรากลับกันเถอะค่ะ แถวนี้อากาศไม่ค่อยดี... มีหมาบ้าแถวนี้กำลังมองมาที่เราด้วยลูก" คำพูดนั้นแทงทะลุหัวใจของคณินจนแทบกระอักเลือด เขายืนนิ่งงันอยู่กลางร้าน ท่ามกลางสายตาของผู้คน ขณะที่ร่างบางอุ้มลูกชายเดินผ่านหน้าเขาไปโดยไม่แม้แต่จะชายหางตาแลมอง... และก่อนที่ประตูร้านจะปิดลง ลัลน์ลลินก็หันกลับมาสบตาเขาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่กรีดลึกยิ่งกว่ามีดคมๆ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างความเจ็บปวดและการเติบโตของลัลน์ลลินมา ณ ที่นี้นะคะ ละอองดาวเดือนเก้า