เงาของอดีตที่ตามหลอกหลอน

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทบนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนภาพเงาของคณินในยามที่ราตรีกาลโรยตัวปกคลุมตึกสูงระฟ้า ประธานหนุ่มผู้เคยถือไพ่เหนือกว่าในทุกเกมชีวิต บัดนี้ปลายนิ้วแกร่งกลับสั่นเทาเล็กน้อยยามพลิกกระดาษแต่ละแผ่นที่ลูกน้องคนสนิทเพิ่งสืบเสาะมาด้วยความยากลำบาก สามปี... สามปีเต็มที่ลีลาหายไปจากชีวิตของเขา ทว่าร่องรอยการมีอยู่ของเธอกลับเต็มไปด้วยปริศนาและรอยแผลเป็นที่เขาไม่เคยล่วงรู้มาก่อน "คุณหนูรัน... สามปีที่ผ่านมา เธอไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่อย่างสุขสบายในต่างประเทศอย่างที่พวกเราเคยเข้าใจนะคะท่านประธาน" เลขานุการหนุ่มรายงานด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง พร้อมกับเลื่อนภาพถ่ายชุดหนึ่งมาตรงหน้า คณินก้มมองภาพเหล่านั้น ดวงตาคมกริบหรี่แคบลง หัวใจกระชับแน่นด้วยความเจ็บแปลบบีบคั้น ภาพแรกคือหญิงสาวร่างบางในชุดเสื้อผ้าเรียบง่าย เธอแบกกระเป๋าเอกสารใบโตเดินฝ่าสายฝนอันหนาแน่นในกรุงลอนดอน ท่าทางอิดโรยแต่แววตากลับเด็ดเดี่ยวอย่างน่าประหลาด ภาพต่อมาคือใบเสร็จค่ารักษาพยาบาลในโรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่งเมื่อสองปีก่อน ตัวเลขค่าใช้จ่ายมหาศาลระบุชัดเจนว่าเธอต้องเผชิญกับช่วงเวลาเฉียดตายตามลำพัง โดยไม่มีสามีสารเลวอย่างเขาอยู่เคียงข้างเลยสักนิด ทว่า... สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของคณินสะดุดกะทันหัน ไม่ใช่ความลำบากยากแค้นเหล่านั้น มันคือภาพถ่ายใบล่าสุดที่ถูกบันทึกไว้เมื่อหกเดือนก่อน ณ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ลีลาในฐานะเวิร์กกิ้งวูแมนสาวสวยสง่า ก้าวลงจากเครื่องบินด้วยความมั่นใจ เบื้องข้างเธอกุมมือเด็กชายตัวน้อยวัยเตาะแตะคนหนึ่งไว้แน่น ดวงหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราแก้มยุ้ยขาวเนียน และที่สำคัญที่สุด... ดวงตาคู่นั้น จมูกโด่งรั้นนั่น และโครงหน้าของเด็กชายคนนั้น ถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับนำพิมพ์เดียวกันมาหล่อ! "เด็กคนนี้..." คณินเค้นเสียงลอดไรฟัน หัวใจเต้นระรัวราวกับมีกลองศึกรัวกระหน่ำในอก "เขาคือใคร ทำไมฉันถึงไม่เคยรู้เรื่องนี้!" "สืบเนื่องจากประวัติการคลอดบุตรที่ถูกปิดผนึกไว้เป็นความลับ... เราพบว่าคุณลีลาเข้ารับการผ่าตัดคลอดฉุกเฉินในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งเมื่อสองปีก่อนค่ะ และชื่อบิดาในใบสูติบัตร... ถูกเว้นว่างไว้" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานกว้างขวางชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิว ทว่าอุณหภูมิรอบตัวคณินกลับลดต่ำลงจนเยือกเย็นจนน่ากลัว ความรู้สึกผิดที่เคยกัดกินหัวใจบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็น 'ความคลุ้มคลั่ง' แผดเผาทุกอณูวิญญาณ ลูกชาย... เขามีลูกชายกับผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอย่างไม่ใยดี ผู้หญิงที่เขาผลักไสไล่ส่งให้ออกไปเผชิญโลกกว้างตามลำพังทั้งที่เธอกำลังตั้งครรภ์สายเลือดของเขาอยู่ ภาพจำในอดีตย้อนกลับมาทิ่มแทง วันที่ลีลาร้องไห้อ้อนวอนขอให้เขาฟังคำอธิบาย วันที่เธอคุกเข่าขอร้องไม่ให้เขาเซ็นใบหย่า วันนั้นเขากลับใจร้ายและเย็นชาใส่เธอราวกับเธอเป็นเพียงสิ่งของไร้ค่า ผลักเธอล้มลงบนพื้นเย็นเฉียบอย่างไร้ความปรานี และส่งเสียงหัวเราะเยาะหยันใส่หยาดน้ำตาของเธอ "โง่... ฉันมันโง่สิ้นดี!" คณินสบถออกมาด้วยความเจ็บปวด สองมือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นัยน์ตาคมเข้มแดงก่ำด้วยพิษความเสียใจที่สายเกินแก้ เขานึกถึงรอยยิ้มเย้ยหยันและแววตาดุจน้ำแข็งที่ลีลามอบให้เขาในงานเลี้ยงเมื่อไม่กี่วันก่อน เธอกล้าดียังไงถึงปกปิดเรื่องลูก... กล้าดียังไงถึงคิดจะพรากเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาไปจากอก! ในขณะเดียวกัน ที่คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง ลัลน์ลลินกำลังยืนมองเงาตัวเองผ่านกระจกใสบานใหญ่ มือเรียวบางลูบไล้กรอบรูปครอบครัวที่มีเพียงเธอกับลูกชายตัวน้อย รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนริมฝีปากอิบอิ่ม ทว่าแววตากลับซ่อนความหวาดหวั่นลึกๆ ไว้ "แม่คะ..." เสียงใสแจ๋วของน้องลีโอดังขึ้น พร้อมกับร่างป้อมๆ ที่วิ่งเตาะแตะเข้ามาโอบกอดเรียวขาของเธอไว้ เด็กน้อยแหงนเงยหน้าขึ้นมองมารดาด้วยดวงตากลมโตเป็นประกาย "วันนี้คุณป้าใจดีซื้อขนมปังรสโปรดมาให้หนูด้วยนะครับ" ลัลน์ลลินย่อกายลงสวมกอดร่างเล็กนุ่มนิ่มนั้นแนบอก สูดดมความหอมบริสุทธิ์จากซอกคอของลูกชายเพื่อเติมเต็มพลังใจ ความกลัวที่คณินจะล่วงรู้ความจริงเริ่มคืบคลานเข้ามาในใจของเธอทุกขณะ เมื่อสัญญาณเตือนภัยบางอย่างบอกให้รู้ว่า อดีตสามีผู้เย่อหยิ่งคนนั้น ไม่มีทางยอมปล่อยให้พวกเธอลอยนวลไปได้ง่ายๆ แน่ "คนเก่งของแม่... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แม่สัญญาว่าจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนพรากลูกไปจากแม่เด็ดขาดนะคะ" เธอพزานกระซิบกับลูกน้อยทั้งที่น้ำตาคลอเบ้า ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นกะทันหันในยามวิกาล ทำเอาหัวใจของลัลน์ลลินกระตุกวูบ ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวโรยตัวลงปกคลุมห้องชุดหรูทันที ไม่มีเสียงพูดคุยจากบุคคลปริศนามีเพียงเสียงเคาะซ้ำๆ ที่หนักหน่วงและเยือกเย็น ราวกับเป็นการประกาศกร้าวว่า... 'เขา' ได้ตามกลิ่นรอยเท้าของพวกเธอกลับมาจนพบแล้ว ลัลน์ลลินตัวชาดิ่ง มือไม้เย็นเฉียบ เธอค่อยๆ วางลูกชายไว้ข้างหลัง พลอยก้าวเท้าถอยหลังช้าๆ ไปยังประตูด้านระเบียง ทว่าในวินาทีที่บานประตูหน้าห้องถูกกระชากเปิดออกด้วยฝีมือของผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มที่คุ้นเคยดีก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอด้วยดวงตาวาวโรจน์ดุจซาตานร้าย "คิดจะหนีฉันไปถึงไหนอีก... ลีลา" คณินเอ่ยเสียงพร่าต่ำ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก "ในเมื่อเธอเล่นเกมซ่อนหาจบแล้ว... ก็ถึงเวลาที่พวกเราต้องมาเคลียร์บัญชีหนี้รักกันให้สาสมเสียที" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้ด้วยหัวใจนะคะ ละอองดาวเดือนเก้า