ความสงสัยที่เริ่มกัดกิน

“คุณคณินคะ... นี่คือเอกสารสรุปยอดขายไตรมาสล่าสุดที่ดิฉันจัดทำขึ้น หากไม่มีอะไรสงสัยแล้ว ดิฉันขอตัวนะคะ” เสียงหวานที่ราบเรียบดุจผืนน้ำในยามไร้ลมของลัลน์ลลินดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดภายในห้องประชุมใหญ่ที่เหลือเพียงเธอกับเขาสองคน คณินไม่ได้ตอบรับทันที ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้จับจ้องที่ตัวเลขบนกระดาษ แต่กลับตรึงแน่นอยู่ที่ใบหน้าสวยสง่าของหญิงสาวตรงหน้า—ใบหน้าที่เขาเคยหมางเมินและทอดทิ้งให้จมอยู่กับความเศร้าโศกอย่างไร้เยื่อใย เขายังคงนิ่งงัน ผลตรวจที่เพิ่งได้รับเมื่อครู่ยังคงสั่นคลอนหัวใจเขาอย่างรุนแรง ลายเซ็นของแพทย์ระบุชัดเจนว่าเด็กชายที่เขามักจะเห็นในรูปถ่ายในโทรศัพท์ของเธอ... คือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย “รีบไปไหนเหรอ ลัลน์” คณินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเจือไปด้วยความสั่นเครือที่เขาพยายามซ่อนไว้ “เรายังไม่ได้คุยเรื่อง... สิ่งที่คุณปิดบังผมมาตลอดเลยนะ” ลัลน์ลลินชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวเดินไปที่ประตู เธอไม่ได้หันกลับมามอง แต่ไหล่บางที่ตั้งตรงนั้นแสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งที่ถูกสร้างขึ้นจากรอยร้าวในอดีต “เราไม่มีเรื่องอะไรต้องคุยกันนอกจากเรื่องงานค่ะคุณคณิน และสำหรับเรื่องส่วนตัว... ดิฉันคิดว่าคุณไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายชีวิตของดิฉันมานานแล้ว” คณินลุกพรวดจากเก้าอี้ประธาน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ที่เขาคุ้นเคยเมื่อหลายปีก่อนยังคงติดจมูก แต่มันกลับแฝงด้วยความห่างเหินที่ทิ่มแทงใจเขายิ่งกว่ามีดกรีด “ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?” เขาแค่นหัวเราะขมขื่น ก่อนจะก้มลงกระซิบใกล้ใบหูขาวสะอาด “ลัลน์... คุณคิดว่าผมโง่หรือไง ในเมื่อหลักฐานมันคาตาอยู่ตรงนี้ คุณยังจะใจดำกับผมได้อีกนานแค่ไหนกัน” ลัลน์ลลินสูดหายใจเข้าลึก เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตที่เคยอ่อนหวานบัดนี้กลับกลายเป็นดวงตาที่เย็นชาและไร้ความอาลัยอาวรณ์ “ถ้าคุณหมายถึงผลตรวจนั่น... มันก็เป็นแค่กระดาษแผ่นหนึ่งค่ะ แต่มันไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่า คุณเป็นคนเลือกที่จะโยนความสัมพันธ์ของเราลงถังขยะด้วยมือของคุณเองตอนที่ดิฉันต้องการคุณที่สุด” คณินชะงัก ความจุกแล่นริ้วขึ้นมาที่ลำคอ เขาจำได้ดี... วันที่เธอร้องไห้แทบขาดใจเพราะความโดดเดี่ยว วันที่เขาหันหลังให้เธอเพียงเพราะเชื่อคำลวงของแพรรุ้ง “ผมทำผิดไปแล้ว ลัลน์... ผมรู้ว่าผมโง่เง่าแค่ไหน” เขายื่นมือออกไปหวังจะแตะไหล่เธอ แต่หญิงสาวกลับขยับถอยห่างด้วยท่าทีรังเกียจราวกับเขามีเชื้อโรค “คำขอโทษของคุณมันมีราคาไม่ถึงเศษเสี้ยวของน้ำตาที่ดิฉันเสียไปหรอกค่ะ” เธอเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยคมมีดที่กรีดลึกลงในใจของชายหนุ่ม “ลูกของดิฉัน... ไม่จำเป็นต้องมีพ่อที่เห็นแก่ตัวแบบคุณ” “ลูก...!” คณินโพล่งออกมา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง “คุณยอมรับแล้วว่าเขาคือลูกของผม” ลัลน์ลลินเม้มปากแน่น เธอพลาดไปแล้ว... ความโกรธที่สะสมมานานทำให้เธอเผลอหลุดปากเรื่องลูกชายออกมา แต่ในเมื่อความลับไม่มีในโลก การเผชิญหน้าอาจเป็นทางออกเดียว “ใช่ เขาคือลูกของดิฉัน... และเป็นลูกที่ไม่มีวันเรียกร้องหาพ่อที่ไม่ได้มีตัวตนอยู่ในชีวิตของเขามาตลอดสองปีนี้” เธอก้าวผ่านเขาไปอย่างมั่นคง ทิ้งให้คณินยืนนิ่งดั่งถูกสาปให้กลายเป็นหิน ความเสียใจและความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนเขารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก นี่คือบทลงโทษที่สาสมที่สุดสำหรับผู้ชายที่เคยทำลายหัวใจดวงหนึ่งทิ้งอย่างไม่ไยดีหรือ? แต่ก่อนที่ลัลน์ลลินจะเอื้อมมือไปเปิดประตู เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้อง พร้อมกับเสียงเล็กๆ ที่แจ่มใสของเด็กน้อยที่ทำให้หัวใจของคณินกระตุกวูบ “หม่ามี้ครับ! ลีโอมาหาแล้วครับ!” ประตูห้องเปิดออกกว้าง ร่างเล็กๆ ในชุดเอี๊ยมยีนส์วิ่งถลาเข้ามาหาลัลน์ลลินด้วยรอยยิ้มสดใส แต่แล้วเด็กน้อยก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นชายร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่กลางห้อง ดวงตากลมโตสีนิลคู่สวยนั้นเบิกกว้างด้วยความฉงน ก่อนจะหันไปมองหน้ามารดา แล้วหันกลับมามองใบหน้าคมเข้มของคณินสลับไปมาด้วยแววตาที่ซื่อบริสุทธิ์ คณินถึงกับลืมหายใจเมื่อเห็นใบหน้าของลูกชายชัดๆ... คิ้ว จมูก แม้กระทั่งแววตาที่กำลังจ้องมองเขานั้น... มันคือกระจกเงาที่สะท้อนตัวเขาเองในวัยเด็กอย่างไม่มีผิดเพี้ยน “หม่ามี้ครับ...” ลีโอตัวน้อยเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา “ทำไมคุณลุงคนนี้ถึงมีหน้าตาเหมือนลีโอจังเลยครับ?” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้ด้วยหัวใจนะคะ ละอองดาวเดือนเก้า