ดวงตาที่คุ้นเคย

เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนของห้องจัดเลี้ยงโรงแรมหรูดังเป็นจังหวะมั่นคง ก้องกังวาน ราwithท่วงทำนองแห่งชัยชนะที่ถูกเรียบเรียงขึ้นมาอย่างประณีต ลัลน์ลลินในชุดสูทเข้ารูปสีไวน์แดงตัดเย็บด้วยผ้าไหมอิตาลีชั้นดี ขับเน้นรูปร่างระหัดที่เคยผอมโซด้วยความชอกช้ำให้กลับมาสง่างามและเปี่ยมด้วยพลังอำนาจ เรือนผมสีดำสนิทถูกรวบตึงไว้เบื้องหลังเผยให้เห็นลำคอระหงและดวงหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบา ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับใบมีดเคลือบน้ำผึ้ง เธอก้าวเดินผ่านฝูงชนในงานสัมมนาธุรกิจระดับประเทศด้วยความมั่นใจ โดยไม่เหลือเค้าลางของภรรยาตัวน้อยผู้เคยนั่งรอคอยสามีอย่างไร้ค่าในค่ำคืนอันหนาวเหน็บเมื่อหลายปีก่อนอีกต่อไป "คุณลลินคะ ทางประธานกลุ่มบริษัทเคพีไอ พร้อมจะเข้าประชุมหารือเรื่องโปรเจกต์ใหม่แล้วค่ะ" เลขานุการสาวก้าวเข้าไปกระซิบเบาๆ ลัลน์ลลินเพียงพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มราบเรียบ ทว่าในวินาทีที่เธอก้าวเข้ามาในห้องรับรองพิเศษเพื่อเตรียมตัวนำเสนอแผนงาน สายตาคมกริบก็พลانปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนหันหลังให้อยู่ริมกระจกใสบานใหญ่... คณิน ลมหายใจของประธานหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งและเย็นชาสะดุดกึก ราวกับถูกกระชากลงสู่ห้วงเหวแห่งกาลเวลาเมื่อได้ยินเสียงรองเท้าคู่นั้น คณินหมุนตัวกลับมาอย่างรวดเร็วราวกับถูกมนต์สะกด และภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้ดวงตาคมปลาบของเขาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตะลึงงัน หัวใจที่เคยด้านชามาตลอดหลายปีกลับกระชากไหวอย่างรุนแรงจนเจ็บแปลบ ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในเวลานี้... คือคนเดียวกับอดีตภรรยาที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนแหลกสลาย แต่วันนี้เธอกลับงดงาม เจิดจรัส และทรงพลังเสียจนเขาแทบหายใจไม่ออก "ลลิน..." ชื่อนั้นหลุดรอดจากริมฝีปากหยักลึกที่สั่นระริกเล็กน้อย คณินก้าวเท้าเข้าหาโดยอัตโนมัติ ราวกับผีเสื้อที่บินเข้าหาเปลวไฟแห่งความสำนึกผิด เขากวาดสายตามองสำรวจเรือนร่างระหงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความอ่อนแอและแววตาวอนขอความรักที่เขาเคยรังเกียจในอดีต บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเย่อหยิ่ง เย็นชา และรัศมีแห่งความสำเร็จที่เปล่งประกายเจิดจ้าเสียจนเขาไม่กล้าสบตาตรงๆ "ขอโทษด้วยนะคะ ท่านประธานคณิน กรุณาให้เกียรติเรียกชื่อดิฉันว่า 'คุณลัลน์ลลิน' ในฐานะพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจจะเหมาะสมกว่าค่ะ" น้ำเสียงหวานที่เคยเอ่ยคำอ้อนวอน บัดนี้ราบเรียบและเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยฉายแววช้ำรัก บัดนี้มองมาที่เขาด้วยความว่างเปล่า ไร้ซึ่งความโกรธเกลียด หรือแม้แต่เยื่อใยใดๆ หลงเหลืออยู่เลย ราวกับเขาเป็นเพียงฝุ่นละอองไร้ค่าคนหนึ่งบนพื้นถนน คณินรู้สึกราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าอย่างแรงด้วยความจริงอันโหดร้าย มือหนาที่กำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนสั่นเทา เขาไม่เคยรู้เลยว่า... การสูญเสียผู้หญิงคนนี้ไป จะทำให้หัวใจของเขากลายเป็นสุสานที่ไร้ซึ่งวิญญาณได้ถึงเพียงนี้ "ลลิน... ผม... ผมไม่คิดว่าคุณจะ..." คณินพยายามเอื้อนเอ่ยคำพูดที่ติดอยู่ในลำคอ ความเย่อหยิ่งทระนงตนที่เคยมีมลายหาย WENT สิ้น เหลือเพียงความเวทนาและสำนึกผิดที่กัดกินหัวใจจนแทบกระอักเลือด "เรา... เราคุยกันหน่อยได้ไหมครับ เรื่องของเรา... เรื่องลูก..." "ลูก?" ลัลน์ลลินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่เปี่ยมด้วยความเย้ยหยันและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ เธอก้าวเข้าไปประชิดร่างสูงที่สูงใหญ่กว่าเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระเหยแตะจมูกเขา ปลุกเร้าความทรงจำอันเร่าร้อนและเจ็บปวดในอดีตให้ย้อนกลับมา "คุณยังมีหน้ามาพูดคำว่าลูกกับฉันอีกหรือคะ คณิน? เด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกของคุณ... เขาเป็นลูกของฉันคนเดียว ตั้งแต่วันที่คุณเซ็นใบหย่าและไล่เราสองแม่ลูกออกไปอย่างไร้เยื่อใย คุณก็ตายจากชีวิตของเราไปแล้วค่ะ" คำพูดนั้นเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนแผลเก่า คณินรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอกข้างซ้ายราวกับหัวใจกำลังถูกบีบอัดจนแตกสลาย เขาอยากจะเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเรีย่านั้นไว้ รั้งเธอไว้ไม่ให้เดินหนีไปไหนเหมือนเช่นในอดีต แต่ทว่า... สัมผัสจากแววตาที่เด็ดเดี่ยวและมั่นคงของเธอกลับทำให้เขากลัว กลัวว่าหากขยับตัวทำอะходитеรุ่มร่าม เธอจะหายลับไปจากสายตาเขาตลอดกาล "ผมรู้ว่าผมเลว... ผมรู้ว่าผมมันโง่เง่าแค่ไหนที่ปล่อยมือคุณไป" คณินก้าวตาม พยายามลดทิฐิลงจนแทบจะคุกเข่าต่อหน้าเธอ "แต่ได้โปรด... ให้โอกาสผมได้ไถ่บาป ได้ทำหน้าที่พ่อ ได้ดูแลพวกคุณบ้างเถอะนะลลิน ผมยอมทำทุกอย่าง... ยอมให้คุณลงโทษผมอย่างไรก็ได้ ขอแค่..." "ต่อให้คุณเอาชีวิตมาแลก เพื่อชดใช้ความเจ็บปวดที่ฉันกับลูกเคยได้รับ มันก็ยังน้อยไปด้วยซ้ำค่ะ" ลัลน์ลลินหันกลับมาสบตาเขาตรงๆ แววตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยไฟแห่งการแก้แค้นที่ถูกเก็บงำไว้ใต้ความเงียบงัน "จำคำพูดของคุณในวันนั้นได้ไหมคะ? วันที่คุณเหยียบย่ำหัวใจฉัน... วันนี้ ฉันจะทำให้คุณได้ลิ้มรสความรู้สึกของการถูกปฏิเสธ และการสูญเสียสิ่งที่รักไปจนหมดสิ้นบ้าง!" บรรยากาศในห้องรับรองตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ คณินยืนนิ่งงันราวกับถูกสาปให้เป็นหิน ความรู้สึกผิดและแรงปรารถนาที่จะครอบครองเธอกลับคืนมาตีรวนกันจนปั่นป่วน เขารู้ดีว่าหนทางข้างหน้าในการง้อขอคืนดีอดีตภรรยาและลูกชายตัวน้อยนั้นไม่ง่ายดายเลย ยิ่งได้เห็นความเด็ดเดี่ยวและเสน่ห์อันเย้ายวนที่ทวีคูณขึ้นของเธอในวันนี้ เขากลับยิ่งคลั่งไคล้และโหยหาเธอจนแทบคลั่ง ทว่า ในขณะที่คณินกำลังจะเอ่ยคำร้องขอร้องใดๆ ออกมาอีกครั้ง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างของเลขาหนุ่มที่เปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อย "ท่านประธานครับ... มีเอกสารด่วนจากทางโรงพยาบาลและ... และผลตรวจดีเอ็นเอที่คุณสั่งให้ตรวจสอบเป็นกรณีพิเศษ มาส่งถึงมือคุณแล้วครับ!" คณินชะงัก สายตาคมกริบละจากใบหน้าอันงดงามของอดีตภรรยา หันไปมองซองเอกสารสีน้ำตาลในมือเลขาฯ ที่สั่นเทาเล็กน้อย ลัลน์ลลินเองก็ชะงักไปเช่นกัน ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความระแวงระวัง มือหนาของคณินยื่นออกไปรับซองเอกสารนั้นมาด้วยหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่นิ้วเรียวค่อยๆ ฉีกซองกระดาษออกเพื่อดึงแผ่นกระดาษแผ่นสุดท้ายที่จะพิสูจน์ความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับเด็กชายตัวน้อยวัยสองขวบ... ผู้ที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียวกัน! แล้วดวงตาของคณินก็เบิกกว้างขึ้นเมื่อกวาดสายตาอ่านบรรทัดสุดท้ายของผลตรวจ... ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปในทันที! ติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะคะ... ละอองดาวเดือนเก้า