ภาพสะท้อนในกระจก

“คุณลีลาคะ รบกวนช่วยดูเอกสารชุดสุดท้ายก่อนส่งเข้าที่ประชุมบอร์ดช่วงบ่ายด้วยนะคะ” เสียงของเลขาส่วนตัวที่ดังขึ้นไม่ได้ทำให้ลัลน์ลลินเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ เธอเพียงแค่พยักหน้ารับเบาๆ สายตายังคงจดจ้องอยู่กับกราฟตัวเลขที่แสดงผลกำไรของบริษัทที่เธอสร้างขึ้นมาจากหยาดเหงื่อและน้ำตาหลังจากวันที่ตัดสินใจก้าวออกมาจากขุมนรกในคฤหาสน์หลังนั้น สองปีแล้ว... ที่เธอเรียนรู้ว่าความรักไม่ใช่จุดจบของโลก แต่ความสำเร็จต่างหากที่เป็นเกราะคุ้มกันชั้นดีให้กับหัวใจที่เคยแหลกสลาย ทว่า ความสงบสุขในห้องทำงานชั้นบนสุดของตึกระฟ้ากลับถูกสั่นคลอนด้วยเสียงเคาะประตูที่หนักแน่นและจังหวะที่ไม่คุ้นเคย “ฉันบอกแล้วไงคะว่าชั่วโมงนี้ไม่รับแขก” ลัลน์ลลินเอ่ยขึ้นโดยไม่หันไปมอง พร้อมกับหยิบปากกาเซ็นชื่อลงในเอกสารอย่างมั่นคง “แต่ผมว่าคุณควรจะรับแขกคนนี้หน่อยนะ ลัลน์...” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัวดังแทรกเข้ามาในห้อง หญิงสาวชะงักกึก ปากกาในมือสั่นไหวไปชั่ววูบก่อนที่เธอจะวางมันลงอย่างช้าๆ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แล้วจึงหมุนเก้าอี้กลับไปเผชิญหน้ากับผู้บุกรุก คณินยืนตระหง่านอยู่กลางห้อง ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบดูไม่ต่างจากเมื่อก่อน ทว่าแววตาที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อยากจะตีความ... มันดูสับสน ปวดร้าว และพยายามค้นหาคำตอบบางอย่าง “ที่นี่เป็นบริษัท ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะนึกอยากจะเข้ามาตอนไหนก็ได้ คุณคณิน” ลัลน์ลลินเอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้าสวยหวานนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น “ถ้าไม่มีธุระเรื่องงาน ก็เชิญออกไปค่ะ” คณินไม่ได้ขยับเขยื้อน เขาจ้องมองเธอ ราวกับกำลังพยายามมองให้ทะลุไปถึงจิตวิญญาณข้างใน “ผมไม่ได้มาเพื่อเรื่องงาน... ผมมาเพื่อถามหาความจริง เรื่องที่เราต่างก็รู้ดีว่ามันถูกฝังอยู่ใต้กองเศษซากของคำว่าหย่าร้าง” “ความจริงของฉันคือ เราจบกันไปแล้ว” เธอเน้นคำด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานที่เปิดแง้มไว้ก็ถูกผลักออกด้วยมือเล็กๆ พร้อมกับร่างป้อมของเด็กชายวัยสองขวบที่วิ่งเตาะแตะเข้ามาหาผู้เป็นแม่ “มัมมี่ฮะ! ลีโอหิว... แย้ว” เสียงใสแจ๋วของน้องลีโอดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ลัลน์ลลินรีบลุกจากเก้าอี้ด้วยความตกใจ เธอปราดเข้าไปอุ้มลูกชายขึ้นมาแนบอกอย่างรวดเร็ว กลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ ที่ลอยมาจากตัวแก้วตาดวงใจทำให้เธอยิ่งกอดลูกแน่นขึ้นด้วยสัญชาตญาณของการปกป้อง ทว่า... ร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้ากลับแข็งค้างไปราวกับถูกสาป คณินเบิกตากว้าง ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปในทันทีที่สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้ากลมป้อมของเด็กชายในอ้อมกอดของลัลน์ลลิน หัวใจของเขาที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระตุกรัวเหมือนถูกทุบด้วยค้อนหนักๆ ดวงตากลมโตคู่นั้น... จมูกโด่งรั้นที่รับกับโครงหน้า... แม้แต่คิ้วที่ขมวดเข้าหากันยามเด็กน้อยสงสัย นั่นมันไม่ใช่ใครที่ไหน แต่มันคือ ‘ภาพสะท้อน’ ของเขาในวัยเยาว์อย่างไม่ผิดเพี้ยน! ความทรงจำในอดีตย้อนกลับมาทิ่มแทงใจคณินเหมือนมีดนับพันเล่ม ภาพของลัลน์ลลินในวันที่เธออุ้มท้องด้วยความยากลำบาก ภาพที่เขาเคยผลักไสเธอด้วยวาจาเชือดเฉือน... เขาโง่เขลาเพียงใดที่ปล่อยให้เพชรเม็ดงามหลุดมือไป และโง่ยิ่งกว่าที่เพิ่งมาตระหนักเอาในวันที่เขากำลังมองดู 'เลือดเนื้อเชื้อไข' ของตัวเองที่กำลังเกาะไหล่ผู้หญิงที่เขาเคยทำร้ายอย่างสาหัส “นี่มัน...” เสียงของคณินสั่นพร่า มือหนาของเขาค่อยๆ ยกขึ้นหมายจะเอื้อมไปแตะใบหน้าเล็กๆ นั้น แต่ลัลน์ลลินกลับถอยกรูดไปด้านหลังทันที ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและเย็นชา “อย่า-แม้แต่-จะ-แตะ-ต้อง-ลูก-ของ-ฉัน” เธอเค้นเสียงผ่านไรฟัน น้ำตาแห่งความอัดอั้นคลอหน่วย แต่เธอก็กลั้นมันไว้จนหยดสุดท้าย “ออกไปจากชีวิตของพวกเราเสียที คุณคณิน... สิ่งที่คุณทำไว้มันมากเกินพอแล้ว” คณินยังคงยืนนิ่ง คล้ายคนเสียสติ สายตายังคงจับจ้องที่น้องลีโอที่เอียงคอสงสัยมองชายแปลกหน้าด้วยความไร้เดียงสา เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า... ความเย่อหยิ่งทิฐิที่เคยถือครองมาตลอดชีวิตดูไร้ค่าเหลือเกินเมื่อเทียบกับสิ่งที่เขาเห็นในกระจกเงาแห่งโชคชะตาบานนี้ “ลัลน์... นี่คือลูกของผมใช่ไหม” เขากระซิบถามด้วยน้ำเสียงที่ร้าวรานที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้เคยเปล่งออกมา “ผม... ผมทำอะไรลงไป...” ทว่าคำตอบที่ได้รับกลับมาคือความเงียบที่บาดลึก พร้อมกับเสียงของลัลน์ลลินที่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็ง “สายไปแล้วค่ะคณิน... เพราะสำหรับฉัน คุณได้ตายไปจากชีวิตนี้ตั้งแต่วันที่คุณเซ็นใบหย่านั่นแล้ว” หญิงสาวหมุนตัวเตรียมจะเดินไปที่ประตู โดยไม่หันกลับมามองชายหนุ่มที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่กลางห้องอีกเลย คณินทรุดเข่าลงกับพื้นอย่างหมดแรง ความเจ็บปวดจากการถูกปฏิเสธนั้นยังไม่เท่ากับความทรมานที่เขารู้ตัวว่า... เขาเพิ่งสูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตไปอย่างไม่มีวันเรียกคืน แต่ในวินาทีที่ลัลน์ลลินกำลังจะเอื้อมมือไปเปิดประตู เสียงของน้องลีโอก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับประโยคที่ทำให้โลกของคณินดับวูบลงสนิท “มัมมี่ฮะ... คุณลุงคนนี้... ทำไมหน้าเหมือนในรูปที่อยู่ในกระเป๋าตังค์มัมมี่เลยฮะ?” ลัลน์ลลินชะงักกึกทันที เธอหันกลับไปมองคณินที่เงยหน้าขึ้นมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังและแตกสลายในเวลาเดียวกัน ขณะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากแก้ตัว ความลับที่เธอพยายามเก็บงำไว้ตลอดสองปีก็ดูเหมือนจะพังทลายลงต่อหน้าต่อตาโดยสมบูรณ์ ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเส้นทางความเจ็บปวดอันวิจิตรนี้ไปพร้อมกับละอองดาวเดือนเก้านะคะ