เด็กชายผู้ถอดแบบ

“คุณคณินคะ... นี่คือลูกชายของดิฉันค่ะ” ประโยคเรียบง่ายที่หลุดออกมาจากปากของลัลน์ลลินไม่ได้แฝงไปด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่เคลือบใบมีดคมกริบ เธอไม่ได้โอบกอดเด็กน้อยเอาไว้ด้วยความกลัว แต่เธอกำลังกั้นขวางเขาไว้ด้วยความเป็นแม่ที่พร้อมจะกลายเป็นเสือร้ายปกป้องลูกรัก คณินยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบของเขาสั่นระริกราวกับแผ่นดินไหวในใจที่เพิ่งเกิด สติสัมปชัญญะที่เคยถูกควบคุมไว้อย่างดีเยี่ยมพังทลายลงในวินาทีที่เขามองเห็น ‘เงาสะท้อน’ ของตัวเองในวัยเด็กซ้อนทับอยู่บนใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชายวัยสองขวบที่กำลังมองเขาด้วยความสงสัย ลีโอไม่กลัวคนแปลกหน้า แต่เด็กน้อยกลับทำท่าทางเอียงคอเล็กน้อยอย่างฉงน ก่อนจะยกมือขึ้นกอดอกเลียนแบบท่าทางที่คณินมักจะทำเวลาใช้ความคิดเป็นประจำ “หม่ามี้... ลุงคนนี้หน้าเหมือนลีโอเลยครับ” เสียงใสแจ๋วที่ไร้เดียงสาของเด็กชายบาดลึกเข้าไปในอกของคนฟังจนคณินแทบหยุดหายใจ มือหนาที่เคยหยิบจับเอกสารสำคัญมูลค่านับล้านสั่นเทาอยู่ข้างลำตัว เขาไม่อาจละสายตาไปจากใบหน้าถอดแบบราวกับคัดลอกมาจากดีเอ็นเอของเขาได้เลย “ชื่อลีโอเหรอ...” เสียงของคณินแหบพร่าจนเกือบไม่ได้ยิน มันไม่ใช่คำถาม แต่มันคือการยืนยันถึงความจริงที่เขาสะกดกั้นมาตลอดว่าเขาอาจจะมีทายาท ลัลน์ลลินกระชับมือที่จับลูกชายไว้แน่นขึ้น เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของอากาศรอบตัวและสายตาที่แทบจะกลืนกินของอดีตสามี “ใช่ค่ะ ลีโอ... เด็กที่เกิดจากความรักของดิฉันเพียงฝ่ายเดียว เด็กที่ลืมตาดูโลกในวันที่คุณประกาศว่าเขาไม่มีตัวตน!” คำว่า ‘ไม่มีตัวตน’ เหมือนแส้ฟาดเข้าที่กลางใจของคณิน เขาอยากจะตะโกนบอกเธอเหลือเกินว่าเขาไม่ได้ตั้งใจ แต่คำแก้ตัวเหล่านั้นมันช่างไร้ค่าเกินกว่าจะเปล่งออกมาในวันที่เขากลายเป็นคนนอกไปเสียแล้ว “ลัลน์... ผม...” “ถ้าคุณไม่มีธุระอะไรเรื่องงาน ก็กรุณาถอยไปด้วยค่ะ” ลัลน์ลลินตัดบทเสียงแข็ง เธอหมุนตัวจะพาลูกชายเดินจากไป แต่ทว่า... “เดี๋ยวก่อน!” คณินก้าวเข้ามาขวางอย่างลืมตัว แววตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นรอยร้าวที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ผมไม่รู้... ลัลน์ ผมไม่รู้จริงๆ ว่าเขามีตัวตนอยู่บนโลกนี้ ถ้าผมรู้... ถ้าผมรู้สักนิดว่าคุณท้อง...” “ถ้าคุณรู้แล้วไงคะ?” หญิงสาวหันกลับมาเผชิญหน้า ดวงตากลมโตที่เคยเต็มไปด้วยความอ่อนโยนในอดีต บัดนี้กลับแข็งกร้าวและเย็นชา “คุณจะพาแพรรุ้งมาเหยียบหน้าดิฉันถึงที่บ้านเหมือนเดิมเหรอ? หรือคุณจะบังคับให้ดิฉันทำแท้งเพื่อให้ตำแหน่งคุณนายคณินดูสะอาดสะอ้านสำหรับผู้หญิงคนนั้น?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องรับรองอันหรูหรา คำถามของเธอกระแทกใจเขายิ่งกว่าการด่าทอ คณินพูดไม่ออก เขาจำความเลวร้ายที่ตัวเองเคยทำไว้ได้แม่นยำ แต่นั่นยิ่งทำให้ความปรารถนาที่จะไถ่โทษพุ่งสูงขึ้นจนน่ากลัว ลีโอในอ้อมแขนของแม่เริ่มทำหน้ามุ่ย เด็กน้อยสะบัดมือแม่เบาๆ แล้วก้าวเดินเตาะแตะเข้าไปหาคณินด้วยความไร้เดียงสา ลัลน์ลลินใจหายวาบจะคว้าตัวลูก แต่ลีโอกลับหยุดยืนตรงหน้าชายหนุ่มผู้เป็นพ่อ แล้วใช้มือเล็กๆ แตะที่หน้าขาของเขา “ลุง... ทำไมร้องไห้ล่ะครับ?” คณินชะงักงัน เขาไม่รู้ตัวเลยว่าหยาดน้ำใสๆ ได้ไหลร่วงลงมาจากดวงตาตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาย่อตัวลงนั่งคุกเข่าต่อหน้าเด็กน้อย ท่ามกลางสายตาอึ้งตะลึงของเลขาส่วนตัวที่ยืนอยู่หน้าประตูห้อง “ผมไม่ได้ร้องไห้ครับ... ลุงแค่... ฝุ่นเข้าตา” คณินพยายามฝืนยิ้มให้เด็กน้อย แต่มันช่างดูน่าเวทนาเหลือเกินในสายตาของลัลน์ลลิน “โกหกครับ!” ลีโอหัวเราะคิกคักพลางใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่แก้มคณิน “หม่ามี้บอกว่า คนที่โกหกจมูกจะยาวเหมือนพินอคคิโอ ลุงอยากจมูกยาวเหรอครับ?” ความน่ารักไร้เดียงสาของเด็กชายทำให้กำแพงความเย็นชาของคณินพังทลายลงจนหมดสิ้น เขารู้สึกถึงความอบอุ่นที่พุ่งพล่านในหัวใจ ความรู้สึกที่เขาไม่เคยได้รับจากใครนอกจากลัลน์ลลินในวันวาน บัดนี้มันกำลังสะท้อนกลับมาผ่านร่างเล็กๆ นี้ “ลีโอ! มาหาหม่ามี้เดี๋ยวนี้!” ลัลน์ลลินสั่งเสียงสั่น เธอเริ่มหวาดกลัว... กลัวว่าหัวใจที่เธออุตส่าห์ปิดตายไว้จะพ่ายแพ้ให้กับความอบอุ่นที่จอมปลอมของชายคนนี้ แต่ในจังหวะที่ลีโอกำลังจะหันกลับไปหาแม่ เสียงโทรศัพท์ของคณินก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบ มันเป็นสายเรียกเข้าจาก ‘แพรรุ้ง’ ที่โชว์หราอยู่บนหน้าจอ คณินมองหน้าจอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปทันที เขาเงยหน้ามองลัลน์ลลินที่จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ของเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความโกรธเป็นความสมเพชอย่างเห็นได้ชัด “ดูเหมือน ‘คนในครอบครัว’ ของคุณจะโทรมาตามแล้วนะคะ คุณคณิน” ลัลน์ลลินยิ้มเหยียด พลางดึงตัวลีโอเข้าสู่อ้อมกอด “เราคงไม่มีธุระอะไรที่ต้องคุยกันอีก ทั้งในฐานะพ่อลูก และในฐานะคนเคยรู้จัก” คณินกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาอยากจะปาทิ้งให้แหลกคามือ แต่เขารู้ดีว่าหากเขาทำเช่นนั้น ความระแวงในใจของลัลน์ลลินจะยิ่งไม่มีวันจางหาย หญิงสาวหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก ลีโอหันมาโบกมือลาเขาด้วยความไร้เดียงสา “บ๊ายบายครับลุงหน้าเหมือน!” คณินยืนค้างอยู่ตรงนั้น สายตาจับจ้องแผ่นหลังของอดีตภรรยาที่ดูสง่างามและเข้มแข็งขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก ในขณะที่เขากลายเป็นเพียงซากปรักหักพังที่กำลังพยายามคว้าอากาศที่จับต้องไม่ได้ ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง... ไม่ใช่จากแพรรุ้ง แต่เป็นข้อความจากนักสืบเอกชนที่เขาจ้างวานไว้ให้สืบเรื่องของลัลน์ลลินตลอดสามปีที่ผ่านมา [คุณคณินครับ... ผลตรวจ DNA ยืนยันออกมาแล้ว ลีโอคือลูกชายของคุณ 100% ครับ และที่สำคัญกว่านั้น... ลัลน์ลลินกำลังเตรียมตัวจะแต่งงานใหม่กับผู้ชายที่เลี้ยงดูลูกชายของคุณมาตลอดสามปีที่ผ่านมาครับ] โลกทั้งใบของคณินดับวูบลงในพริบตา เขายืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ความรู้สึกที่พุ่งเข้าใส่คือทั้งความโกรธ ความหึงหวง และความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์... นี่เขาเพิ่งจะค้นพบ ‘หัวใจ’ ของตัวเอง ในวันที่คนอื่นกำลังจะช่วงชิงมันไปจากเขาอย่างนั้นหรือ? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรอน้ำตาของคณินไปพร้อมกับละอองดาวเดือนเก้านะคะ