สามปีผ่านไป: หญิงสาวผู้เจิดจรัส

รอยยืดหยุ่นของลายเส้นสถาปัตยกรรมบนกระดาษไขแผ่นใหญ่ ถูกตีกรอบด้วยปลายดินสออย่างมั่นคง มือเรียวบางที่เคยสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวในอดีต บัดนี้กลับมั่นคงและเปี่ยมด้วยพลังแห่งการสร้างสรรค์ ลัลน์ลลิน ในนามผู้บริหารสูงสุดแห่ง "L&L Design Firm" ทอดสายตามองผลงานการออกแบบโครงสร้างอาคารพาณิชย์ใจกลางย่านธุรกิจที่เพิ่งเสร็จสมบูรณ์ สามปี... สามปีเต็มๆ ที่เธอกัดฟันลุกขึ้นมาจากกองเถ้าถ่านแห่งความพังทลาย หลุมดำในใจที่เคยถูกกรีดลึกด้วยวาจาเยียบเย็นและสายตารังเกียจของใครคนนั้น บัดนี้ถูกถมเต็มด้วยความรัก ความภาคภูมิใจ และเสียงหัวเราะคิกคักของเด็กชายตัวน้อยผู้เป็นดั่งดวงใจ "คุณแม่ขา... เจ้าส้มจี๊ดดื้อกับน้องลีโออีกแล้วฮะ!" เสียงใสแจ๋วที่ดังขึ้นพร้อมกับร่างป้อมๆ ของเด็กชายวัยสองขวบเศษ ที่วิ่งเตาะแตะเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว ทำเอาลัลน์ลลินต้องวางดินสอลงแล้วระบายยิ้มละมุน ใบหน้าหวานฉายแววอ่อนโยนทันทีที่ดวงตาคู่สวยประสานเข้ากับเด็กน้อย ดวงตาคมกริบ จมูกโด่งรั้น และริมฝีปากหยักลึกที่ถอดแบบมาจากบิดาผู้ให้กำเนิดราวกับแกะ... ยิ่งเด็กชายโตขึ้น โครงหน้าที่ฉายแววความหล่อเหลาตั้งแต่เด็กก็ยิ่งชัดเจนจนลัลน์ลลินอดใจหายไม่ได้ ทุกครั้งที่เธอมองหน้าลูกชาย เธอมักจะเห็นเงาร่างของชายหนุ่มใจร้ายคนนั้นทับซ้อนขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่เธอก็เลือกที่จะปัดมันทิ้งด้วยการกอดร่างนุ่มนิ่มนั้นไว้แน่น "เจ้าส้มจี๊ดเป็นแมวนะครับคนเก่ง มันจะดื้อกับลูกได้ยังไง หืม?" ลัลน์ลลินรวบร่างปอมๆ ของน้องลีโอขึ้นมานั่งบนตัก หอมแก้มยุ้ยฟอดใหญ่จนเด็กน้อยหัวเราะคิกคัก ชอบใจ "ก็เจ้าส้มจี๊ดแย่งขนมของน้องลีโอไปกินหมดเลยนี่นา... คุณแม่ต้องจัดการเจ้านายเหมียวให้น้องลีโอนะฮะ!" เด็กชายทำแก่งอน แก้มป่องลมจนน่าหยิก สองแขนเล็กกอดอกทำท่าทางจริงจัง เลียนแบบเวลาที่เห็นคุณแม่ตรวจแบบงาน ลัลน์ลลินหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสุขและความอิ่มเอมใจ เธอในวันนี้ไม่ใช่ลีลาผู้อ่อนแอคนเดิมที่เอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายรอคอยความเมตตาจากสามีทางนิตินัยอีกต่อไปแล้ว เธอยืนหยัดได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง มีชื่อเสียง มีความมั่นคง และที่สำคัญที่สุด เธอมียอดดวงใจที่บริสุทธิ์งดงามคอยโอบกอดหัวใจในทุกๆ วัน มือเรียวบางลูบกลุ่มผมนุ่มสลวยของลูกชายอย่างทะนุถนอม สายตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักความผูกพันอันบริสุทธิ์ "งั้นเดี๋ยวคุณแม่พาไปซื้อขนมใหม่เอาไหมครับ? แล้วเราค่อยกลับไปจัดการเจ้าส้มจี๊ดตัวแสบด้วยกันดีกว่า" "เย้! คุณแม่ใจดีที่สุดในโลกเลย!" น้องลีโอกระโดดโลดเต้นบนตัก ซุกใบหน้าเข้ากับซอกคอหอมกรุ่นของมารดาอย่างออดอเซาะ ความรักของแม่และลูกช่างเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่และบริสุทธิ์ ลัลน์ลลินไม่เคยนึกเสียดายเลยสักนิดกับช่วงเวลาสามปีที่ผ่านมา แม้หนทางจะโดดเดี่ยวและเหน็ดเหนื่อยเพียงใด แต่ผลลัพธ์ที่อยู่ตรงหน้าคือเครื่องพิสูจน์แล้วว่า เธอตัดสินใจถูกที่เลือกเดินออกมาจากขุมนรกอเวจีนั้น แต่ทว่า... โชคชะตาก็มักจะชอบเล่นตลกกับมนุษย์เสมอ ในขณะที่กำแพงแห่งความสุขกำลังถูกสร้างขึ้นอย่างมั่นคง แรงกระเพื่อมจากอดีตก็เริ่มคืบคลานเข้ามาใกล้กว่าที่คิด ช่วงบ่ายของวันเดียวกัน ณ ร้านกาแฟชื่อดังชั้นล่างของตึกสำนักงาน ลัลน์ลลินลงมาเพื่อคุยเรื่องงานออกแบบโปรเจกต์ใหม่กับลูกค้าคนสำคัญ เธอปล่อยให้น้องลีโอนั่งอยู่กับพี่เลี้ยงสาวคนสนิทที่มุมเด็กเล่นของคาเฟ่ โดยมีสายตาดุจเหยี่ยวของเธอมองคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง เด็กชายตัวน้อยกำลังนั่งต่อเลโก้อย่างตั้งอกตั้งใจ ผมหยักศกเล็กน้อยสะท้อนกับแสงไฟในร้านจนประกายระยิบระยับ รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปากเล็กทุกครั้งที่ต่อชิ้นงานสำเร็จ ทว่าในจังหวะนั้นเอง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปราคาแพงลิบลิ่วของชายหนุ่มคนหนึ่ง ก็ก้าวเข้ามาในร้านด้วยท่าทางเย่อหยิ่งและเย็นชา คณิน... ประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลและเยือกเย็น ที่แม้เวลาจะผ่านไปสามปี ความหล่อเหลาดุดันและออร่าความน่าเกรงขามก็มีแต่จะเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ เขากำลังเดินมาประชุมธุรกิจสำคัญที่นี่ แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับร่างเล็กป้อมของเด็กชายคนหนึ่งเข้าอย่างจัง ฝีเท้าแกร่งที่กำลังก้าวเดินหยุดชะงักลงทันที ราวกับมีแม่เหล็กทรงพลังดึงดูดสายตาของเขาให้ตรึงอยู่กับเด็กชายวัยสองขวบผู้นั้น หัวใจที่ด้านชามาตลอดสามปีเกิดกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย เมื่อใบหน้าด้านข้างของเด็กน้อยคนนั้น... ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับตัวเขาในวัยเด็กเสียจนแทบจะถอดพิมพ์กันออกมา คณินก้าวเท้าเข้าไปใกล้บริเวณมุมเด็กเล่นอย่างลืมตัว ดวงคมกريบจ้องมองเด็กชายไม่วางตา หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองเพลในอกข้างซ้าย ขณะที่สมองกำลังประมวลผลภาพความจริงที่น่าตกใจบางอย่างที่กำลังจะพุ่งชนตรงหน้า น้องลีโอเงยหน้าขึ้นจากตัวต่อเลโก้ เมื่อรู้สึกถึงเงาร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับลงมา ดวงตากลมโตสุกใสคู่นั้นกะพริบปริบๆ ก่อนจะจ้องมองชายแปลกหน้าผู้มีใบหน้าดุดันแต่แฝงความคุ้นเคยประหลาดอย่างไม่นึกกลัว และในวินาทีที่สายตาของทั้งคู่ประสานกัน ท่ามกลางความเงียบงันที่ราวกับโลกหยุดหมุน คณินก็ต้องเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงจนลมหายใจสะดุด เมื่อเขาเห็นรอยยิ้มมุมปากและประกายตาของเด็กน้อย... ที่ถอดแบบมาจาก "ตัวเขาเอง" ราวกับกระจกเงา! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านเรื่องราวอันเข้มข้นนี้ไปกับละอองดาวเดือนเก้า แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ