แผนการทวงคืนลูกเมีย

เอกสารกองโตบนโต๊ะทำงานสีเข้มถูกดันออกไปให้พ้นทางอย่างไม่ใส่ใจ ขณะที่ดวงตาคู่คมกริบของคณินยังคงจดจ้องอยู่กับภาพถ่ายในจอโทรศัพท์มือถือ หน้าจอแสดงภาพรอยยิ้มสดใสของเด็กชายวัยสองขวบที่มีดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งรั้นถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน—ไม่ใช่แค่คล้าย แต่คือสำเนาถูกต้อง ยิ่งได้รู้ผลตรวจดีเอ็นเอที่ยืนยันสถานะทางสายเลือดอย่างชัดเจน หัวใจที่เคยด้านชาและแห้งผากของประธานหนุ่มก็ราวกับถูกกระชากลงสู่หุบเหวแห่งความสำนึกผิดและคลื่นอารมณ์โหยหาที่รุนแรงจนตั้งรับไม่ทัน "คุณคณินคะ... เอกสารสรุปยอดขายไตรมาสนี้ต้องให้ท่านเซ็นอนุมัติภายในบ่ายนี้นะคะ" เลขานุการสาวก้าวเข้ามาด้วยความระมัดระวัง แต่ต้องชะงักเมื่อเห็นรังสีความเคร่งเครียดที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ "ยกเลิกตารางงานทั้งหมดของผมในช่วงบ่ายนี้" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งเรียบๆ ทว่าเด็ดขาดจนไม่มีใครกล้าทักท้วง "แล้วสืบมาให้ได้ว่าตอนนี้ ลัลน์ลลินกับลูกอยู่ที่ไหน" มหาเศรษฐีหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งและผลักไสภรรยาออกจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใยในอดีต บัดนี้กลับกลายร่างเป็นบุรุษผู้กระวนกระวายใจยิ่งกว่าไฟลนรốt เมื่อความจริงประจักษ์ว่าเขามีทายาทสายเลือดแท้ๆ ซ่อนอยู่ และที่สำคัญ... อดีตภรรยาผู้บอบช้ำคนนั้นไม่ใช่ลัลน์ลลินอ่อนแอคนเดิมที่เขาเคยเหยียบย่ำหัวใจอีกต่อไปแล้ว เธอกลายเป็นเวิร์กกิ้งวูแมนที่สง่างาม เด็ดเดี่ยว และพร้อมจะปกป้องลูกชายด้วยชีวิต ณ คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง ลัลน์ลลินกำลังนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าเตียงนอนของลูกชายตัวน้อย มือเรียวบางบรรจงจัดเสื้อผ้าตัวจิ๋วใส่กระเป๋าเดินทางด้วยความเงียบสงบ ทว่าแววตาคู่สวยกลับเต็มไปด้วยความระแวดระวัง แม้จะผ่านมาหลายวันนับตั้งแต่เธอบังเอิญสบตากับคณินที่งานอีเวนต์ใหญ่ แต่สัญชาตญาณความเป็นแม่บอกเธอว่า... อดีตสามีคนนั้นไม่มีทางปล่อยให้เรื่องนี้เงียบหายไปเฉยๆ แน่ "หม่าม้าฮะ... เราจะไปเที่ยวกันเหรอฮะ" เสียงใสแจ๋วของน้องลีโอดังขึ้น พร้อมกับร่างป้อมๆ ที่วิ่งเตาะแตะเข้ามาสวมกอดเอวบางไว้แน่น ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ อย่างไร้เดียงสา ลัลน์ลลินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก เธอก้มลงโอบกอดร่างนุ่มนิ่มของลูกชายไว้แนบอก สัมผัสอุ่นซ่านจากกลิ่นกายเด็กน้อยคือเกราะคุ้ม The Best เดียวที่ทำให้เธอยังคงยืนหยัดอยู่ได้ในยามนี้ ใบหน้าหวานซุกซบลงกับกลุ่มผมนุ่มสูดดมความหอมชื่นใจเพื่อเรียกพลัง "ครับคนเก่ง หม่าม้าจะพาไปเที่ยวที่ไกลมากๆ นะครับ ลีโอตื่นเต้นไหมเอ่ย" น้ำเสียงที่พยายามดัดให้ร่าเริงซ่อนความสั่นเครือไว้ไม่มิด "ตื่นเต้นฮะ! แต่... ปะป๊าจะไปด้วยไหมฮะ" คำถามไร้เดียงสาจากปากเด็กน้อยทำเอาลมหายใจของลัลน์ลลินสะดุดกึก หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบราวกับถูกเข็มเล่มเล็กๆ นับร้อยทิ่มแทง เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ มือที่กำลังลูบหลังลูกชายชะงักค้าง ความเจ็บปวดจากอดีตที่เคยถูกตราหน้าว่าเป็นผู้หญิงไร้ค่าและถูกขับไล่ออกจากบ้านอย่างไร้ความปรานีผุดวาบขึ้นมาในความทรงจำราวกับภาพฉายซ้ำ "เรา... มีแค่เราสองคนแม่ลูกนะครับ ลีโอก็รู้" เธอพยายามตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่สุด แม้ขอบตาจะร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ทว่า... ก่อนที่ลัลน์ลลินจะได้จัดกระเป๋าต่อ เสียงกริ่งหน้าห้องพักหรูราคาแพงก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ราวกับผู้มากดไม่ได้มีความเกรงอกเกรงใจเจ้าของสถานที่แม้แต่น้อย หัวใจของหญิงสาวหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องลั่นในโสตประสาท ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ตามมาด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านประตูกระจกเข้ามา ทำเอาเลือดในกายของลัลน์ลลินเย็นเฉียบ "ลัลน์... เปิดประตูให้ผมเถอะครับ เรามีเรื่องต้องคุยกัน" เสียงนั้น... เสียงของคณิน! หญิงสาวผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโดยอัตโนมัติ ร่างบางสั่นเทาด้วยความโกรธและหวาดกลัวระคนกัน เธอไม่คิดว่าเขาจะตามรอยมาเจอเร็วขนาดนี้ รวดเร็วเสียจนเธอตั้งตัวแทบไม่ทัน "หม่าม้า... ใครมาเหรอฮะ เสียงเหมือนคุณลุงใจดีคนนั้นเลย" น้องลีโอเอียงคอสงสัย พลางทำท่าจะเดินไปที่ประตู "ลีโอ! ห้ามไป! มาหลบหลังหม่าม้าเร็ว!" ลัลน์ลลินปรี่เข้าไปคว้าตัวลูกชายเข้ามากอดแนบอก ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปที่ประตูห้องด้วยความตื่นตระหนก มือเรียวสั่นเทาเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะเพื่อเตรียมกดโทรแจ้งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ด้านนอกประตู คณินในชุดสูทสีเข้มที่ยับยี้ยู่ยี่เล็กน้อยจากการเดินทางอย่างเร่งรีบ ยืนนิ่งอยู่หน้าห้องพักของอดีตภรรยา มือหนาที่เคาะประตูเมื่อครู่ลดลงมาแนบลำตัว ดวงตาคมกราบกรานมองบานประตูด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งสำนึกผิด โหยหา และหวาดกลัว... กลัวว่าคนข้างในจะไม่ยอมเปิดโอกาสให้เขาได้แก้ตัว กลัวว่าสายตาคู่สวยคู่นั้นจะมองเขาด้วยความเกลียดชังไปจนวันตาย "ลัลน์... ผมรู้ว่าคุณอยู่ในนั้น เปิดประตูให้ผมเถอะนะครับ ได้โปรด... ให้ผมได้มองหน้าลูก และขอโทษคุณด้วยตัวของผมเอง" เสียงทุ้มที่เคยเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้กลับเจือแววสั่นพร่าและเว้าวอนอย่างน่าเวทนา เป็นน้ำเสียงของชายหนุ่มผู้ยอมลดทิฐิลงจนหมดสิ้นเพื่อสิ่งที่เขารักที่สุด ลัลน์ลลินยืนพิงผนังห้องด้วยความรู้สึกที่ตีรวนอย่างหนักหน่วง เสียงทุ้มที่เอמהร้องขออยู่หน้าห้องกำลังสั่นคลอนกำแพงความเข้มแข็งที่เธอใช้เวลาสร้างมานานนับปี ความเจ็บปวดในอดีตกรีดร้องห้ามไม่ให้เธอยอมอ่อนข้อ แต่เสียงหัวใจอีกดวงกลับเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะตัดสินใจก้าวเข้าไปล็อกกลอนประตูกั้น เสียงล็อกด้านนอกก็ดัง "คลิก!" ตามด้วยบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ ด้วยคีย์การ์ดสำรองที่ประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลใช้อำนาจและเงินตราหามาครอบครองได้อย่างง่ายดาย! ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้องโถง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางของอดีตภรรยาที่ยืนกอดลูกชายไว้แน่น และดวงตากลมโตคู่เล็กที่กำลังจ้องมองเขากลับมาด้วยความงุนงง... ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและโอบกอดตัวละครไปด้วยกันเสมอนะคะ