ปฏิบัติการตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก

กลิ่นหอมกรุ่นของดอกกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์นับร้อยดอกที่ถูกจัดแต่งอย่างประณีตในแจกันคริสตัลราคาแพง ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องรับแขกของลัลน์ลลินดูน่ารื่นรมย์ขึ้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับสร้างความระคายเคืองใจให้หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของบ้านจนแทบอยากจะกวาดมันลงถังขยะให้พ้นสายตา นี่คือวันที่เจ็ดติดต่อกันแล้ว ที่ท่านประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ผู้เคยเย่อหยิ่งจนคอตั้งบ่า แปลงร่างกลายเป็น ‘บุรุษไปรษณีย์จำเป็น’ และ ‘พ่อค้าเร่ขายความเวทมนตร์’ ที่ขยันขันแข็งเสียยิ่งกว่าใคร "คุณแม่ขา... พี่หมีตัวโตนี่ของใครเหรอฮะ?" เสียงใสแจ๋วของน้องลีโอฉุดดึงลัลน์ลลินออกจากภวังค์ ร่างบางในชุดสูทเข้ารูปสีครีมสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองลูกชายวัยสองขวบที่กำลังใช้มือป้อมๆ กอดตุ๊กตาหมีเทדיสีน้ำตาลตัวยักษ์ ซึ่งใหญ่กว่าตัวเขาเองเสียอีกจนแทบจะจมหายไปทั้งร่าง ดวงตากลมโตสุกใสถอดแบบมาจากบิดาไม่มีเพี้ยนกำลังกะพริบปริบๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ ของขวัญชิ้นนี้... ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นฝีมือของใครอีก ลัลน์ลลินผ่อนลมหายใจยาวเหยียดออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย เรียวปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง เธอป้องปากเรียกพี่เลี้ยงให้เข้ามาพาน้องลีโอออกไปจากกองทัพข้าวของฟุ่มเฟือยเหล่านี้ ก่อนจะสาวเท้าก้าวออกไปที่ระเบียงหน้าบ้านด้วยใบหน้าบึ้งตึง และภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้เธอต้องนวดขมับตัวเองทันที ร่างสูงสง่าในชุดสูทราคาแพงที่มักจะเนี๊ยบกริบอยู่เสมอกำลังยืนพิงสะโพสอบกับรถยนต์ยุโรปคันหรูคันเดิม ทว่าวันนี้สิ่งที่เพิ่มเติมคือรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่ระบายอยู่บนใบหน้าคมคายนั้น เมื่อข้างกายของเขามีป้าสำเนียง เพื่อนบ้านรุ่นป้าเจ้าของร้านขายของชำปากตลาดกำลังยืนเท้าสะเอวจีบปากจีบคอแซวอย่างสนุกสนาน "แหม... คุณคณินนี่ขยันจริงๆ เลยนะคะ ลูกตื๊อครองโลกจริงๆ สมัยนี้ ผู้ชายหน้าตาดีแถมรวยระดับหมื่นล้านมายืนตากแดดตากลมส่งดอกไม้ให้ทุกวันแบบนี้ แม่เลย์ของเราใจแข็งเกินไปแล้วมั้งคะเนี่ย!" คณินแย้มยิ้มรับคำแซวนั้นอย่างนอบน้อมผิดวิสัยประธานหนุ่มผู้เยือกเย็นในอดีต เขายกมือไหว้ป้าสำเนียงอย่างสุภาพเรียบร้อยจนแทบจะกลายเป็นพ่อพระ "ผมกำลังพยายามไถ่บาปอยู่ครับป้า... ของแบบนี้มันต้องใช้ความจริงใจเข้าสู้" "ปากหวานแบบนี้ ระวังแม่เลย์เขาจะเอาไม้กวาดไล่ตะردเอาอีกรอบนะพ่อคุณ!" ป้าสำเนียงหัวเราะรơiร่าก่อนจะเดินเลี่ยงกลับบ้านไป ปล่อยให้ชายหนุ่มยืนยิ้มแป้นอยู่ลำพัง ทันทีที่หางตาคมกริบเหลือบไปเห็นร่างบางของอดีตภรรยามายืนกอดอกจ้องเขม็งอยู่ที่หน้าประตู รอยยิ้มบนใบหน้าของคณินก็ยิ่งกว้างขึ้นไปอีก เขาก้าวฉับๆ ตรงเข้ามาหาเธอทันทีโดยไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว "วันนี้ส่งอะไรมาอีก คุณคณิน!" ลัลน์ลลินเอ่ยดักคอด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ แววตาคู่สวยฉายแววต่อต้านอย่างชัดเจน "บ้านฉันไม่ใช่โกดังเก็บของเลิกใช้ และฉันก็ไม่มีพื้นที่เหลือพอสำหรับขยะพวกนี้ด้วยซ้ำ กลับไปซะ!" คณินหยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นไอแดดอ่อนๆ ลอยเข้าแตะจมูก ร่างสูงไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเคืองต่อคำพูดเชือดเฉือนนั้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... ดวงตาคมคายคู่นั้นกลับทอประกายความอ่อนโยนและเจ็บปวดระคนกันอย่างน่าเวทนา "ไม่ใช่ขยะสักหน่อย... นั่นคือความตั้งใจของผม" คณินเอ่ยเสียงนุ่ม ทอดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความโหยหาที่อัดแน่นมานานนับปี "ผมไม่ได้มาเพื่อกวนใจคุณนะลี... แต่ผมมาเพื่อบอกว่า ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น จนกว่าคุณจะยอมให้โอกาสผมได้แก้ตัว" "โอกาส?" ลัลน์ลลินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ "เจ็ดปีที่คุณปล่อยให้ฉันเผชิญความโดดเดี่ยว เจ็ดปีที่คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันลงกับพื้นดิน แล้ววันนี้คุณจะมาขอโอกาสจากฉันง่ายๆ แค่เอาดอกไม้กับตุ๊กตามาล่อเนี่ยนะ? คุณคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงไร้ค่าคนเดิม ที่แค่คุณโยนเศษความสนใจให้ก็จะต้องวิ่งเข้าไปกราบกรานขอบคุณงั้นเหรอ!" คำพูดที่พรั่งพรูออกมาเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นในอดีต มันคือหนามแหลมที่ทิ่มแทงหัวใจของคณินจนเลือดซึม ชายหนุ่มสะท้านไปทั้งร่าง ความรู้สึกผิดโถมซัดเข้าใส่หัวใจจนเขาพูดไม่ออก มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะลงบนท่อนแขนเรียวเพื่อปลอบประโลม แต่ลัลน์ลลินกลับปัดมันออกอย่างไม่ใยดีราวกับรังเกียจเดียดฉันท์ "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เธอหวีดเสียงต่ำอย่างเหลืออด "กลับไปหาแพรรุ้งโน่นไป! ไปใช้ชีวิตไฮโซบนกองเงินกองทองของคุณ ทำไมต้องมาวุ่นวายกับแม่ลูกต้อยต่ำอย่างพวกเราด้วย!" "ผมกับแพรรุ้ง... ไม่ได้มีอะไรกันนานแล้วลี..." คณินรีบละล่ำละลักปฏิเสธ น้ำเสียงทุ้มสั่นเครือเล็กน้อยอย่างคนจนตรอก "วันนั้น... วันที่เกิดเรื่องทั้งหมด มันเป็นแผนการของเธอ ผมโง่เองที่หลงเชื่อและปล่อยให้คุณต้องเจ็บปวด ผมขอโทษ... ผมรู้ว่าคำขอโทษมันลบอดีตไม่ได้ แต่ได้โปรด... มองผมใหม่อีกสักครั้งเถอะนะ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ลัลน์ลลินมองใบหน้าคมสันที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและสำนึกผิดอย่างแท้จริง หัวใจดวงน้อยที่ด้านชามานานกลับไหววูบอย่างน่ากลัว แต่วินาทีต่อมา กำแพงแห่งความหยิ่งทะนงก็ถูกสร้างขึ้นมาใหม่เพื่อปกป้องความเปราะบางของตนเอง "สายไปแล้วค่ะ..." ลัลน์ลลินเชิดหน้าขึ้น หยาดน้ำตาที่เอ่อคลอถูกบังคับให้ไหลกลับเข้าไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ความรู้สึกของฉันที่มีให้คุณ มันตายไปตั้งแต่วันที่เราหย่ากันแล้ว และต่อให้คุณจะเอาดอกไม้มาถมบ้านจนมิดหลังคา มันก็ไม่มีวันเปลี่ยนอดีตได้ ไสหัวไปซะ... แล้วอย่ากลับมาให้ฉันเห็นหน้าอีก" พูดจบ หญิงสาวก็หันหลังกลับและเตรียมจะเดินเข้าบ้านเพื่อปิดประตูกระแทกใส่หน้าเขาให้สะใจ ทว่า... เสียงเล็กๆ ใสแจ๋วของเด็กชายวัยสองขวบที่วิ่งเตาะแตะออกมาจากห้องรับแขกพร้อมกับตุ๊กตาหมีตัวยักษ์ กลับทำให้ฝีเท้าของเธอต้องชะงักกึก "คุณปะป๋าขา...!" คำเรียกขานนั้นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ลัลน์ลลินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบหันกลับไปคว้าตัวลูกชายเข้ามาสวมกอดไว้แน่นทันที แต่ไม่ทันเสียแล้ว... เพราะร่างสูงของคณินได้ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาเรียบร้อยแล้ว ดวงตากลมโตของน้องลีโอมองเงยขึ้นสบตากับคณินด้วยความไร้เดียงสา ก่อนที่เด็กน้อยจะเอียงคอถามด้วยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของลัลน์ลลินแทบหยุดหมุน "ทำไมคุณปะป๋าถึงร้องไห้ล่ะฮะ... หน้าตาเหมือนคุณแม่ตอนแอบร้องไห้ในห้องน้ำเลยนะฮะ" คณินนิ่งงัน หยาดน้ำตาอุ่นร้อนลูกผู้ชายร่วงหล่นลงมาจากนظตาคมกริบโดยไม่รู้ตัว เขาก้มมองเด็กชายตัวน้อยที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากตนเองราวกับส่องกระจกเงา หัวใจบีบรัดจนเจ็บแปลบไปหมด มือหนาสั่นเทาเอื้อมออกไปสัมผัสแก้มนุ่มนิ่มของลูกชายอย่างทะนุถนอมเป็นครั้งแรกอย่างเต็มตา ในขณะที่ลัลน์ลลินหน้าซีดเผือด หัวใจเต้นรัวระรัวด้วยความหวาดกลัวว่าความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดกำลังจะพังทลายลงในพริบตา ก่อนที่ความเงียบงันจะถูกทำลายลง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทราคาแพงของคณินก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียด ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความรำคาญใจที่ถูกขัดจังหวะ แต่เมื่อก้มลงมองหน้าจอแสดงสายเรียกเข้า ดวงตาคมกริบก็พลันหรี่แคบลงด้วยความตกใจระคนแปลกใจ ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ... คือชื่อของ 'แพรรุ้ง' ผู้หญิงที่ควรจะหายสาบสูญไปจากชีวิตเขาตั้งแต่หลายเดือนก่อน คณินช้อนสายตากลับมามองอดีตภรรยาที่กำลังกอดลูกชายแน่นด้วยแววตาระแวงสงสัย ก่อนที่นิ้วแกร่งจะกดรับสายแล้วกรอกเสียงทุ้มต่ำลงไปอย่างเยือกเย็น "มีธุระอะไร... ถึงกล้าโทรมาหาฉัน?" ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะหัวเราะคิกคักด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความน่ากลัวบางอย่างที่ทำให้สันหลังวาบ "อุ๊ย... ใจเย็นสิคะคุณคณิน ขาประจำอย่างฉันถ้าไม่มีเรื่องคอขาดบาดตาย คงไม่กล้าโทรมาขัดจังหวะเวลาคุณตามง้อเมียเก่าหรอกค่ะ..." แพรรุ้งเว้นจังหวะนิดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงกรีดแทงใจดำที่ทำเอาคณินถึงกับหน้าถอดสี "แต่ถ้ารู้ว่าตอนนี้ 'ความลับสุดยอด' ที่คุณตามหามาตลอดเจ็ดปี... กำลังนอนอยู่ในแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานของฉันล่ะ คุณยังจะใจเย็นแบบนี้อยู่ไหมคะ?" ละอองดาวเดือนเก้า ค่ะ