การปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

กลิ่นอายจางๆ ของชาเขียวมัทฉะราคาแพงไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารวีไอพีของภัตตาคารหรูใจกลางเมืองผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย "คุณทานน้อยมากนะคะ... ลีลา" เสียงทุ้มต่ำที่เคยเย่อหยิ่งและบาดลึกหัวใจของเธอในอดีต บัดนี้กลับเจือไปด้วยความระมัดระวังอย่างยิ่งยวด ราวกับเขากำลังถือแก้วคริสตัลบางเฉียบที่พร้อมจะแตกสลายคามือหากออกแรงบีบเพียงนิดเดียว คณินในยามนี้—ชายหนุ่มผู้เคยประกาศกร้าวว่าเธอไม่มีค่าแม้แต่เศษกระดาษทิชชู—กำลังนั่งหลังตรง สายตาคมกริบทอดมองอดีตภรรยาด้วยความเวทนาและอาลัยอาวรณ์ที่ปิดไม่มิด ลัลน์ลลินช้อนสายตาขึ้นสบมองเขา นัยน์ตากลมโตคู่สวยนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่ไร้แรงกระเพื่อม เธอยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ อย่างใจเย็น ก่อนจะวางลงบนจานรองด้วยเสียงกระทบเบาๆ ที่บาดลึกเข้าไปในความเงียบ "ถ้าคุณเชิญฉันมาเพื่อจะพูดเรื่องเดิมๆ ฉันเกรงว่าเวลาพักกลางวันอันมีค่าของฉันคงจะหมดลงเสียก่อนค่ะ, คุณคณิน" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยของความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับเยียบเย็นเสียจนคนฟังรู้สึกราวกับถูกราดด้วยน้ำแข็งขั้วโลก "ผมแค่อยากพาคุณมาทานข้าว... และอยากใช้เวลาพูดคุยกับคุณในฐานะที่..." "ในฐานะอะไรคะ?" ลลินสวนขึ้นทันควัน รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากอิ่มสีระเรื่อ "อดีตสามีผู้ใจร้าย? หรือผู้ชายใจดำที่เคยเซ็นใบหย่าส่งๆ ให้ผู้หญิงท้องแก่ใกล้คลอดโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง?" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าเสียบแทงกลางใจของคณินอย่างจัง สันกระดูกกรามของเขาขบเข้าหากันจนนูนเด่น ดวงตาคมวูบไหวด้วยความเจ็บปวดและสำนึกผิด เขายื่นมือหนาออกหมายจะกุมมือเรียวที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่ลลินกลับชักมือกลับอย่างรวดเร็วราวกับโดนของร้อน การกระทำนั้นเด็ดเดี่ยวและไร้เยื่อใย จนนิ้วของคณินค้างเติ่งอยู่กลางอากาศอย่างน่าเวทนา "ลีลา... ผมรู้ว่าผมมันเลว" เขากล่าวเสียงพร่า ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นแววตาชิงชังที่เธอส่งมาให้ "สิ่งที่ผมทำกับคุณในอดีต มันไม่มีคำแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น แต่ตลอดสองปีที่ผ่านมา... ไม่มีวันไหนเลยที่ผมไม่นึกถึงคุณ ไม่มีความเจ็บปวดใดเทียบเท่ากับการตื่นมาแล้วพบว่าผมได้ทำลายครอบครัวของตัวเองด้วยมือของผมเอง" "น่าขันเสียจริงนะคะ" ลลินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข "วันที่ฉันร้องขอความเห็นใจ วันที่ฉันกราบกรานขอให้คุณมองหน้าลูกในท้องบ้างแม้แต่นิดเดียว... คุณอยู่ที่ไหนคะ? คุณกำลังควงอยู่กับแพรรุ้งไม่ใช่หรือ? คุณบอกว่าเด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกของคุณ คุณบอกว่าฉันมันก็แค่ผู้หญิงหน้าเงินที่เกาะคุณกิน!" น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือด้วยคลื่นอารมณ์ที่ซัดสาดอยู่ในอก แม้ภายนอกเธอจะพยายามทำตัวเป็นเวิร์กกิ้งวูแมนผู้เข้มแข็ง แต่บาดแผลที่เขาฝากไว้มันลึกเกินกว่าจะลบเลือนด้วยคำพูดสวยหรูเพียงไม่กี่คำ "ตอนนั้นผมตาบอด... ผมโง่เง่าเอง" คณินลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินอ้อมมาคุกเข่าลงข้างกายเธอท่ามกลางสายตาของพนักงานและแขกในร้านที่เริ่มหันมามอง แต่เขาไม่สน ศักดิ์ศรีของประธานบริษัทหนุ่มพันล้านถูกโยนทิ้งไว้ใต้เท้าของหญิงสาวผู้เป็นอดีตภรรยา "ให้โอกาสผมเถอะนะลีลา ให้ผมได้ชดใช้... ให้ผมได้ทำหน้าที่พ่อของน้องลีโอ และทำหน้าที่สามีที่ดี... สักครั้งในชีวิต" ลลินมองภาพชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่ยอมลดตัวลงมาคุกเข่าต่อหน้าเธอ หัวใจดวงน้อยไหวววลอย่างน่ากลัว ความทรงจำเก่าๆ กลิ่นกายคุ้นเคย และความรู้สึกโหยหาที่เธอพยายามกด 
ทับไว้ตลอดสองปีพยายามจะทะลักออกมา เธอเห็นความจริงจังในแววตาคู่นั้น ความสำนึกผิดที่กัดกินเขาจนผอมโซลงไปถนัดตา *แต่มันสายเกินไป... สายเกินไปแล้ว* เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับสีหน้าให้กลับมาเย็นชาดังเดิม ก่อนจะก้มลงมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่าไร้ก้นบึง "ลุกขึ้นเถอะค่ะ... คุณทำแบบนี้มันน่าสมเพชมากกว่าน่าสงสาร" ลลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท "และต่อให้คุณจะคุกเข่าจนขาชา หรือเอาชีวิตมาแลก คำตอบของฉันก็ยังเหมือนเดิม... เราจบกันแล้วค่ะคุณคณิน และลูก... เป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว" พูดจบเธอก็หยิบกระเป๋าถือแบรนด์เนมขึ้นสะพายไหล่ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโดยไม่แม้แต่จะก้มลงมองชายหนุ่มที่ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นพรมราคาแพง เธอหันหลังเดินจากไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้คณินจมอยู่กับความผิดหวังและความเจ็บปวดที่เขาเป็นผู้ก่อขึ้นเองทั้งหมด ... ตกดึก ณ คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง หลังจากกล่อมน้องลีโอจนหลับไปในห้องนอนเด็ก ลลินก็ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาวในห้องนั่งเล่น ความเหนื่อยล้าจากการทำงานและแรงปะทะทางอารมณ์ในตอนกลางวันถาโถมเข้ามาจนเธอรู้สึกปวดขมับ นิ้วเรียวนวดคลึงขมับตัวเองเบาๆ เพื่อขับไล่ความปวดร้าว ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นกะทันหันในยามวิกาล ทำให้ลลินขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ดึกป่านนี้แล้วใครกัน? หรือจะเป็นเพื่อนสนิทที่แวะมาหา? เธอเดินไปที่ประตูหน้า ชะโงกมองผ่านตาแมวด้วยความระมัดระวัง ทว่าภาพที่ปรากฏผ่านเลนส์แคบกลับทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบจนแทบหยุดไหล ไม่ใช่เพื่อนสนิท... แต่เป็นคณิน! เขายืนพิงผนังกำแพงหน้าห้องอย่างไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าหล่อเหลาดูโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาแดงก่ำ และที่น่ากลัวที่สุดคือ... ในมือหนานั้นมีเอกสารซองสีน้ำตาลคุ้นตา ร่องรอยความตกใจยังไม่ทันจางหาย ประตูห้องฝั่งตรงข้ามก็เปิดออก พร้อมกับเสียงทักทายจากเพื่อนบ้านที่เดินกลับดึก "อ้าวน้องลีลา แฟนคุณมาชadรอนานแล้วนะคะ พอดีเขาทำกระเป๋าเอกสารตกไว้ที่ลิฟต์ด้านล่าง... แม่บ้านเก็บได้เลยเอามาคืนพี่ พี่เลยพาเขาขึ้นมาส่งหน้าห้องค่ะ" ลลินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่คณินเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ รอยยิ้มขมขื่นปรากฏขึ้นที่มุมปากของอดีตสามี ก่อนที่เขาจะชูซองเอกสารในมือขึ้นช้าๆ—ซองเอกสารที่ระบุผลตรวจ DNA 100% ระหว่างเขากับเด็กชายวัยสองขวบ... ที่ตอนนี้ความจริงทั้งหมดได้หลุดลอดออกไปจากมือของเธอแล้ว! "เรามีเรื่องต้องคุยกันยาวแน่ๆ แล้วล่ะ... ลีลา" คณินเอ่ยเสียงพร่า ท่ามกลางความตกตะลึงที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดและคราบน้ำตาไปกับตัวละครของ "ละอองดาวเดือนเก้า" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ