คะแนนความดีจากลูกชาย

"เรามีเรื่องต้องคุยกันยาวแน่ๆ แล้วล่ะ... ลีลา" น้ำเสียงที่พร่าสั่นและเต็มไปด้วยความอัดอั้นของคณินยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของลัลน์ลลิน ท่ามกลางความตกตะลึงที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเงียบงัน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความจริงอันหนักอึ้งที่กำลังจะพังทลายกำแพงทุกอย่างที่เธอใช้เวลาแรมปีในการก่อร่างสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องหัวใจดวงน้อยๆ ของลูกชาย ดวงตาคู่คมของอดีตสามีที่เคยเย็นชาและไร้เยื่อใย บัดนี้กลับไหวระริกด้วยหยาดน้ำตาที่เจ้าตัวพยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดกำลัง มันไม่ใช่แววตาของผู้ชายเจ้าอารมณ์คนเดิมอีกต่อไป หากแต่เป็นสายตาของมนุษย์ผู้พ่ายต่อบาปกรรมที่ตนเองเป็นคนก่อขึ้นอย่างแท้จริง คณินกวาดสายตามองหญิงสาวตรงหน้า สลับกับร่างเล็กป้อมของเด็กชายตัวน้อยที่กำลังเอียงคอมองเขาด้วยความสงสัยใคร่รู้ "คุณลุงขา... หน้าตาคุณลุงเหมือนลีโอเลยค่ะ เอ๊ย เหมือนลีโอเลยครับ!" เสียงใสแจ๋วของน้องลีโอดังขึ้นทำลายความเงียบ เด็กน้อยในชุดเอี๊ยมสีน้ำเงินเข้มเดินเตาะแตะเข้าไปหาชายแปลกหน้าผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับตนเองราวกับส่องกระจกเงา ดวงตากลมโตใสแจ๋วไร้เดียงสาคู่นั้นกะพริบปริบๆ ก่อนที่มือป้อมๆ จะเอื้อมไปดึงชายเสื้อสูทราคาแพงของคณินเบาๆ ตามประสาเด็กน้อยผู้เป็นมิตรและไม่เคยมีความหวาดระแวงในหัวใจ คณินสะั่นสะท้านไปทั้งร่างยามเมื่อปลายนิ้วเล็กๆ นั้นสัมผัสโดนเนื้อตัว ราวกับสายฟ้าฟาดผ่ากลางใจในวันที่มืดมนที่สุดของชีวิต ชายหนุ่มทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้นพรมราคาแพงอย่างไร้ฟอร์มและศักดิ์ศรีใดๆ หลงเหลืออยู่ หยดน้ำตาที่พยายามอดกลั้นร่วงเผาะลงบนหลังมือของตนเองอย่างไม่อายฟ้าดิน เมื่อได้มองพินิจพิเคราะห์ใบหน้าจิ้มลิ้มที่ถอดแบบพิมพ์เขียวมาจากตนเองอย่างไร้ที่ติ ดวงตา จมูก ริมฝีปาก แม้กระทั่งรอยยิ้มเอียงอายที่มุมปากนั้น... มันคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา ชัดเจนเสียยิ่งกว่าผลตรวจดีเอ็นเอชุดไหนๆ ในโลกใบนี้ "ลี... ลีโอ..." เสียงของคณินแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน หัวใจของประธานหนุ่มผู้เคยยิ่งใหญ่คับฟ้าบัดนี้แตกสลายไม่มีชิ้นดี เขากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อระบายความเจ็บปวดอันวิจิตรที่กำลังกัดกินวิญญาณ นี่หรือคือสิ่งที่เขาเกือบจะทำลายมันด้วยความโง่เขลาเบาปัญญาในอดีต นี่หรือคือสายเลือดที่เขาเคยปรามาสและผลไสไล่ส่งว่าไม่ต้องการ! ลัลน์ลลินยืนนิ่งดั่งถูกสาป หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความหวาดกลัวตีรันพนนวุ่นอยู่ในอก มือบางกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอไม่อาจทนเห็นภาพที่อดีตสามีกำลังก้มลงอ้อนวอนต่อหน้าลูกชายของเธอได้ แม้ภายในใจจะเจ็บปวดรวดร้าวเพียงใด แต่สัญชาตญาณความเป็นแม่ที่ต้องปกป้องลูกน้อยกลับพุ่งทะยานขึ้นมาเหนือสิ่งอื่นใด "ลีโอ... ถอยออกมาลูก มาหาแม่ค่ะ" ลัลน์ลลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมไม่ให้สั่นไหว เธอสาวเท้าเข้าไปใกล้แล้วย่อตัวลงอุ้มร่างปุ่มป่ามของลูกชายเข้าสู่อ้อมกอดแนบแน่น ราวกับกลัวว่าจะมีใครมาพรากแก้วตาดวงใจนี้ไปจากอกอีกครั้ง "คุณแม่ขา คุณลุงคนนี้ร้องไห้ด้วยล่ะคะ... เอ๊ย ร้องไห้ด้วยครับ ลีโอทำให้คุณลุงเสียใจหรือเปล่า?" เด็กน้อยเอียงคอมองมารดาด้วยความกังวล มือเล็กยกขึ้นเกลี่ยหยดน้ำตาที่หางตาของมารดาอย่างแผ่วเบา ยิ่งเห็นความห่วงใยไร้เดียงสาจากลูกน้อย หัวใจของลัลน์ลลินก็ยิ่งบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก คณินเงยหน้าขึ้นมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่แหลกสละ ภาพของอดีตภรรยาผู้เปราะบางในวันวาน บัดนี้เธอกลับยืนหยัดอย่างสง่างามราวกับต้นไม้ยืนต้นที่ผ่านพ้นพายุร้าย แม้ใบหน้าสวยหวานจะซีดเผือดและมีหยดน้ำตาคลอหน่วย แต่แววตาที่มองมายังเขากลับเต็มไปด้วยความเย็นชา หมางเมิน และกำแพงสูงชันที่ยากจะปีนป่ายข้ามกลับไป "ลีลา..." คณินเอמהเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่เว้าวอนที่สุดในชีวิตการเป็นมนุษย์ "ขอโอกาสให้ฉัน... ได้ทำหน้าที่พ่อ ได้ชดใช้ความผิดทั้งหมดที่เคยทำกับเธอและลูก ได้โปรดเถอะนะลีลา..." "ชดใช้เหรอคะคุณคณิน?" ลัลน์ลลินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและความเจ็บปวดอันยาวนาน เธอกระชับอ้อมกอดลูกชายให้แน่นขึ้น สายตาที่ทอดมองไปยังชายหนุ่มเต็มไปด้วยคมมีดแห่งการแก้แค้นที่ซ่อนเร้นไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ "คุณเอาอะไรมาพูดว่าชดใช้ ความเจ็บปวดที่ฉันกับลูกต้องเผชิญในวันที่คุณไล่เราออกจากบ้านอย่างไร้เยื่อใย วันที่ฉันต้องอุ้มท้องร้องไห้คนเดียวโดยไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะมีชีวิตอยู่รอดอย่างไร... สิ่งเหล่านี้ เอาอะไรมาแลกก็ไม่มีวันทดแทนได้หรอกค่ะ" ถ้อยคำเชือดเฉือนที่พรั่งพรูออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของคณินซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชายหนุ่มรู้สึกราวกับหายใจไม่ออก หน้าอกข้างซ้ายปวดหนึบจนต้องยกมือขึ้นกุมไว้ เขารู้ดีว่าความผิดบาปที่ตนเองก่อขึ้นนั้นมันมากมายมหาศาลเกินกว่าจะเอ่ยปากขออภัย แต่เมื่อได้เห็นรอยแผลเป็นในดวงตาคู่นั้น เขากลับยิ่งเกลียดชังความโง่เขลาของตัวเองในอดีต "ฉันรู้... ฉันรู้ว่าฉันมันเลวทรามต่ำช้าแค่ไหน ฉันสมควรถูกเกลียด สมควรถูกลงโทษอย่างไร้ความปรานี..." คณินคลานเข่าเข้ามาใกล้ร่างบางช้าๆ อย่างหมดสิ้นศักดิ์ศรี ลูกผู้ชายที่เคยยืนหยัดค้ำฟ้า บัดนี้ยอมคุกเข่ากราบกรานอยู่แทบเท้าของอดีตภรรยาผู้เคยถูกเหยียบย่ำ "แต่ลีโอ... แกเป็นลูกของฉันนะลีลา เธอจะใจร้ายกีดกันไม่ให้ฉันได้รักลูก ได้กอดลูก ร่วมสายเลือดเดียวกับฉันเลยจริงๆ หรือ..." "คุณไม่มีสิทธิ์มาทวงถามความเป็นพ่อในตอนนี้ค่ะ!" ลัลน์ลลินตวาดกลับเสียงกร้าว ดวงตาคู่สวยลุกโชนด้วยเพลิงโทสะที่ถูกเก็บกดมานานแรมปี "วันที่ลูกเกิดมามีแค่ฉันกับลมหายใจรวยริน วันที่คุณควงอยู่กับแพรรุ้งและหัวเราะเยาะความน่าสมเพชของฉัน คุณเคยคิดถึงคำว่า 'พ่อ' บ้างไหมคะ? ตอนนี้สายเกินไปแล้ว... คณิน!" น้องลีโอเริ่มแสดงอาการตกใจกลัวกับบรรยากาศที่ตึงเครียดรอบตัว เด็กน้อยซบหน้าลงกับซอกคอของมารดาพร้อมกับส่งเสียงสะอื้นเบาๆ "คุณแม่ขา ลีโอกลัว... เรากลับบ้านกันเถอะครับ" คำพูดซื่อๆ ของลูกชายเปรียบเสมือนสติที่ดึงลัลน์ลลินกลับมาสู่โลกความเป็นจริง เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ที่กำลังปะทุ หญิงสาวช้อนตัวอุ้มลูกน้อยขึ้นแนบอก ก่อนจะก้าวถอยหลังหนีห่างจากชายหนุ่มผู้กำลังคุกเข่าร้องไห้อย่างน่าเวทนา "จำใส่ใจไว้นะคะคณิน... ต่อให้คุณจะพลิกแผ่นดินตามง้อหรือเอาชีวิตมาแลก ลีลาก็ไม่มีวันให้อภัยผู้ชายใจร้ายอย่างคุณ และไม่มีวันยอมให้คุณมาพรากลีโอไปจากอกฉันเด็ดขาด!" พูดจบ หญิงสาวก็หันหลังก้าวเดินหนีอย่างเด็ดเดี่ยว ทิ้งให้คณินทรุดฮวบลงนั่งกับพื้นพรมอย่างไร้เรี่ยวแรง ร่างสูงสั่นเทิ้มด้วยแรงสะอื้นและความเจ็บปวดที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอก ชายหนุ่มมองตามแผ่นหลังบางที่เดินจากไปพร้อมกับลูกชายด้วยความรู้สึกที่มืดแปดด้านราวกับตกลงไปในหลุมพรางแห่งกรรมที่ตนเองขุดไว้ แต่ทว่า... ในขณะที่คณินกำลังจะหมดสิ้นความหวังอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้า พร้อมกับเอกสารซองสีน้ำตาลที่ถูกโยนลงตรงหน้าเขาอย่างไม่ไยดี "ถ้านายยังมัวแต่นั่งร้องไห้เป็นหมาข้างถนนแบบนี้... ระวังจะได้เห็นลูกชายสุดที่รักของนาย เรียกผู้ชายคนอื่นว่า 'พ่อ' แทนนะ คณิน" คณินเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาที่เบิกกว้าง เมื่อพบว่าผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือทนายความส่วนตัว พร้อมกับแฟ้มลับที่บรรจุเรื่องราวอันน่าตกใจบางอย่างเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของใครอีกคนที่กำลังจะเข้ามาแทรกกลางระหว่างพวกเขาทั้งสามคน! (ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - ละอองดาวเดือนเก้า)