โมเมนต์อบอุ่นที่โหยหา

แฟ้มสีชาในมือของทนายความส่วนตัวสั่นน้อยๆ ตามแรงบีบกระชับ คณินรู้สึกเหมือนมีก้อนสะเก็ดไฟตกลงมาแผดเผาในทรวงอก ภาพเอกสารตรงหน้าไม่ได้มีแค่ตัวหนังสือทางกฎหมาย แต่มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่กำลังสั่นคลอนความมั่นใจทั้งหมดที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิต ตัวตนที่แท้จริงของใครบางคนที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มแสนหวานและความหวังดีปลอมๆ กำลังจะถูกเปิดโปง... แต่ทว่า เสียงหัวเราะใสกระจ่างดั่งกระดิ่งเงินของเด็กน้อยที่ดังแว่วมาจากสวนหย่อมด้านนอก กลับดึงสติอันกระเจิดกระเจิงของเขาให้หลุดออกจากตัวอักษรเหล่านั้นในเสี้ยววินาที คณินละสายตาจากแฟ้มลับในมืออย่างไม่ตั้งใจ ดวงตาคมกริบกวาดมองผ่านกระจกใสบานใหญ่ของร้านกาแฟกึ่งสปริงการ์เด้น ที่ซึ่งร่างเล็กป้อมในชุดเอี๊ยมยีนส์ขาสั้นกำลังวิ่งไล่จับผีเสื้อด้วยความตื่นเต้น น้องลีโอ... หัวใจของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ภาพเงาสะท้อนของเด็กชายวัยสองขวบที่มีดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และริมฝีปากหยักลึกราวกับถอดแบบมาจากกระจกเงาของเขาเอง ทำให้ลมหายใจของคณินสะดุดกะทันหัน เขาจำต้องทิ้งเอกสารสำคัญในมือไว้เบื้องหลัง แล้วก้าวเดินออกไปอย่างไร้การควบคุม ราวกับมีแรงดึงดูดประหลาดบางอย่างฉุดกระชากวิญญาณของเขาให้เดินตามหลังเด็กน้อยคนนั้นไป “คุณอาฮะ... ผีเสื้อบินหนีไปแล้ว” เสียงใสแจ๋วเอ่ยขึ้นพร้อมกับนิ้วป้อมๆ ที่ชี้ไปยังพุ่มดอกเข็มสีแดงสด ลีลาซึ่งกำลังยืนมองลูกชายอยู่ไม่ไกลรีบก้าวเข้ามาหา ทว่าเธอกลับต้องชะביดฝีเท้าจนแทบหยุดหายใจ เมื่อเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนทาบทับลงมาคลุมร่างของลูกชายเธอเสียก่อน คณินยืนนิ่งงันอยู่เบื้องห่างไม่ถึงก้าว มือหนาที่มักจะใช้เซ็นแฟ้มมูลค่าหลายร้อยล้านสั่นเทาเล็กน้อยยามที่ยื่นออกไปหมายจะสัมผัสกลุ่มผมนุ่มฟูของเด็กน้อย แต่แล้วเขาก็ต้องชักมือกลับราวกับถูกไฟลวกเมื่อตระหนักว่าตนเองไม่มีสิทธิ์นั้น... สิทธิ์ในฐานะ ‘พ่อ’ ที่เขาเคยเหยียบย่ำและปฏิเสธมันด้วยความเย่อหยิ่งเมื่ออดีต “ลีโอ... มาหาแม่ค่ะลูก อย่าไปเดินไกลนะคะ” เสียงหวานของลีลาดังขึ้น แม้จะพยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด แต่ความสั่นเครือในน้ำเสียงนั้นกลับฟ้องชัดถึงความตื่นตระหนกที่เธอพยายามซ่อนไว้ หญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปสีครีมดูสง่างามและเข้มแข็งขึ้นกว่าวันวานนับร้อยเท่า แววตาที่เคยมีแต่ความเวทนาและหยาดน้ำตา บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาและกำแพงหนาเตอะที่พร้อมจะปกป้องลูกน้อยด้วยชีวิต ลีลาก้าวเข้ามาอุ้มลีโอขึ้นแนบอก สองแขนเรียวโอบกอดร่างเล็กไว้แน่น ราวกับกลัวว่าอดีตสามีผู้ไร้หัวใจคนนี้จะฉีกกระชากแก้วตาดวงใจของเธอไปต่อหน้าต่อตา “คุณ... มาทำไมที่นี่” ลีลาเอ่ยถาม เสียงของเธอนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนผิวเนื้อ “ผม... ผมแค่บังเอิญผ่านมา” คณินโกหกคำโต ทั้งที่ความจริงเขาแทบพลิกแผ่นดินตามหาพวกเธอสองแม่ลูกตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา สายตาคมกริบเลื่อนต่ำลงมองเด็กน้อยในอ้อมแขนของเธอ ลีโอเอียงคอมองหน้าเขาด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตคู่นั้นกะพริบปริบๆ ก่อนที่มือเล็กๆ จะเอื้อมออกไปแตะที่ปลายคางของคณินอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “คุณอาหน้าตาคุ้นจังเลยฮะ... เหมือนคุณพ่อในรูปถ่ายที่แม่ซ่อนไว้ในลิ้นชักเลย” ประโยคเดียวจากปากเด็กน้อยทำเอาบรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งในฉับพลัน ลีลาหน้าซีดเผือด เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด รีบดึงมือลูกชายกลับมาแนบตัวทันที หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว ปมในอดีตที่เธอพยายามฝังกลบกำลังถูกมือคู่นี้ขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่ทันตั้งตัว คณินเบิกตากว้าง ความรู้สึกตื้นตันระคนเจ็บปวดแลابพล่านไปทั่วสรรพางค์ ก้อนสะอื้นจุกแน่นอยู่ที่อกจนเขาแทบเปล่งเสียงไม่ออก คำว่า ‘พ่อ’ จากปากเด็กน้อยที่เขาไม่เคยใส่ใจใยดีในวันที่เขายังมีอำนาจ บัดนี้มันกลับมีค่ามากกว่าทรัพย์สินเงินทองทั้งหมดที่เขากำลังครอบครอง “ลีโอ... อยากลองไปนั่งระบายสีกับคุณอาไหมครับ” คณินทรตัวลงนั่งชันเข่าข้างหนึ่งกับพื้นหญ้า สายตาเวทนาคู่นั้นทอดมองเด็กน้อยด้วยความรักที่ล้นทะลักออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ความเย่อหยิ่ง เย็นชา และถือตัวถูกความอบอุ่นบริสุทธิ์ของสายเลือดเดียวกันหลอมละลายจนไม่เหลือเค้าเดิม “ลีโอไม่อยากไปไหนกับคนแปลกหน้าค่ะ... ปล่อยเราเถอะค่ะคุณคณิน ลัลน์ลลินคนเดิมที่เคยร้องไห้รอคุณในวันนั้น มันตายไปตั้งแต่ที่คุณเลือกเดินออกจากบ้านหลังนั้นแล้ว” ลีลาสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ แต่แววตากลับแข็งกร้าวและเด็ดเดี่ยว เธอหมุนตัวเตรียมจะเดินหนี “เดี๋ยวก่อน... ลีลา!” คณินลุกขึ้นพรวดแล้วคว้าข้อแขนเรียวไว้เบื้องแผ่วเบา แต่สัมผัสนั้นกลับทำให้หญิงสาวสะบัดหนีราวกับโดนของร้อน “อย่ามาแตะต้องฉัน! และจำใส่สมองของคุณเอาไว้ด้วยนะคะว่า ต่อให้คุณจะพยายามทำดีแค่ไหน หรือส่งทนายความหน้าโง่คนนั้นเอาเอกสารอะไรมาล่อตาล่อใจฉัน ลูกคนนี้ก็ไม่มีวันเป็นของคุณครึ่งหนึ่ง... เขาเป็นของฉัน! ของลีลาคนเดียวเท่านั้น!” ความโกรธ ความอัดอั้น และความเจ็บปวดที่สะสมมานานนับปีระเบิดออกมาในคราวเดียว ลีลาจ้องหน้าอดีตสามีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ ก่อนจะอุ้มลูกชายเดินจ้ำอ้าวหนีออกไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว คณินทรุดตัวลงยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน ลมหายใจของเขาร้อนผ่าว รสชาติเค็มปร่าแล่นพล่านในปากยามที่เขาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ภาพแผ่นหลังที่หันหลังให้เขาอย่างไม่ใยดีตอกย้ำว่า ‘บาป’ ที่เขาเคยสร้างมันหนาเตอะเกินกว่าที่สำนึกผิดเพียงไม่กี่ครั้งจะลบล้างได้ ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะหันหลังกลับด้วยความพ่ายแพ้ เสียงฝีเท้าเร่งรีบของทนายความส่วนตัวคนเดิมก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาพร้อมกับโทรศัพท์มือถือที่สั่นไม่หยุดในมือ ใบหน้าของชายวัยกลางคนซีดเผือดราวกับกระดาษ “ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! ทางเราเพิ่งแกะรอยข้อมูลลับในแฟ้มที่ท่านถือเมื่อครู่เสร็จสมบูรณ์ และพบว่า... คนที่กำลังวางแผนฮุบหุ้นทั้งหมดของตระกูลเรา รวมถึงคนที่อยู่เบื้องหลังความพินาศในอดีตระหว่างคุณคณินกับคุณลีลา ไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือคนที่คุณเพิ่งนัดจะทานมื้อค่ำด้วยเมื่อคืนนี้ต่างหากล่ะครับ!” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ