อุปสรรคจากแพรรุ้ง

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบอังกฤษราคาแพงระยับอบอวลจนน่าคลื่นไส้ ลอยกรุ่นอยู่ทั่วห้องทำงานส่วนตัวของลัลน์ลลิน มันไม่ใช่กลิ่นที่เธอคุ้นเคย และไม่ใช่กลิ่นที่ผู้หญิงเรียบง่ายอย่างเธอจะเลือกใช้ ดวงตากลมโตที่ผ่านเรื่องราวเจ็บปวดมานับครั้งไม่ถ้วน เงยขึ้นจากกองเอกสารบนโต๊ะทำงานด้วยแววตานิ่งเรียบ เย็นชา และทรงพลังราวกับราชสีห์สาวผู้หวงถิ่น ส้นสูงสก็อตเตอร์สีนู้ดถูกขยับถอยหลังเล็กน้อย เมื่อร่างระหงของแขกไม่ได้รับเชิญก้าวเข้ามาโดยไม่แม้แต่จะเคาะประตูขออนุญาต “แปลกใจล่ะสิ ที่เห็นฉันมายืนอยู่ตรงนี้?” เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นจากริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีแดงสดของแพรรุ้ง ไฮโซสาวผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของลัลน์ลลินจนจมดินในอดีต วันนี้เธอยังคงแต่งกายด้วยแบรนด์เนมหัวจรดเท้า ทว่าแววตาที่มองตรงมากลับเต็มไปด้วยความริษยาและรอยร้าวลึกที่พยายามปิดบังไว้อย่างมิดชิด ลัลน์ลลินไม่ตอบ เธอยังคงรักษาท่าทีสง่างาม ปลายปากกาในมือหมุนช้าๆ อย่างใจเย็น ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะด้วยเสียงที่ดังพอให้หัวใจคนมองกระตุกวูบ “ถ้าคุณมาเพื่อจะทวงของเก่า หรือมาพูดเรื่องไร้สาระเกี่ยวกับอดีตสามีฉัน ฉันเกรงว่าคุณจะเสียเวลาเปล่าค่ะ คุณแพรรุ้ง” สุ้มเสียงของลัลน์ลลินนุ่มนวล ทว่าบาดลึกจนอีกฝ่ายชะงัก แพรรุ้งกัดริมฝีปากแน่น ความเย่อหยิ่งของลัลน์ลลินในวันนี้ มันช่างแตกต่างจากอดีตภรรยาผู้แสนอ่อนแอ เจ้าน้ำตา และยอมให้เธอรังแกฝ่ายเดียวราวกับคนละคน ผู้หญิงตรงหน้าในยามนี้เติบโตขึ้นจากเถ้าถ่านแห่งความเจ็บปวด เปล่งประกายความสตรองจนน่าหมั่นไส้ และนั่นคือสิ่งที่แพรรุ้งเกลียดชังที่สุด “ปากเก่งขึ้นนี่! คิดว่าได้ดิบได้ดีเป็นเวิร์กกิ้งวูแมน แล้วคุณคณินเขาจะลืมภาพยาจกไร้ค่าคนเก่าไว่างั้นเถอะ?” แพรรุ้งแค่น1เสียงหัวเราะในลำคอ ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานแล้วโน้มตัวลงใช้นิ้วเรียวยาวจิกลงบนเอกสาร “ตื่นจากฝันได้แล้วล่ะยัยลีลา! รู้ไหมว่าเมื่อคืน... คุณคณินเขาอยู่กับใคร?” หัวใจของลัลน์ลลินกระตุกวูบไปชั่วเสี้ยววินาที แม้ใบหน้าจะยังคงนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำในบึงลึก แต่ปลายนิ้วที่ประสานกันไว้ใต้โต๊ะกลับจิกเข้าหากันจนเล็บแทบจะจมลงไปในเนื้อ ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอก แต่มันถูกกลบด้วยเกราะป้องกันที่เธอสร้างขึ้นอย่างยากลำบาก “ถ้าคุณคณินเขาจะไปอยู่กับใคร มันก็เป็นเรื่องของเขาค่ะ... เขาเป็น ‘อดีตสามี’ ที่ไม่มีค่าพอจะดึงฉันให้กลับไปสนใจอีกแล้ว” ลัลน์ลลินตอบกลับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เยือกเย็นที่สุดเท่าที่เธอเคยทำได้ “ปากดีนักนะ!” แพรรุ้งตบโต๊ะเสียงดังสนั่นด้วยความโกรธจัดที่ถูกยั่วโมโห “ถ้าเขาไม่แคร์ฉันจริง เขาจะมาหาฉันที่คอนโดหรูย่านสุขุมวิทตั้งแต่หัวค่ำจนรุ่งสางทำไม! เขากอดฉัน... เขาพร่ำเพ้อชื่อฉัน... และบอกว่าความผิดพลาดเดียวในชีวิตเขาคือการแต่งงานกับผู้หญิงจืดชืดอย่างเธอ!” คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในโสตประสาท แม้สมองจะพยายามบอกตัวเองว่าอย่าเชื่อคำพูดของงูพิษอย่างแพรรุ้ง แต่ความจริงที่ว่าคณินยังคงวนเวียนตามตื๊อเธอไม่เลิกราในยามกลางวัน แต่กลับมีข่าวพัวพันกับผู้หญิงคนเดิมในยามค่ำคืน มันก็อดทำให้ความระแวงก่อตัวขึ้นไม่ได้ ลัลน์ลลินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ไหววอนที่กำลังตีรวนอยู่ในอก “ถ้าคุณมั่นใจว่าเขารักคุณนัก... ทำไมคุณถึงต้องมายืนหน้าบูดเบี้ยวอยู่ตรงนี้ล่ะคะ?” ลัลน์ลลินเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ แววตาดุดันและเต็มไปด้วยความเหนือกว่า “ทำไมคุณถึงต้องวิ่งแจ้นมาหาฉันแต่เช้า เพื่อประกาศชัยชนะที่มันกลวงเปล่าแบบนี้ หรือเพราะคุณรู้ดี... ว่าต่อให้คุณนอนกับเขาpoweredแค่ไหน เขาก็ไม่เคยชายตาแลหัวใจของคุณเลยสักนิด!” “แก! อีลีลา!” แพรรุ้งกรี๊ดออกมาด้วยความสติแตก มือเรีย้าง้างขึ้นหมายจะตบลงบนใบหน้าสวยหวาน แต่ลัลน์ลลินเร็วกว่า เธอคว้าข้อมือของแพรรุ้งไว้แน่น แรงบีบที่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวทำให้ไฮโซสาวถึงกับนิหน้าด้วยความเจ็บ “จำใส่สมองไว้นะคะ... ของอะไรที่ฉันเคย ‘หย่า’ และ ‘สลัดทิ้ง’ ไปแล้ว ต่อให้คุณอยากได้จนตัวสั่น หรือต่อให้มันราคาถูกแค่ไหน ฉันก็ไม่เคยเสียดาย” ลัลน์ลลินสะบัดข้อมือออกอย่างไร้เยื่อใย ราวกับรังเกียจที่จะสัมผัสเศษสวะ “เชิญออกไปจากห้องของฉันค่ะ ก่อนที่ฉันจะให้ระบบรักษาความปลอดภัยลากตัวคุณออกไปประจานข้างนอก” แพรรุ้งถอยหลังกรูดด้วยความอับอายและแค้นเคือง ดวงตากลมโตแดงก่ำด้วยความโกรธจัด เธอยกนิ้วขึ้นชี้หน้าลัลน์ลลินด้วยความสั่นเทา “แกจำคำนี้ไว้เลยนะลีลา! แกจะไม่มีวันได้มีความสุขกับมัน แกไม่มีวันได้ครอบครองหัวใจเขาอย่างแท้จริงหรอก!” ประตูกระจกถูกกระชากปิดลงอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น หงุดหงิดและก้องกังวานไปทั่วห้องทำงาน ทิ้งให้ลัลน์ลลินยืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางความเงียบงัน ร่างบางทรุดตัวลงพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างอ่อนแรง เปลือกตาสองข้างปิดลงช้าๆ เพื่อสกัดกั้นหยาดน้ำใสๆ ที่รั้นจะไหลออกมา ความเข้มแข็งที่เธอแสดงออกเมื่อครู่เป็นเพียงหน้ากากที่สร้างขึ้นเพื่อปกป้องหัวใจที่เคยแตกสลาย ภาพคำพูดของแพรรุ้งวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า *‘เขาอยู่กับฉันตั้งแต่หัวค่ำจนรุ่งสาง...’* มันเจ็บ... เจ็บเสียจนน่าสมเพชตัวเองที่หัวใจเจ้ากรรมยังคงมีความรู้สึกไหววอนให้กับผู้ชายใจร้ายคนนั้น แม้ว่าเธอจะพยายามบอกตัวเองมากแค่ไหนว่าเขากับเธอเป็นเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบกันได้อีกแล้วก็ตาม ในขณะเดียวกัน ที่ล็อบบี้ชั้นล่างของบริษัท... ร่างสูงสง่าในชุดสูททาร์ซิวด์สั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเร่งรีบ คณินในยามนี้ไม่ได้มีมาดประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งเย็นชาคนเดิมอีกต่อไป นัยน์ตาคมกริบฉายแววร้อนรนและเหนื่อยล้า เขานอนไม่หลับมาทั้งคืนเพราะมัวแต่ตามสืบเรื่องที่แพรรุ้งจงใจสร้างสถานการณ์ปล่อยข่าวลือเพื่อทำลายความสัมพันธ์ของเขากับอดีตภรรยา และตอนนี้... เขารีบมาหาลัลน์ลลินเพื่ออธิบายความจริง ก่อนที่เธอจะเข้าใจเขาผิดไปมากกว่านี้ แต่ทว่า... ก้าวแรกที่เขากำลังจะเดินไปที่ลิฟต์ V.I.P. สายตากลับสะดุดเข้ากับร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยสองขวบคนหนึ่งกำลังวิ่งเตาะแตะอยู่แถวโซฟาต้อนรับ โดยมีพี่เลี้ยงคอยวิ่งไล่ตามอย่างกระวนกระวาย “น้องลีโอครับ! อย่าวิ่งเร็บบesetลูก เดี๋ยวล้มนะ!” เสียงพี่เลี้ยงร้องเรียก คณินชะงักฝีเท้า หัวใจของเขากระตุกวูบอย่างรุนแรงราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งผ่านร่าง เมื่อเด็กน้อยคนนั้นหันกลับมามองตามเสียงเรียก ดวงตากลมโตใสแจ๋ว จมูกรั้น และโดยเฉพาะรอยยิ้มที่เผยให้เห็นลักยิ้มที่มุมปาก... มันถอดแบบมาจากกระจกเงาของเขาในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน! ความรู้สึกบางอย่างพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจุกที่อก ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเต้นโครมครามจนแทบจะหลุดออกมานอกอก คณินก้าวเท้าเข้าไปหาเด็กน้อยคนนั้นช้าๆ ราวกับถูกสะกดจิต โดยไม่รู้เลยว่า... แผนการร้ายที่แพรรุ้งกำลังดำเนินอยู่นั้น กำลังจะพังทลายลงด้วยความจริงที่น่าตกใจยิ่งกว่า ที่เขากำลังจะได้พบในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ