กับดักความเข้าใจผิด

“คุณคิดว่าฉันจะโง่ซ้ำซากเหมือนผู้หญิงคนเดิมเมื่อสามปีก่อนงั้นเหรอคะ คุณคณิน” น้ำเสียงของลัลน์ลลินไม่ได้สั่นเครือ แต่มันกลับราบเรียบจนน่ากลัว ดวงตาคู่สวยที่เคยมีความอ่อนโยนให้เขาเสมอ บัดนี้หลงเหลือเพียงความเย็นชาดุจแผ่นน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย เธอกำภาพถ่ายใบหนึ่งไว้ในมือแน่นจนปลายนิ้วขาวซีด ภาพที่แสดงให้เห็นคณินกำลังโอบกอดแพรรุ้งในมุมลับตาคน ท่าทางสนิทสนมประหนึ่งคู่รักที่เพิ่งผ่านพ้นคืนอันเร่าร้อนมาด้วยกัน คณินชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าหาเธอ เขามองภาพในมือหญิงสาวด้วยแววตาที่สับสนและปวดร้าว “ลีลา... นั่นมันไม่ใช่ภาพจริง มันคือการตัดต่อ ผมไม่ได้ทำ ผมไม่มีวันทำแบบนั้นในตอนนี้!” “หลักฐานคาตาแบบนี้ คุณยังจะกล้าโกหกหน้าตายอยู่อีกเหรอคะ” เธอแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะที่เสียดแทงเข้าไปถึงขั้วหัวใจของชายหนุ่ม “คุณมันก็แค่สุนัขที่รอวันสิ้นฤทธิ์ หิวโซเลยต้องกลับมาหาของเก่าที่ตัวเองเคยเขี่ยทิ้ง แต่ขอโทษทีนะคะ ของชิ้นนี้มันมีราคาเกินกว่าที่คนมักง่ายอย่างคุณจะมาหยิบฉวยไปได้” คณินพุ่งตัวเข้าไปคว้าข้อมือเธอไว้โดยสัญชาตญาณ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นวูบไหวด้วยความเจ็บปวด “ผมไม่เคยคิดจะเขี่ยคุณทิ้ง ผมสำนึกผิดแล้วจริงๆ ให้โอกาสผมได้พิสูจน์... เรื่องภาพพวกนี้ ผมจะหาคนทำมาลงโทษให้ได้ แต่ขอร้อง อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนี้ อย่าทำเหมือนผมเป็นคนแปลกหน้าที่ไร้ค่าในชีวิตคุณอีกเลย” ลัลน์ลลินกระชากข้อมือออกทันที แรงของเธอไม่ได้มากมาย แต่ความรังเกียจที่แผ่ออกมาจากตัวเธอกลับทำให้คณินรู้สึกเหมือนถูกผลักให้ตกลงไปในหุบเหวไร้ก้น “พิสูจน์งั้นเหรอ? สิ่งที่คุณควรทำคือไสหัวไปจากชีวิตของฉันกับลูกให้ไกลที่สุด ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหวแล้วแจ้งความจับคุณฐานคุกคาม” เธอหันหลังเดินหนีไปทางประตูห้องครัว แต่จังหวะนั้นเอง เสียงเล็กๆ ใสๆ ของน้องลีโอที่วิ่งถือรถของเล่นออกมาจากห้องนอนก็ดังขึ้น “คุณปะป๊า! ปะป๊ามาหาลีโอเหรอครับ?” คณินหน้าถอดสี ทว่าลัลน์ลลินกลับพุ่งตัวไปคว้าลูกชายมาไว้ในอ้อมกอดทันที ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบใส่เขา “ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามเข้ามาใกล้ลูกฉันอีก!” “ลีลา... ลีโอเป็นลูกผม ผมมีสิทธิ์!” “สิทธิ์เหรอคะ?” เธอเหยียดยิ้ม “คนที่ทิ้งใบหย่าให้ผู้หญิงที่กำลังท้องโดยไม่แม้แต่จะถามสักคำว่าลูกเป็นอย่างไร คนแบบนี้ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเรียกตัวเองว่าพ่อ!” บรรยากาศในห้องเงียบสนิทลงในทันที มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคณินที่พยายามจะเอ่ยประโยคแก้ตัว แต่ดูเหมือนทุกคำพูดของเขาจะกลายเป็นดั่งมีดที่ย้อนกลับมาเชือดเฉือนตัวเอง ลัลน์ลลินรีบจูงมือน้องลีโอเดินเลี่ยงออกไปทางประตูหลังบ้าน ทิ้งให้คณินยืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้องโถงกว้างใหญ่ที่เริ่มรู้สึกอ้างว้างจนน่ากลัว เขาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเดิมที่ลีลาเคยนั่ง มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความสั่นเทา ก่อนจะกดสายหาเลขาส่วนตัวด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนคนฟังต้องสะท้าน “สืบให้ได้ว่าใครเป็นคนส่งภาพถ่ายพวกนี้ไปให้ลีลา ใครที่บังอาจมาเล่นตลกบนความรู้สึกของผม... ผมจะทำให้มันไม่มีที่ยืนในสังคมนี้อีกต่อไป!” ทว่า ขณะที่คณินกำลังเดือดดาล ลึกลงไปในความมืดของมุมห้อง พนักงานทำความสะอาดที่เพิ่งเข้ามาใหม่ก้มหน้าก้มตาเก็บกวาดเศษแก้วที่ลัลน์ลลินทำแตกเมื่อครู่ มือของเขาสั่นเล็กน้อยขณะที่ค่อยๆ หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่ตกอยู่ใต้โต๊ะทำงานของลีลาขึ้นมาดู ซองเอกสารนั้นระบุชื่อผู้ส่งชัดเจนว่าเป็น 'ศูนย์ตรวจยีนระดับประเทศ' และเมื่อคณินเหลือบไปเห็นตัวเลขบนหัวกระดาษที่หลุดออกมาจากซอง ใบหน้านิ่งขรึมของเขาก็เปลี่ยนเป็นความตกตะลึงจนไร้ความรู้สึก ผลตรวจความสัมพันธ์ทางสายเลือดระหว่าง 'คณิน' และ 'ลีโอ' ที่ระบุว่ามีความถูกต้อง 99.99% วางเด่นหราอยู่ตรงหน้า แต่ทว่าด้านล่างของเอกสารแผ่นนั้น กลับมีโน้ตด้วยลายมือของลีลาเขียนทิ้งไว้ด้วยถ้อยคำที่ทำให้คณินหัวใจหยุดเต้น *'สำหรับคณิน: ถ้าคุณเห็นเอกสารนี้เมื่อไหร่ นั่นหมายความว่าฉันตัดสินใจจะพา 'ลูกของคุณ' ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ไม่มีวันได้เจอกันอีกตลอดกาล... ลาก่อน'* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงติดตามและร่วมลุ้นไปกับเส้นทางความรักอันขมขื่นของตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ