การเคลียร์ใจครั้งใหญ่

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารหนาปึึกกระทบลงบนกระจกโต๊ะทำงานราคาแพงดังสนั่น จนแพรรุ้งที่กำลังก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มออดอ้อถึงกับสะดุ้งสุดตัว ดวงตาคู่คมที่เคยพราวเสน่ห์ของคณินในยามนี้ แดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดแห่งความโกรธเกรี้ยวราวกับซาตานที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "คุณคณิน... เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมอยู่ๆ ถึงเรียกแพร์มาที่นี่ แล้วเอกสารพวกนี้..." ไฮโซสาวพยายามปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น เมื่อเห็นสายตาที่อดีตสามีของลีลาใช้มองเธอมันช่างเย็นชาและน่ากลัวเสียจนไม่กล้าสบตาตรงๆ "หุบปากซะแพรรุ้ง!" คณินคำรามออกมาลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบ บัดนี้สั่นเครือด้วยโทสะและ... ความกลัว ความกลัวที่กำลังกัดกินขั้วหัวใจ ว่าเขาอาจจะไม่มีวันได้โอกาสแก้ตัวอีกแล้ว ภาพกระดาษแผ่นสุดท้ายที่ลัลน์ลลินทิ้งไว้—*พา 'ลูกของคุณ' ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่*—ยังคงกรีดแทะจิตใจเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชายหนุ่มหยิบแท็บเล็ตบนโต๊ะขึ้นมา เปิดหน้าจอที่มีข้อความและรูปภาพข่าวลือตามสังคมออนไลน์ที่ถูกปั่นกระแสขึ้นมาโดยฝีมือใครบางคน... คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ "ฝีมือคุณใช่ไหม ที่ปล่อยข่าวว่าเรากำลังจะกลับมาคบกัน? คุณเป็นคนปล่อยข่าวว่าฉันกับคุณมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งลับหลังลีลาตั้งแต่อดีต จนทำให้เธอเข้าใจผิดและ... และหนีหายไปพร้อมกับลูก!" คณินพุ่งพรวดเข้ามาประชิดตัวหญิงสาว ร่างสูงใหญ่กดดันด้วยอารมณ์คุกกรุ่นจนแพรรุ้งต้องถอยหลังกรูดไปชนกับบานประตูห้องทำงาน มือหนายื่นออกไปบีบปลายคางมนของเธอแน่นอย่างไม่คิดจะออมแรง ความรังเกียจฉายชัดในแววตาคู่คมที่เคยมองข้ามความจริงไปทั้งหมด "โอ๊ย! คุณคณิน แพร์เจ็บนะคะ! ทำไมคุณถึงพูดจาแบบนี้ใส่แพร์ล่ะคะ? เรื่องข่าว... แพร์ไม่ได้ตั้งใจ..." "ไม่ได้ตั้งใจงั้นเหรอ!" คณินตวาดลั่น ดวงตาคมกริบราวกับมีเปลวไฟลุกโชน "คุณจงใจส่งรูปพวกนั้นให้สื่อ คุณจงใจสร้างภาพให้ลีลาเข้าใจผิดว่าฉันยังติดต่อกับคุณ เพื่อบีบให้เธอทนไม่ไหวแล้วเดินออกไปใช่ไหม! คุณมัน... สารเลวสิ้นดี!" แรงบีบที่คางทำให้แพรรุ้งน้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บปวด แต่สิ่งที่เจ็บปวดมากกว่าคือท่าทีเด็ดขาดและแววตาที่ไร้เยื่อใยสิ้นเชิงของชายหนุ่ม เธอกำลังจะเสียเขาไป ตลอดกาล... "ใช่! แล้วมันแปลกตรงไหนล่ะคะ ในเมื่อผู้หญิงคนนั้นมันไม่มีค่าอะไรเลย! มันเป็นแค่ผู้หญิงจืดชืดที่เกาะคุณกิน! ทำไมคุณต้องมาคลุ้มคลั่งขนาดนี้ด้วยเพราะอีแค่กระดาษแผ่นเดียวที่มันทิ้งไว้! มันก็แค่ขู่จะหนีไปเท่านั้นแหละค่ะ เดี๋ยวสักพักมันก็..." *เพี๊ยะ!* แรงตบจากฝ่ามือหนาซัดเข้าที่ใบหน้าของแพรรุ้งอย่างเต็มแรง จนร่างบางเซถลาล้มลงไปกองกับพื้นพรมราคาแพง รสชาติคาวเลือดคลุ้งอยู่ในปาก ใบหน้าด้านชาขึ้นสีแดงจัดตามรอยนิ้วมือ คณินหอบหายใจหนักหน่วง ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความโกรธที่พุ่งทะลุจุดเดือด เขาไม่เคยลงมือทำร้ายผู้หญิงคนไหนรุนแรงขนาดนี้มาก่อนในชีวิต แต่กับผู้หญิงคนนี้... ความอดทนของเขาหมดลงตั้งแต่เสี้ยววินาทีที่รู้ว่าเธอกลายเป็นตัวการทำลายครอบครัวของเขาให้พังทลายลงด้วยมือของเธอเอง "ฟังให้ดีนะแพรรุ้ง..." คณินก้มตัวลงไปกระซิบด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ชนิดที่ทำให้คนฟังรู้สึกเหมือนตกลงไปในหลุมน้ำแข็งที่ไร้ก้นบึ้ง "ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ไสหัวออกไปจากชีวิตของฉัน ห้ามเข้าใกล้บริษัท ห้ามติดต่อครอบครัวของฉัน และถ้าฉันรู้ว่าคุณยังกล้าเอาชื่อฉันไปแอบอ้างหรือไปสร้างความเดือดร้อนให้ลีลากับลูกอีกแม้แต่นิดเดียว... ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนทำลายชีวิตคุณให้ย่อยยับยิ่งกว่าที่ฉันทำกับคนอื่นร้อยเท่าพัน배 ไสหัวไป!" แพรรุ้งตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอย่างแท้จริง เธอมองแววตาของคณินแล้วรู้ทันทีว่าเขาไม่ได้ขู่ ผู้ชายคนนี้พร้อมจะทำลายเธอทิ้งได้จริงๆ ชายหนุ่มหันหลังให้เธออย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะกดอินเตอร์คอมเรียกบอดี้การ์ดหน้าห้องเสียงเฉียบขาด "ลากตัวผู้หญิงคนนี้ออกไป แล้วจัดการเคลียร์ทุกสำนักข่าวที่มีชื่อของเธอพัวพันกับผมภายในหนึ่งชั่วโมง ถ้าเคลียร์ไม่ได้... พวกแกเตรียมเก็บกระเป๋าไสหัวออกไปจากที่นี่ทั้งหมด!" ทันทีที่ร่างของแพรรุ้งถูกลากออกไปจากห้องทำงาน คณินก็ทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้หนังราคาแพงอย่างไร้เรี่ยวแรง มือหนายกขึ้นกุมขมับที่เต้นตุบๆ ความเครียดและสำนึกผิดถาโถมเข้าใส่จนหายใจไม่ออก ภาพของลัลน์ลลินในอดีต หญิงสาวผู้เปราะบาง ยอมก้มหัวให้เขาทุกอย่าง ยอมทนอยู่กับความเย็นชาและคำพูดใจร้ายโดยไม่เคยปริปากบ่น กลับมาฉายชัดในหัว เธอดำรงอยู่ด้วยความอดทน เธอยอมเจ็บปวดซ้ำๆ เพื่อรักษาคำว่าครอบครัว... แต่เป็นเขาเอง เป็นความโง่เขลาและความเย่อหยิ่งของเขาเอง ที่ผลักไสเพชรแท้ล้ำค่าที่สุดในชีวิตให้หลุดลอยมือไป แท็บเล็ตบนโต๊ะสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากอีเมลส่วนตัว เป็นไฟล์เอกสารลับที่ถูกส่งตรงมาจากสนามบินนานาชาติ ลมหายใจของคณินสะดุดกึก หัวใจกระตุกวูบราวกับตกลงมาจากหน้าผาสูงชัน เมื่อเปิดไฟล์นั้นออกดู หัวข้อเด่นหร่าตัวโตทำให้โลกทั้งใบของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งพังทลายลงในพริบตา... *ใบแจ้งการออกนอกประเทศ: รายชื่อผู้เดินทาง 'นางสาวลัลน์ลลิน และ เด็กชายลีโอ คณิน' จุดหมายปลายทาง: ลอนดอน เที่ยวบินออกเดินทางในอีก 45 นาทีข้างหน้า* "ไม่... ลีลา! ลูก!" คณินผุดลุกขึ้นคว้ากุญแจรถบนโต๊ะด้วยความเร็วแสง เขาวิกลจริตจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ ขาวยาวก้าวพรวดพราดออกจากห้องทำงานด้วยหัวใจที่เต้นรัวระทึกเร็วกว่าครั้งไหนๆ ในชีวิต มุ่งหน้าสู่สนามบินด้วยความหวังอันริบหรี่ว่าปาฏิหาริย์จะมีจริง และเขาจะไปทันคว้ามือเธอกลับมาก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่อยู่เคียงข้างความเจ็บปวดและการเติบโตของลีลามาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ละอองดาวเดือนเก้า