คำปฏิเสธที่แทงใจดำ

“คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนอยู่ตรงนี้ค่ะ คุณคณิน” น้ำเสียงที่เปล่งออกมาไม่ได้สั่นเครือเหมือนในอดีต ตรงกันข้าม มันราบเรียบ เย็นชา และเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนกลางใจของคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ลัลน์ลลินในยามนี้ไม่ใช่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดิมที่เคยเอาแต่ก้มหน้ารับความช้ำระทมในคุกหลังใหญ่หลังนั้นอีกต่อไปแล้ว ร่างเพรียวบางในชุดสูทเข้ารูปสีครีมยืนบังประตูห้องรับแขกไว้จนมิด หล่อนมองอดีตสามีด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับเขากเป็นเพียงอากาศธาตุ ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว ไร้ซึ่งน้ำตา และที่สำคัญที่สุด...ไร้ซึ่งความรัก คณินชะงักง้าง มือหนาที่กำลังจะเอื้อมไปเคาะประตูค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ หัวใจของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกระตุกวูบจนเจ็บแปลบ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อสบเข้ากับดวงตาสีนิลคู่สวยที่เคยสะท้อนภาพเงาของเขาด้วยความรักความภักดี แต่บัดนี้...มันกลับกลายเป็นเกราะน้ำแข็งที่หนาทึบจนไม่อาจเจาะทะลวง “ลัลน์...” เขาครางชื่อนั้นออกมาได้เพียงแผ่วเบา รสชาติขื่นขมแล่นพล่านไปทั่วลำคอเมื่อนึกถึงอดีต สองปีที่ผ่านมา หลังจากใบหย่าถูกเซ็นลงอย่างไร้เยื่อใย ชีวิตของเขากลายเป็นนรกบนดินที่สร้างขึ้นเอง แพรรุ้งถูกเขี่ยพ้นทางไปนานแล้วเมื่อความจริงทั้งหมดปรากฏ แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามชดเชยด้วยเงินทอง อำนาจ หรือการตามหาตัวเธอกลับคืนมากแค่ไหน สิ่งที่ลัลน์ลลินทิ้งไว้ให้มีเพียงความว่างเปล่า จนกระทั่งวันนี้...วันที่โชคชะตาหรืออาจเป็นความเมตตาเพียงน้อยนิดนำพาเขามาพบกับรังรักลับๆ แห่งนี้ “อย่าเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงแบบนั้นเลยค่ะ มันน่าขยะแขยง” ลัลน์ลลินยิ้มหยันที่มุมปาก รอยยิ้มที่เชือดเฉือนหัวใจคนมองจนแทบแหลละเอียด “เชิญกลับไปซะค่ะ ที่นี่ไม่มีพื้นที่สำหรับคนใจร้ายอย่างคุณ” “ผมมาหาลูก...” คณินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยความอัดอั้น เขาเหลือบมองผ่านไหล่บางเข้าไปด้านในบ้านที่ตกแต่งอย่างอบอุ่น ข้าวของเครื่องใช้เด็กเล็กกระจัดกระจายอยู่มุมห้อง “ผมรู้แล้วว่าผมทำผิดพลาดอะไรไปบ้าง ลัลน์... ให้โอกาสผมได้เจอลีโอ ได้ทำหน้าที่พ่อเถอะนะ ผมขอร้อง” คำว่า ‘ขอร้อง’ จากปากผู้ชายที่เคยเย่อหยิ่งที่สุดในA-Group คงเป็นสิ่งที่คนทั่วทั้งประเทศไม่มีวันได้เห็น แต่ในเวลานี้ คณินยอมลดทอนศักดิ์ศรีทั้งหมดลงแทบเท้าผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำ แต่ลัลน์ลลินกลับหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขโดยสิ้นเชิง “พ่อเหรอคะ?” หญิงสาวทวนคำด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ดวงตาคู่สวยฉายแววเจ็บปวดลึกซึ้งที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความเข้มแข็ง “วันที่ลูกลืมตาดูโลกโดยไม่มีคุณอยู่เคียงข้าง วันที่ฉันต้องอุ้มท้องร้องไห้คนเดียวในโรงพยาบาล วันที่คุณเอาแต่กอดผู้หญิงคนอื่นแล้วบอกว่าฉันมันน่ารำคาญ... ตอนนั้นคุณอยู่ที่ไหนคะคุณคณิน?” คำถามนั้นเปรียบเสมือนหมัดหนักๆ ที่ชกเข้าที่ลิ้นปี่จนคณินพูดไม่ออก เขาทำได้เพียงยืนนิ่ง ปล่อยให้ความผิดบาปกัดกินหัวใจจนชาหนึบ “คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอמהคำว่าพ่อด้วยซ้ำ!” ลัลน์ลลินประกาศกร้าว น้ำเสียงทรงพลังและเด็ดเดี่ยวจนคนฟังสะท้าน “จำคำพูดของฉันไว้ให้ดีนะคะ... หย่าแล้ว อย่าหวังจะได้เจอหน้าลูก!” ปัง! ประตูไม้เนื้อดีถูกปิดกระแทกใส่หน้าอย่างแรง แรงลมจากการปิดประตูกระแทกปลายจมูกโด่งเป็นสันของคณิน แต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บที่กายเลยแม้แต่น้อย ความเจ็บปวดทั้งหมดมารวมกองกันอยู่ที่หน้าอกด้านซ้าย ราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบซ้ำๆ จนแหลกเหลว ชายหนุ่มทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นหน้าประตูบ้านอย่างหมดแรง มือหนากำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือจนเลือดซึม เขาไม่อาจตัดใจเดินจากไปได้ เขารู้ดีว่าความผิดที่ก่อไว้มันใหญ่หลวงเกินกว่าจะได้รับการอภัยโดยง่าย แต่สายเลือดที่วิ่งพล่านอยู่ในตัวเด็กชายตัวน้อยวัยสองขวบคนนั้น... เด็กน้อยที่หน้าตาถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียวกันในตอนที่เขาบังเอิญเห็นผ่านช่องกระจกหน้าต่างเมื่อครู่—มันคือเครื่องยืนยันว่าเขาคือพ่อแท้ๆ ของแก ภายในบ้านหลังน้อย ลัลน์ลลินพิงแผ่นหลังเข้ากับบานประตูที่ปิดสนิท มือเรียวบางยกขึ้นกุมหน้าอกตัวเองที่กำลังสะท้านไหว หยาดน้ำใสๆ ที่กลั้นมานานไหลรินอาบแก้มนวลเงียบๆ ความเข้มแข็งที่สร้างมาเกราะกำบังพังทลายลงในเสี้ยววินาทีเมื่อนึกถึงแววตาสำนึกผิดของอดีตสามี “หม่าม้า... ฮับ?” เสียงเล็กใสแจ๋วที่ดังขึ้นจากทางเดินทำให้ลัลน์ลลินต้องรีบปาดน้ำตาออกลวกๆ หล่อนหันไปมองตามต้นเสียง ร่างป้อมๆ ของเด็กชายวัยสองขวบกำลังเดินเตาะแตะเข้ามาหา ดวงตากลมโตสุกใสคู่นั้นถอดแบบมาจากผู้ชายที่เพศชายคนที่เพิ่งถูกไล่ตะردออกไปเมื่อครู่ราวกับแกะ ลัลน์ลลินย่อตัวลงอ้าแขนรับร่างปุ่มป่ำของลูกชายเข้าสู่อ้อมกอด กลิ่นหอมแป้งเด็กอ่อนๆ ช่วยเยียวยารอยร้าวในหัวใจให้กลับมาประสานกันได้อีกครั้ง หล่อนกอดลีโอไว้แน่น ฝังใบหน้าลงกับกลุ่มผมนุ่มนิ่มด้วยความรักที่ล้นปรี่ “ครับคนเก่งของหม่าม้า... อยู่กับหม่าม้านะครับ เรามีกันแค่นี้... แค่นี้ก็พอแล้ว” หล่อนพึมพำกับลูกน้อย พยายามปัดเป่าสังหรณ์ใจที่กำลังร้องเตือนว่าเรื่องราวยังไม่จบลงง่ายๆ ทว่า... ในขณะที่ลัลน์ลลินกำลังโอบกอดความอบอุ่นเดียวในชีวิตไว้แนบอก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง... แต่มันไม่ใช่เสียงเคาะจากด้านนอก ก๊อก ก๊อก ก๊อก... เสียงเคาะนั้นดังมาจาก ‘ประตูกระจกบานเลื่อนด้านหลังบ้าน’ ที่เชื่อมต่อกับสวนหย่อมส่วนตัว ซึ่งถูกล็อกกลอนไว้อย่างแน่นหนาจากด้านใน ลัลน์ลลินชะงักกึก ความเย็นวาบแล่นพล่านไปตามสันหลัง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อหันไปมองตามเสียง ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ไม่อยارให้เจอหน้ามากที่สุดในตอนนี้กำลังยืนอยู่หลังกระจกใส รอยยิ้มเย็นเยียบระบายอยู่บนใบหน้าคมคาย ขณะที่มือหนากำลังหมุนลูกบิดประตูหลังบ้านที่แม่บ้านเพิ่งสะเพร่าลืมใส่กุญแจสำรอง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครด้วยกันเสมอนะคะ — ละอองดาวเดือนเก้า —