เผชิญหน้าความจริง

เสียงเคาะประตูที่ดังรัวราวกำลังทุบทำลายไม่ใช่ความสุภาพ แต่คือการคุกคามจากผู้ชายที่มั่นใจว่าโลกใบนี้ต้องหมุนตามอำนาจของเขา ลัลน์ลลินยืนนิ่งอยู่หน้ากรอบรูปขนาดเล็กบนโต๊ะทำงาน ปลายนิ้วเรียวยาวที่เคยสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวในอดีต บัดนี้กลับมั่นคงพอที่จะวางแปรงแต่งหน้าลงบนโต๊ะเครื่องแป้งอย่างใจเย็น เธอกลืนก้อนสะอื้นที่เคยจุกอกลงไป แปลงเปลี่ยนความเจ็บปวดอันวิจิตรให้กลายเป็นเกราะเหล็กหุ้มหัวใจ ดวงตากลมโตคู่สวยที่ผ่านคราบน้ำตามานับครั้งไม่ถ้วน ปราศจากความหวาดหวั่น มีเพียงความเย็นชาและหยาดหยดแห่งความถือดีที่ฉาบไว้บนหน่วยตา “คุณลีลา! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ผมรู้ว่าคุณอยู่ข้างใน... อย่าหลบหน้าผม!” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยจนฝังรากลึกในความทรงจำแผדก้องผ่านบานไม้เนื้อแน่น คณินในยามนี้ไม่มีมาดประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและเย็นชาผู้เคยปัดเศษกระดาษใบหย่าใส่หน้าเธออย่างไร้เยื่อใยอีกต่อไปแล้ว เหลือเพียงชายหนุ่มผู้สติแตก บ้าคลั่ง และพร้อมจะพังทลายทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่เขาต้องการ ลัลน์ลลินสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของความทรงจำสีเทาลอยวนอยู่ในอากาศ แต่เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่ยอมคุกเข่าร้องขอความรักจากเศษทานอีกต่อไปแล้ว ร่างบางหมุนตัวช้าๆ เดินตรงไปยังประตูบ้าน ก่อนจะปลดกลอนออกด้วยท่าทีสงบเยือกเย็น บานประตูไม้สีครีมเปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของอดีตสามีที่ยืนหอบหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อนและอารมณ์คุกรุ่น เสื้อสูทราคาแพงยับย่นเล็กน้อย เส้นผมที่เคยเซ็ตไว้อย่างเนี้ยบระเรื่อด้วยหยดเหงื่อจากความร้อนรน ทว่า สิ่งที่ตรึงสายตาของคณินให้อยู่กับที่ ไม่ใช่แววตาที่เยียบเย็นของอดีตภรรยา... แต่เป็นร่างเล็กจ้อยในชุดเอี๊ยมหมีน้อยสีฟ้า ที่ยืนเกาะชายกระโปรงของลัลน์ลลินอยู่ต่างหาก “คุณ...” คณินชะงัก ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอ ดวงคมกริบเบิกกว้างขึ้นเมื่อกวาดสายตามองเด็กชายตัวน้อยที่มีดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และริมฝีปากหยักลึกราวกับถอดแบบมาจากกระจกเงาของเขาไม่มีผิดเพี้ยน โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน เสียงรอบข้างเงียบงันลงฉับพลัน “มองพอหรือยังคะ, คุณคณิน” เสียงหวานใสที่เอ่ยขึ้นเต็มไปด้วยความหมางเมิน ดึงสติของชายหนุ่มให้หลุดจากภวังค์ คณินก้าวพรวดพราดเข้ามาในบ้านโดยไม่รออนุญาต ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความอัดอั้นและสับสนระคนกัน “เด็กคนนี้... เด็กคนนี้คือใคร, ลีลา?” เสียงของเขาแหบพร่า มือหนายกขึ้นชี้สั่นๆ ไปที่ร่างเล็กป้อมที่กำลังเอียงคอมองเขาด้วยความสงสัย “ทำไมเขา... ทำไมเขาถึงหน้าตาเหมือนผมขนาดนี้!” “เขาก็คือลูกชายของฉันค่ะ” ลัลน์ลลินตอบกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความลังเล เธอขยับตัวก้าวมาบังร่างของน้องลีโอไว้ครึ่งหนึ่ง ปกป้องดวงใจดวงน้อยจากสายตาที่ร้อนรนและดุดันนั้น “ส่วนจะเป็นลูกของใครอีกคนหรือเปล่า... คงไม่ใช่เรื่องที่คุณจะต้องมาใส่ใจหรอกนะคะ ในเมื่อเราหย่าขาดจากกันอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว” “หย่าเหรอ? ใครบอกว่าผมยอมรับใบหย่าบ้าๆ นั่น!” คณินคำรามในลำคอ ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านแต่กลับเจือด้วยความหวาดกลัวอย่างประหลาด หัวใจของเขาบีบรัดจนเจ็บแปลบเมื่อตระหนักว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขากระโจนเข้าหาความลวงตาและผลักไสผู้หญิงคนนี้ออกไปจากชีวิต โดยไม่เคยรู้เลยว่าเธอกำลังอุ้มท้องสายเลือดของเขาไว้ “คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธค่ะ ในเมื่อคุณเป็นคนเซ็นมันเองกับมือ” ลัลน์ลลินแย้มยิ้มหยัน เป็นรอยยิ้มที่กรีดลึกลงไปในเนื้อใจของคนมอง “จำไม่ได้แล้วหรือคะ? วันที่แพรรุ้งก้าวเข้ามาในบ้าน แล้วคุณก็ผลักฉันล้มลงกับพื้น พร้อมกับบอกว่าฉันมันน่ารำคาญ... วันนั้น คุณเป็นคนบอกให้ฉันไสหัวไปให้พ้นไม่ใช่หรือไงคะ?” คำพูดเหล่านั้นเหมือนคมมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลเก่า คณินรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรงด้วยความจริงอันโหดร้าย ภาพในอดีตย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจ เขาเคยโง่เง่าแค่ไหนกันนะ? เขาเคยผลักไสเพชรแท้ในมือเพื่อวิ่งตามเศษแก้วจอมปลอมได้อย่างไร? สายตาของคณินเลื่อนกลับมามองเด็กชายตัวน้อยที่ยืนซ่อนอยู่หลังเรียวขาของมารดา หัวใจของคนเป็นพ่อสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ความรู้สึกอบอุ่นและสายใยสายเลือดที่ลึกซึ้งพรั่งพรูขึ้นมาโดยไม่ต้องมีคำอธิบายใดๆ “ลีโอ... มาหาคุณแม่หน่อยครับคนเก่ง” ลัลน์ลลินย่อตัวลงอุ้มลูกชายขึ้นมาแนบอก ฝังใบหน้าจิမ်းลิ้มลงกับลาดไหล่ของเธออย่างคุ้นชิน มือเล็กๆ โอบรอบคอแม่แน่น น้องลีโอช้อนตามองชายแปลกหน้าที่บุกรุกเข้ามาในบ้านด้วยความหวาดระแวงเล็กน้อย “คุณ... ขอลุงอุ้มหน่อยได้ไหมครับ?” คณินก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว เสียงของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้เต็มไปด้วยความเวทนาและอ้อนวอน “ลีลา... ขอร้องล่ะ ให้ผมได้มองหน้าลูกชัดๆ เถอะนะ ผมขอโทษ... ผมรู้ตัวว่าผมเลวแค่ไหน แต่ขอโอกาสให้ผมได้แก้ไขมันเถอะนะ” “คำขอโทษของคุณมันราคาถูกเกินกว่าจะเอามาแลกกับหยดน้ำตาที่ฉันเสียไปค่ะ, คณิน” ลัลน์ลลินเชิดหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยรื้นหยาดน้ำใสแต่ไม่ยอมให้มันไหลร่วงลงมาประจานความอ่อนแอ “คุณกลับไปเถอะค่ะ ที่นี่ไม่มีที่สำหรับอดีตสามีใจร้ายอย่างคุณ และไม่มีทางที่คุณจะได้พรากลูกไปจากฉัน” “ผมไม่ได้จะพรากเขาไป! ผมแค่อยากทำหน้าที่พ่อ...” “หน้าที่พ่อเหรอคะ?” ลัลน์ลลินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข “วันที่ฉันเจ็บปวดเจียนตาย คุณอยู่ที่ไหน? วันที่ฉันคลอดลูกโดยไม่มีใครอยู่เคียงข้าง คุณกำลังดื่มฉลองกับผู้หญิงอีกคนไม่ใช่หรือคะ? ตอนนี้สายไปแล้วค่ะ ทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว” บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นเงียบสงัดลง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของคณินและความอบอุ่นจากอ้อมกอดของแม่ที่โอบล้อมน้องลีโอไว้ คณินทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าอดีตภรรยาและลูกชายอย่างไร้ศักดิ์ศรี ประธานหนุ่มผู้เคยเหยียบย่ำทุกคนใต้ฝ่าเท้า บัดนี้ยอมก้มหัวลงราบกับพื้น เพื่อแลกกับการได้มีโอกาสไถ่บาปในสิ่งที่ตนเองได้ทำลายลงด้วยมือคู่เดีย “ผมยอมรับทุกอย่างแล้ว... ลีลา จะให้ผมทำอะไรผมก็ยอม ขอแค่ให้ผมได้อยู่ตรงนี้ ได้ดูแลลูกและเธอ... ได้โปรดเถอะนะ” ลัลน์ลลินมองภาพผู้ชายที่เคยเย่อหยิ่งกำลังคุกเข่าอ้อนวอนเธอด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งสะใจ เจ็บปวด และว่างเปล่า เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำไล่เขาออกไปให้พ้นบ้านอีกครั้ง ทว่า— “ก๊อกๆๆ!” เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งอย่างกะทันหัน ขัดจังหวะการปะทะอารมณ์อันตึงเครียดภายในห้อง คณินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองบานประตูด้วยความหงุดหงิด ส่วนลัลน์ลลินขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เพราะเธอไม่ได้นัดใครไว้ในเวลานี้ หญิงสาวตัดสินใจวางน้องลีโอลงให้อยู่ในการดูแลของพี่เลี้ยงที่เพิ่งวิ่งออกมาจากห้องครัว จากนั้นจึงเดินไปเปิดประตูด้วยความระแวดระวัง ทันทีที่บานประตูเปิดออกกว้าง ลัลน์ลลินก็ต้องผงะถอยหลังด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อพบกับแขกยามวิกาลที่ไม่คาดฝันว่าจะกล้าโผล่หัวมาเหยียบที่นี่ ร่างของหญิงสาวในชุดหรูหรา ใบหน้าที่เคยเชิดชูบัดนี้ซีดเซียวและเต็มไปด้วยรอยคราบน้ำตา ยืนตัวสั่นเทาอยู่หน้าประตู พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือที่ยื่นมาตรงหน้าเธอ “พี่... พี่ลีลาคะ ช่วยด้วย... แพรรุ้ง... แพรรุ้งจนตรอกแล้วค่ะ” เสียงสะอื้นไห้ของแพรรุ้งดังลอดริมฝีปากสั่นระริก พร้อมกับคำพูดที่ทำให้หัวใจของคนฟังหยุดเต้นไปชั่วขณะ “ความจริงทั้งหมด... เรื่องที่คณินถูกหลอก... และเอกสารชิ้นนี้... มันอยู่ในมือของคนที่อันตรายที่สุดแล้วค่ะ!” — ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครด้วยกันเสมอนะคะ —