เริ่มต้นใหม่ที่ปลายฟ้า

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดชั้นดีผสมผสานกับกลิ่นอายดินชื้นหลังฝนตก คือสิ่งแรกที่ปลุกประสาทสัมผัสของลัลน์ลลินให้ตื่น The Coffee Haven ร้านกาแฟเล็กๆ สไตล์มินิมอลสีขาวสะอาดตา ตั้งอยู่สุดถนนสายหลักของอำเภอสงบเงียบในจังหวัดเชียงใหม่ คืออาณาจักรใหม่ที่เธอกำลังร่วมกันสร้างขึ้นจากเศษซากชีวิตที่ถูกบดขยี้ในเมืองหลวง นิ้วเรียวสวยภายใต้เสื้อคลุมไหมพรมเนื้อนุ่มบรรจงวางถ้วยเซรามิกสีขาวลงบนโต๊ะไม้สักเก่าแก่ รอยยิ้มบางเบาที่ระบายอยู่บนเรียวปากสีพีชส่งให้ลูกค้าประจำอย่างเป็นกันเอง แม้ในยามที่เธอกำลังตั้งครรภ์ได้ย่างเข้าสู่เดือนที่สาม ร่างกายที่เคยบอบช้ำจากมรสุมชีวิตจะส่งสัญญาณความอ่อนล้าออกมาบ้าง แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับฉายแววเด็ดเดี่ยวและเข้มแข็งกว่าครั้งใดในอست "ไหวไหมยายลัลน์ หน้าซีดเป็นไก่ต้มเชียว" เสียงห่วงใยจาก 'พิมพ์ชนก' เพื่อนสนิทเพรียพร้อมที่ยอมทิ้งชีวิตไฮโซในกรุงเทพฯ เพื่อมาช่วยเธอบุกเบิกกิจการดังขึ้น พร้อมกับมือเรียวที่ยื่นแก้วน้ำอุ่นมาให้ ลัลน์ลลินรับแก้วน้ำมาถือไว้ ปลายนิ้วสัมผัสความอุ่นซ่านที่ช่วยบรรเทาความหนาวเย็นในทรวงอก เธอยกมืออีกข้างขึ้นลูบหน้าท้องแบนราบที่เริ่มนูนขึ้นมาเล็กน้อยอย่างทะนุถนอม ความลับที่มีเพียงเธอกับลมหายใจใหม่ในครรภ์รับรู้ คือโซ่ทองเส้นเดียวที่เหนี่ยวรั้งให้เธอกล้าก้าวเดินต่อไปในโลกกว้างใบนี้ "ลัลน์ไหวค่ะพี่นก... แค่เมื่อคืนเจ้าตัวเล็กในท้องออกฤทธิ์เก่งไปหน่อย นอนไม่ค่อยหลับน่ะค่ะ" เธอตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แววตากลับลึกล้ำไปด้วยความหมาย "ให้มันจริงเถอะน่า ระวังเถอะ... ถ้าตาคณินมันรู้ว่าลูกในท้องนี้คือเลือดเนื้อเชื้อไขของมัน ป่านนี้มันคงพลิกแผ่นดินตามหาให้วุ่นไปแล้ว" พิมพ์ชนกถอนหายใจยาวด้วยความขัดเคือง เมื่อเอ่ยถึงชื่ออดีตสามีผู้ไร้หัวใจคนนั้น รอยยิ้มบนเรียวปากของลัลน์ลลินจางหายไปทันที แทนที่ด้วยความเย็นชาที่ก่อตัวขึ้นในดวงตา ความเจ็บปวดจากอดีตที่เคยถูกตราหน้าว่าเป็นเพียงผู้หญิงไร้ค่า ถูกเหยียบคั้นและขับไลไสส่งราวกับไม่ใช่คน ยังคงกรีดลึกอยู่ในความทรงจำ ภาพวันที่เธอต้องอุ้มท้องช้ำๆ เดินออกมาจากคฤหาสน์หลังโตโดยไม่มีแม้แต่คำลา ยังคงชัดเจนเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน "เขาไม่มีวันได้รู้หรอกค่ะพี่นก..." ลัลน์ลลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เฉียบขาด บ่งบอกถึงความตั้งใจที่เด็ดเดี่ยวราวกับเหล็กกล้า "สำหรับคณิน... ลัลน์กับลูกได้ตายจากชีวิตเขาไปตั้งแต่วินาทีที่เซ็นใบหย่าแล้วค่ะ คนอย่างเขาไม่คู่ควรแม้แต่จะมองหน้าลูกด้วยซ้ำ" พิมพ์ชนกมองเพื่อนรักด้วยความเห็นใจและชื่นชม ผู้หญิงที่เคยอ่อนแอ ร้องไห้ฟูมฟายในวันนั้น ได้แปรเปลี่ยนเป็นเวิร์กกิ้งวูแมนผู้สง่างามและเปี่ยมด้วยพลังแห่งความเป็นแม่แล้ว ความเจ็บปวดอันวิจิตรถูกหล่อหลอมจนกลายเป็นเกราะคุ้มภัยที่แข็งแกร่ง ไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนกลับมาทำร้ายได้อีก บรรยากาศภายในร้านเริ่มกลับมาสงบอีกครั้งเมื่อลูกค้าทยอยออกไปจนหมด ลัลน์ลลินขอตัวเดินมายังสวนหย่อมเล็กๆ หลังร้าน ที่ซึ่งเธอตั้งใจปลูกดอกไฮเดรนเยียสีฟ้าคราม ดอกไม้ที่สื่อถึงความขอบคุณและความเข้าใจอันลึกซึ้ง ลมหนาวพัดโชยมาปะทะร่างบาง ทำให้เธอต้องกระชับเสื้อคลุมให้แน่นขึ้น ทว่าความหนาวเย็นภายนอกยังเทียบไม่ได้กับความรู้สึกปลอดภัยที่เธอเพิ่งค้นพบในดินแดนอันไกลโพ้นแห่งนี้ นี่คือชีวิตใหม่... ชีวิตที่ปราศจากเงาของอดีตสามีผู้เย่อหยิ่ง ปราศจากคำดูถูกเหยียดหยาม และปราศจากน้ำตาแห่งความพ่ายแพย เธอสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ มือบางลูบไล้หน้าท้องเบาๆ อย่างสื่อสารกับลูกน้อยในครรภ์ *'ไม่ต้องกลัวนะลูก แม่จะปกป้องหนูเอง เราจะเริ่มต้นใหม่ด้วยกัน... ที่ปลายฟ้านี้'* แต่ทว่า... ในขณะที่ความสงบสุขกำลังโอบกอดหัวใจที่บอบช้ำให้กลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง ความจริงอันโหดร้ายบางอย่างกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ ลมพายุที่คิดว่าสงบไปแล้วกลับก่อตัวขึ้นเงียบๆ ที่อีกมุมหนึ่งของประเทศ... ในกรุงเทพมหานคร คณินในสภาพบุรุษหนุ่มผู้มีใบหน้าเคร่งเครียดและแววตาดุดัน กำลังยืนจ้องมองเอกสารรายงานการสืบสวนบนโต๊ะทำงานราคาแพง เอกสารแผ่นสุดท้ายที่นักสืบเอกชนเพิ่งส่งให้เมื่อครู่ ทำเอาหัวใจที่ด้านชามานานนับปีถึงกับกระตุกวูบ ภาพถ่ายใบเสร็จค่าใช้จ่ายจากคลินิกฝครรภ์แห่งหนึ่งในเชียงใหม่ พร้อมกับข้อมูลการเดินทางของหญิงสาวหน้าตางดงามที่คุ้นตาเสียยิ่งกว่าใคร... ดวงตาคมกริบของประธานหนุ่มไหวระริก ลมหายใจสะดุดกึก สมองประมวลผลย้อนกลับไปถึงวันสุดท้ายที่เธอกล้าหาญพอจะเดินจากเขาไป พร้อมกับความลับที่ถูกปิดตาย คณินกำภาพถ่ายในมือแน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจที่เคยเย่อหยิ่งและเย็นชาบัดนี้ถูกบีบคั้นด้วยความตระหนักรู้ที่สายเกินแก้ ความรู้สึกผิดโถมซัดเข้าใส่จนหายใจแทบไม่ออก *เธอยังท้อง... และกำลังเลี้ยงลูกของเขาอยู่คนเดียว!* ริมฝีปากหยักหนาเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง นัยน์ตาคมกريบฉายแววคลุ้มคลั่งและบ้าคลั่งระคนความเจ็บปวดที่เพิ่งเคยสัมผัส เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟันออกมาด้วยความมุ่งมั่นที่น่ากลัว "เธอคิดว่าจะหนีฉันพ้นงั้นเหรอ... ลัลน์ลลิน" เขาคว้าสูทตัวเก่งมาสวมอย่างรวดเร็ว ก้าวเท้าฉับๆ ออกจากห้องทำงานด้วยแรงอารมณ์ที่คุกรุ่น เตรียมพร้อมจะพลิกแผ่นดินตามล่าภรรยาและลูกน้อยที่เขาเคยก้าวพลาดผลักไสให้ออกไปจากอก ...โดยไม่รู้เลยว่า ประตูแห่งการไถ่บาปที่เขากำลังจะก้าวเข้าไปนั้นเต็มไปด้วยหนามแหลมคม และอดีตภรรยาที่เขาตามหาในวันนี้ ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่จะยอมก้มหัวให้เขาอีกต่อไปแล้ว! ละอองดาวเดือนเก้าขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ