คนรอบข้างเป็นใจ

"ถ้าคุณชายยังเดินวนเวียนเป็นหนูติดจั่นแบบนี้ เกรงว่าพื้นห้องทำงานราคาแปดหลักคงได้สึกหรอจนต้องเปลี่ยนใหม่ก่อนสิ้นปีนะครับ คุณป้าว่า..." เสียงทุ้มแต่นุ่มนวลของป้าชื่น แม่บ้านเก่าแก่ผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาสามแผ่นดินดังขึ้น พร้อมกับถาดกระเบื้องเคลือบในมือที่มีแก้วกาแฟดำส่งกลิ่นกรุ่นวางอยู่บนโต๊ะทำงาน ภาคินชะงักฝีเท้า ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่มักจะเรียบเฉยจนเดาอารมณ์ไม่ได้ในยามปกติ บัดนี้มีร่องรอยความหงุดหงิดฉายชัดผ่านคิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้ช่วยและแม่บ้านที่ยืนเรียงหน้ากระดานอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ใครอนุญาตให้พวกคุณเข้ามาไม่ทราบ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความรำคาญหลุดจากริมฝีปากหยักหนา "ออกไปให้หมด ผมต้องการความสงบ" "ความสงบหรือความสะใจกันแน่ครับเฮีย" คิมหันต์ เลขานุการคนสนิทที่ทำงานร่วมกันมานานจนกล้าต่อปากต่อคำ เอ่ยแทรกขึ้นมาอย่างไม่เกรงกลัวรัศมีมหาเศรษฐีหมื่นล้าน "ตั้งแต่คุณมินตราเก็บกระเป๋าออกจากเพนต์เฮาส์ไปเมื่อสามวันก่อน ผมก็เห็นเฮียประชุมหน้ายักษ์ใส่บอร์ดบริหารจนหุ้นร่วงไปสามจุด โทษฐานที่ลูกน้องหายใจเสียงดังเกินไป... แบบนี้เขาไม่เรียกว่าสงบหรอกครับ เขาเรียกว่าอาการลงแดง" "คิมหันต์!" ภาคินตวาดเสียงกร้าว นัยน์ตาดุจพญาอินทรีย์วาวโรจน์ขึ้นมาทันที "นายชักจะล้ำเส้นเกินไปแล้วนะ อยากโดนย้ายไปประจำสาขาชายแดนใต้สักสามปีไหม" "เชิญตามสบายเลยครับเฮีย แต่ก่อนไป ผมคงต้องกระซิบบอกคุณมินตราก่อนว่า... มีคนแถวนี้แอบเปิดดูอัลบั้มรูปในมือถือวนไปวนมาเป็นร้อยรอบ แถมยังนั่งมองแหวนแต่งงานถอนหายใจจนป้าชื่นนึกว่าเป็นโรคปอดเรื้อรัง" "ป้าไม่ได้พูดนะ!" ป้าชื่นรีบแก้ตัวด้วยรอยยิ้มเจ้าเลاخ “แต่ป้าเห็นคุณชายยืนมองระเบียงห้องนอนใหญ่ทุกคืน เผื่อว่าจะมีใครใจอ่อนกลับมาทางประตูหน้า... เฮียครับ ความอีโก้เนี่ย มันกินแทนข้าวไม่ได้หรอกนะลูก เมียเขางอนจนหอบผ้าหนีไปแล้ว ยังจะมาทำฟอร์มจัดอยู่อีก” ภาคินแค่น ⁠"หอะ" ออกมาในลำคอ ใบหน้าคมสันหันหนีไปทางกระจกใสบานใหญ่ที่สะท้อนภาพเมืองหลวงยามบ่าย เขาสอดมือทั้งสองข้างเข้ากระเป๋าเสื้อสูทอย่างพยายามรักษามาดประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง ทว่าสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน กลับทรยศความรู้สึกภายในที่กำลังร้อนรุ่มดั่งไฟสุม เขาเนี่ยนะ... ลงแดง? บ้าสิ้นดี! ผู้หญิงใจร้ายคนนั้นเป็นฝ่ายทิ้งเขาไปเอง ปากดี ประชดประชัน และไม่เคยให้เกียรติความเป็นสามีอย่างเขาเลยสักครั้ง การที่เธอเดินออกไปจากชีวิต มันควรจะเป็นความโล่งอกต่างหาก ทำไมเขาจะต้องไปแคร์ผู้หญิงที่กล้าท้าทายอำนาจของ 'ภาคิน' ด้วยการยื่นใบหย่าใส่หน้า แต่... ภาพรอยยิ้มหยันในดวงตากลมโตคู่สวยคู่นั้น เวลาที่เธอเอ่ยประโยคบาดใจว่า *'คุณชายรักษากรรมสิทธิ์กระดาษแผ่นนี้ไว้ให้ดีเถอะค่ะ เพราะอีกไม่นานดิฉันจะคืนอิสรภาพให้คุณเอง'* กลับตามมาหลอกหลอนเขาอยู่ทุกค่ำคืน ยิ่งไม่มีเสียงเถียงฉอดๆ ไม่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูเด็กที่เคยลอยวนอยู่รอบตัวในยามเช้า เพนต์เฮาส์หรูหราหลังนี้ก็ยิ่งกว้างใหญ่จนน่าเคว้งคว้าง "ถ้าคิดถึงก็ไปรับเขากลับมาสิครับ จะมานั่งทำหน้ายักษ์ไล่คนโน้นคนนี้ให้เสียสุขภาพจิตทำไม" ป้าชื่นถอนหายใจยาวด้วยความเอือมระอาในความปากแข็งของเจ้านายหนุ่ม "คุณมินตราไม่ใช่ตุ๊กตาหน้ารถนะจะได้ทิ้งไว้บ้านเพื่อนแล้วลืมได้" "ผมไม่ได้คิดถึง" ภาคินสวนกลับทันควัน เสียงแข็งกร้าวเพื่อกลบเกลื่อนความจริงที่แทงใจดำ "แล้วเธอก็ไม่ได้อยู่ที่บ้านเพื่อนด้วย... กันต์มันโทรมาบอกผมเมื่อเช้า ว่ามินตราบินไปดูงานที่รีสอร์ทโปรCที่เชียงใหม่กับโปรજેกต์ใหม่ของบริษัท" คิมหันต์หรี่ตามองเจ้านายทันที "อ๋อ... แล้วทำไมเฮียถึงรู้ละเอียดจังล่ะครับ ทั้งๆ ที่ปากบอกว่าไม่สนใจ?" ภาคินชะงักไปชั่ววินาที ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิม "ฉันก็แค่เช็คความเคลื่อนไหวของคนในนามภรรยา ไม่ให้ตระกูลเราต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงถ้าเธอไปก่อเรื่องงามหน้าอะไรที่โน่น" "อ้างเก่งเป็นที่หนึ่งเลยนะครับเฮีย" คิมหันต์ส่ายหัวระอา ก่อนจะหันไปสบตากับป้าชื่นราวกับส่งสัญญาณบางอย่างที่ตกลงกันไว้ "เอ... แต่บังเอิญจริงๆ นะครับ พอดีผมได้ยินฝ่ายบุคคลบอกว่า เอกสารอนุมัติงบประมาณด่วนของโปรเจกต์เชียงใหม่ยังขาดลายเซ็นอนุมัติขั้นสุดท้ายจากท่านประธาน ซึ่งถ้าไม่เซ็นภายในวันนี้ งานที่นั่นคงสะดุดและ... คุณมินตราคงโดนผู้บริหารที่โน่นตำหนิแย่เลย" ภาคินหันขวับกลับมามองเลขาหนุ่มทันที นัยน์ตาสีเข้มฉายแววระแวง "เอกสารอะไร ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่อง" "ก็เพิ่งแฟกซ์ด่วนเข้ามาเมื่อห้านาทีที่แล้วนี่เองครับ บนโต๊ะทำงานเฮียนี่แหละ" คิมหันต์ผายมือไปยังกองเอกสารหนาเตอะบนโต๊ะ ประธานหนุ่มก้าวฉับๆ ไปที่โต๊ะทำงานทันที ดวงตาคมกวาดมองกระดาษแผ่นบนสุดที่มีตราประทับ 'ด่วนที่สุด' และชื่อโครงการที่คุ้นตา... มินตรากำลังดูแลการรีโนเวทรีสอร์ทแห่งนั้นด้วยตัวเอง เพื่อพิสูจน์ให้เขาเห็นว่าเธอไม่ได้เกาะสามีรวยกินอย่างที่เขาเคยดูถูกไว้ และที่สำคัญ... ที่รีสอร์ทแห่งนั้น มีกันตภณยืนยิ้มรอต้อนรับเธออยู่ด้วยในฐานะหุ้นส่วนร่วมลงทุน! ความคิดนั้นทำให้เลือดในกายของภาคินเดือดพล่านขึ้นมาทันที ภาพไอ้เพื่อนตัวดีที่ชอบทำตัวสนิทสนมกับภรรยาของเขาเกินงามผุดขึ้นมาในหัวราวกับภาพสלิด "เตรียมรถ" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความกรุ่นโกรธ "ผมจะบินไปเชียงใหม่เดี๋ยวนี้!" ป้าชื่นกับคิมหันต์ลอบยอบยิ้มให้กันอย่างรู้ทัน ภารกิจจุดไฟใส่ไส้ให้หมาโบ้คลั่งรักเดินทางไปครึ่งทางแล้ว เหลือแค่... ไปเคลียร์กับตัวต้นเหตุที่เชียงใหม่เอง --- บรรยากาศยามเย็น ณ รีสอร์ทหรูสไตล์โมเดิร์นลอฟท์โอบล้อมด้วยขุนเขาและสายหมอกจางๆ ของจังหวัดเชียงใหม่ ช่างงดงามและโรแมนติกจนน่าประทับใจ ทว่าสำหรับมินตราแล้ว ความงามเหล่านี้ไม่ได้ช่วยให้จิตใจที่กำลังว้าวุ่นสงบลงได้เลยแม้แต่น้อย ร่างระหงในชุดเดรสยาวผ้าลินินสีครีม สวมทับด้วยเสื้อคลุมไหมพรมเนื้อนุ่ม นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาริมระเบียงกว้าง สายตาทอดมองไปยังสวนหย่อมด้านล่างที่มีแสงไฟสีส้มสลัวประดับประดาไว้อย่างสวยงาม มือบางถือแก้วไวน์แดงแกว่งไปมาเบาๆ แต่ไม่ยอมยกขึ้นจิบเลยสักนิด "คิดถึงเขาอยู่ล่ะสิ" เสียงทุ้มทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปรดของกันตภณที่เดินถือแก้วเครื่องดื่มเข้ามาสมทบ เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มพราวเสน่ห์ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาตามแบบฉบับเพลย์บอยตัวพ่อ มินตราปรายตามองเพื่อนสนิทแถมพ่วงตำแหน่งคู่แข่งทางธุรกิจของสามีเล็กน้อย ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ "คิดถึงใคร? พูดเพ้อเจ้ออะไรของนายกันต์" "ก็คนที่เพิ่งแลนดิ้งสนามบินเชียงใหม่เมื่อชั่วโมงก่อนไง" กันตภณเลิกคิ้วขึ้นอย่างหยอกเย้า "ทำเป็นปากแข็ง... รู้ไหมว่าตั้งแต่เธอเดินออกจากเพนต์เฮาส์มา เพื่อนฉันคนนั้นโทรมาปรึกษาฉันแทบทุกวัน จนฉันเกือบจะคิดจะเปิดบัญชีรับคำปรึกษาปัญหาหัวใจจากประธานหมื่นล้านแล้วนะเนี่ย" มินตราเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบไหวอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ใบหน้าสวยยังคงเชิดขึ้นด้วยความถือดี "เขาจะโทรหาใครหรือเป็นบ้าอะไร มันก็ไม่ใช่เรื่องของฉัน เราตกลงกันแล้วว่าจะหย่ากันทันทีที่ครบกำหนดสัญญา" "สัญญาบ้าบออะไรนั่น มีแต่คนซึนๆ อย่างมันเท่านั้นแหละที่ยึดติด" กันตภณส่ายหัวเบาๆ ด้วยความระอา "มิน... เชื่อฉันเถอะ ผู้ชายอย่างภาคิน ถ้าไม่รักจนสติหลุด เขาไม่ยอมบินตามมาถึงนี่หรอก... อ้อ และอีกอย่างนะ" กันตภณหยุดพูดไปนิด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก "ดูเหมือนว่าตอนนี้ 'คนรอบข้าง' ที่หวังดี คงจะต้อนเขามาจนมุมถึงหน้าห้องพักของเธอแล้วล่ะมั้ง" มินตราขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ "นายหมายความว่า..." *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะสนทนา มินตราหันไปมองทางประตูด้วยความแปลกใจ ในขณะที่กันตภณส่งยิ้มกริ่ม ลุกขึ้นยืนแล้วตบไหล่เพื่อนสาวเบาๆ "ตามสบายนะคุณภรรยา... ส่วนฉันขอตัวไปหลบทางให้พระเอกเขามาง้อเมียดีกว่า ปล่อยให้รอนานเดี๋ยวหมาโบ้แถวนี้จะกัดคนอื่นแถวนี้ซะก่อน" พูดจบ กันตภณก็เดินเลี่ยงออกไปทางประตูดอบด้านหลัง ปล่อยให้มินตรายืนงงอยู่กลางห้อง ก่อนที่เธอจะตัดสินใจเดินไปเปิดประตูด้วยความหงุดหงิด คิดว่าเป็นรูมเซอร์วิสหรือพนักงานโรงแรม แต่ทว่า... ทันทีที่บานประตูเปิดออกกว้าง ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอกและกางเกงสแลคเข้ารูป ซึ่งยืนหายใจหอบเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการเดินทาง ก็ยืนตระหง่านขวางทางอยู่ ดวงตาคมกริบของภาคินจ้องมองมาที่เธอ... นิ่งสนิท เต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความโกรธ ความคิดถึง และความอัดอั้นตันใจที่ระเบิดออกมาจนแทบจะกลืนกินเธอกลับเข้าไปในอก มินตราชะงักค้าง มือบางที่จับลูกบิดประตูสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อปะทะกับสายตาร้อนแรงคู่นั้น "คุณ... มาทำอะไรที่นี่?" เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำเป็นนิ่งสงบ ภาคินไม่ตอบคำถาม เขา1ก้าวล้ำเข้ามาในห้องทันทีด้วยความเร็วที่เธอไม่ทันตั้งตัว มือหนาเอื้อมผลักประตูปิดลงพร้อมกับล็อกกลอนด้วยเสียงดัง *คลิก* ก่อนที่ร่างสูงจะรวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายคุ้นเคยผสมผสานกับความเย็นของอากาศภายนอกโอบล้อมเธอไว้จนแทบหมดลมหายใจ ริมฝีปากหยักหนาก้มลงกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดเก็บไว้มานานหลายวัน จนทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง **"ถ้าเธอยังกล้าพูดคำว่าหย่าออกจากปากอีกคำเดียว... คืนนี้ฉันจะทำให้เธอลุกจากเตียงไม่ได้ไปตลอดทั้งเดือนแน่ มินตรา!"** --- (โปรดติดตามตอนต่อไป) *(ดรากอนไรเดอร์ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของดรากอนไรเดอร์ด้วยดีเสมอมานะครับ)*