ความเงียบที่น่ากลัวกว่าเสียงกรีดร้อง

แก้วไวน์คริสตัลราคาแพงระยับถูกวางกระแทกกระทั้นลงบนโต๊ะหินอ่อน ส่งเสียงทุบ *กริ๊ง* หนักหน่วง สะท้อนความหงุดหงิดที่พลุ่งพล่านอยู่ในอกของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยต้องก้มหัวให้ใคร ภาคินจ้องมองร่างบางที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาดุดันราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังกางกรงเล็บขู่เหยื่อ แต่น่าแปลก... เหยื่อตัวนี้ในวันนี้กลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้านแม้แต่น้อย มินตรากำลังพลิกหน้ากระดาษเอกสารในมืออย่างใจเย็น เธออ่านรายละเอียดทุกบรรทัดด้วยท่าทีผ่อนคลาย ราวกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ "ข้อตกลงการหย่าร้าง" ที่มูลค่ามหาศาลสั่นคลอนวงการไฮโซ แต่เป็นเพียงเมนูอาหารค่ำที่เธอเลือกได้ว่าจะสั่งหรือไม่สั่งเท่านั้น "คุณทบทวนดูอีกรอบดีกว่ามิน" น้ำเสียงของภาคินทุบทำลายความเงียบขึ้นอย่างเยือกเย็น แต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาล ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าเรียบเฉยของภรรยา "อย่าเอาอนาคตห้าปีที่ผ่านมามาทิ้งขว้างเพราะความใจร้อนชั่ววูบ... ผมไม่ใช่คนใจดีพอที่จะเซ็นใบหย่าให้ใครง่ายๆ แค่เพราะคุณงี่เง่าอยากเรียกร้องความสนใจ" มินตราหยุดมือที่กำลังเปิดกระดาษ เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ใช่รอยยิ้มเยาะหยัน แต่มันคือรอยยิ้มของคนที่ "ว่างเปล่า" ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ทั้งสิ้น "เรียกร้องความสนใจเหรอคะ?" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าราบเรียบจนน่ากลัว ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความโกรธเกรี้ยว ความน้อยใจ หรือแม้กระทั่งความประชดประชันแบบที่เคยเป็นมา มินตราเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่ไร้แรงกระเพื่อมจากสายลม ภาคินชะงักไปเล็กน้อย หัวใจของเขาเหมือนกระตุกวูบไปชั่วขณะเมื่อได้สบตานั้น สายตาที่เคยมีเงาของเขาสะท้อนอยู่เสมอ... บัดนี้กลับว่างเปล่า ไร้ตัวตนของเขาอย่างสิ้นเชิง "ถ้าฉันอยากได้ความสนใจจากคุณ... ฉันคงไม่เลือกวิธีเดินออกมาหรอกค่ะคุณภาคิน" มินตราเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงสม่ำเสมอ "เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันตระหนักดีแล้วว่า การเรียกร้องความสนใจจากคนที่ไม่อยากแม้แต่จะมองหน้า มันเหนื่อยและเสียเวลาชีวิตมากแค่ไหน" "มินตรา!" ภาคินเผลอขึ้นเสียงโดยไม่รู้ตัว ความร้อนรุ่มแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่อกเมื่อได้ยินคำพูดตัดเยื่อใยนั้น มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "คุณกล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้ใส่ผม? ลืมไปแล้วหรือไงว่าสถานะของคุณตอนนี้คืออะไร ใครกันที่กנกเกาะ... ใครกันที่ดิ้นรนเข้ามาอยู่ในชีวิตผมตั้งแต่แรก" "ใช่ค่ะ ฉันเคยดิ้นรน" เธอยอมรับหน้าตาเฉย ไม่หลบสายตาคมกริบที่กำลังลุกโชนด้วยโทสะแม้แต่น้อย "แต่คนเรามันโง่ได้ไม่ตลอดชีวิตหรอกนะคะคุณภาคิน ความพยายามที่จะรักษาบ้านหลังนี้ไว้ มันหมดอายุลงตั้งแต่วันที่คุณพาผู้หญิงคนอื่นเข้ามาเหยียบคฤหาสน์ของเราแล้วล่ะค่ะ" บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานหรูหราอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่สงบสุข มันคือความเงียบที่น่ากลัว... น่ากลัวยิ่งกว่าเสียงกรีดร้องหรือการทะเลาะเบาะแว้ง เพราะมันคือสัญญาณของการ "ตัดขาด" อย่างแท้จริง ภาคินรู้สึกเหมือนมีก้อนหินขนาดใหญ่มาจุกอยู่ที่คอ คำพูดนับร้อยที่เตรียมไว้เพื่อโต้แย้ง ย้อนกลับมาจุกอยู่ที่อกจนพูดไม่ออก เขาไม่คุ้นเคยกับมินตราในโหมดนี้ มินตราที่ดื้อรั้น ปากร้าย หรือแม้แต่มินตราที่ร้องไห้ประชดประชัน เขายังรับมือได้ง่ายกว่ามินตราที่เย็นชาและไร้เยื่อใยถึงเพียงนี้ ผู้หญิงคนนี้... กำลังจะหลุดมือเขาไปจริงๆ ใช่ไหม? ความคิดนั้นทำให้หัวใจของมหาเศรษฐีหนุ่มกระหน่ำเต้นด้วยความตื่นตระหนกอย่างที่ไม่อาจควบคุม ภาคินขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงาน ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวที่นั่งอยู่ ฝ่ามือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวเล็กเอาไว้โดยอัตโนมัติ ออกแรงบีบกระชับเบาๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจ "ปล่อยค่ะ" มินตราเอ่ยขึ้นทันที น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก เธอก้มมองมือหนาที่กุมข้อมือตนเองอยู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยแววตาที่เยียบเย็นยิ่งกว่าเดิม "รบกวนปล่อยมือด้วยนะคะ ฉันถือว่าเราคุยกันจบแล้ว ถ้าคุณยังไม่ยอมเซ็น เอกสารชุดนี้ฉันจะให้ทนายความเป็นคนจัดการยื่นฟ้องตามกระบวนการกฎหมายแทน ซึ่งถึงตอนนั้น ภาพลักษณ์ของคุณอาจจะไม่สวยหรูเหมือนเดิม... เลือกเอาค่ะว่าจะจบแบบไหน" *กึก!* หัวใจของภาคินกระตุกวูบอย่างแรง คำขู่ของเธอไม่ได้ทำให้เขากลัวเรื่องชื่อเสียงหรือธุรกิจแม้แต่น้อย แต่สิ่งที่ทำให้เขาแทบคลั่งคือ "ความเด็ดขาด" ที่ฉายชัดอยู่ในแววตาคู่นั้น เธอนิ่งสนิท... เธอนิ่งจนเขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงตัวตลกไร้ค่าในสายตาเธอ "คุณกล้าขู่ผมเหรอมินตรา?" ภาคินก้มตัวลงกระซิบชิดริมหู ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหง "คิดว่าผมกลัวการหย่าเหรอ? คิดว่าผู้หญิงอย่างคุณจะหาคนที่ดีกว่าผมได้ง่ายๆ งั้นสิ!" มินตราไม่ได้ถอยหนี เธอกลับโน้มตัวเข้าหาเล็กน้อย แววตาคู่สวยฉายแววเย้ยหยันชัดเจนเป็นครั้งแรก "จะหาได้ดีกว่าหรือไม่ได้... มันก็เรื่องของฉันค่ะ" เธอยิ้มมุมปาก คำพูดแต่ละคำถูกเปล่งออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ บาดลึกถึงขั้วหัวใจคนฟัง "แต่อย่างน้อยที่สุด... การไม่มีสามีเฮงซวยแบบคุณ ชีวิตของฉันคงมีความสุขและสงบกว่าการต้องมานั่งทนหายใจร่วมกับคนเห็นแก่ตัวอย่างแน่นอนค่ะ" *เปรี้ยง!* คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของภาคิน สติที่ควบคุมไว้แทบขาดผึ่ง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นด้วยความโกรธและ... ความเจ็บปวดที่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับจากผู้หญิงคนนี้ ทว่า ในวินาทีที่ภาคินกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำที่เจ็บแสบยิ่งกว่า เสียงเคาะประตูก็กรีดแทรกบรรยากาศตึงเครียดขึ้นเสียก่อน *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* "ขออนุญาตครับเฮียคิน..." เสียงทุ้มคุ้นหูของเลขาคนสนิทดังขึ้น พร้อมกับบานประตูห้องทำงานที่ถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงของใครบางคนก้าวเข้ามา ภาคินชะงัก ขบกรามแน่นด้วยความขัดจังหวะ เขายังไม่ทันได้หันไปมองว่าใครคือผู้มาเยือน มินตรากลับเป็นฝ่ายขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างสง่างาม เธอปัดชายเสื้อเบาๆ ราวกับรังเกียจที่จะอยู่ใกล้เขาแม้แต่วินาทีเดียว หญิงสาวเดินผ่านหน้าภาคินไปอย่างไร้เยื่อใย ท2เธอก้าวเท้าผ่านร่างของบุคคลที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่ พร้อมกับเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงปกติ ผิดกับท่าทีที่ใช้คุยกับสามีลิบลับ "อ้าว... คุณกันต์ มาพอดีเลยค่ะ พอดีฉันกำลังจะกลับพอดี รบกวนช่วยคุยกับคุณภาคินเรื่องเอกสารบนโต๊ะให้หน่อยนะคะ" กันตภณ... เพื่อนสนิทและคู่แข่งทางธุรกิจที่เพิ่งก้าวเข้ามา ชะงักฝีเท้าลงทันที เขากวาดสายตามองมินตราที่เดินผ่านไปด้วยรอยยิ้มสุภาพ ก่อนจะเบนสายตาไปมองหน้าภาคินที่ตอนนี้ดำทะมึนราวกับพายุเข้า ภาคินหันขวับกลับมามองเพื่อนสนิทที่ยืนยิ้มมุมปากอยู่หน้าประตู ก่อนที่สายตาคมจะกวาดกลับมามองเอกสารบนโต๊ะที่ถูกเลื่อนไปค้างไว้ที่หน้าสุดท้าย หน้ากระดาษแผ่นนั้น... ปราศจากลายเซ็นของเขา แต่มีรอยเปื้อนหมึกจางๆ จากการกระแทกแก้วไวน์เมื่อครู่ และที่มุมโต๊ะเดียวกันนั้น ร่างบางของมินตรากำลังก้าวเท้าพ้นประตูห้องออกไปอย่างไร้การเหลียวหลังกลับมามอง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของดรากอนไรเดอร์ด้วยดีเสมอมานะครับ