ทริปธุรกิจนรกแตก

กุญแจคีย์การ์ดในมือของภาคินสั่นน้อย ๆ ด้วยแรงบีบจากปลายนิ้วที่ข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าอันหล่อเหลาราวกับเทพปั้นจ้องมองตัวเลข '404' บนหน้าบานประตูห้องพักโรงแรมหรูระดับห้าดาวกลางเมืองภูเก็ตสลับกับหน้าจอสมาร์ทโฟนในมืออีกข้าง ที่เพิ่งแสดงข้อความยืนยันจากแผนกต้อนรับด้วยตัวอักษรสีแดงเด่นหรี่ *‘ขออภัยในความไม่สะดวกครับคุณภาคิน ทางโรงแรมประสบปัญหาOverbooking เนื่องจากกรุ๊ปสัมมนาขนาดใหญ่ ห้องพักสวีทที่ท่านจองไว้เต็มทั้งหมด เหลือเพียงห้อง Deluxe Twin Bed (เตียงคู่) ห้องสุดท้ายนี้เท่านั้นครับ’* เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักหนาที่เม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง "หึ... แผนการตลาดชั้นต่ำของโรงแรมบ้านี่สินะ" ภาคินพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น พยายามหาข้ออ้างให้ความซวยครั้งนี้ แต่มันดันซวยซ้ำซ้อนตรงที่คนตัวเล็กที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่ข้าง ๆ ส่งเสียงหัวเราะในลำคอออกมาอย่างหมั่นไส้ "ถ้าคิดว่าเป็นแผนของฉัน ก็เชิญกลับไปเปิดห้องนอนในรถส่วนตัวของคุณเถอะนะฃเฮียคิน ไม่มีใครบังคับให้คุณมานอนร่วมห้องกับ 'เมียนอกสายตา' อย่างฉันหรอกค่ะ" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความยียวนกวนประสาทไว้ทุกอณู ร่างระหงในชุดเดรสสั้นคลุมเขบทรงเข้ารูปขยับตัวเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยมองเขาด้วยความท้าทาย ภาคินหันขวับไปมองภรรยาหมาด ๆ ที่เพิ่งประกาศกร้าวว่าจะขอหย่าทันทีที่จบทริปธุรกิจนี้ มือหนาไขกุญแจเปิดประตูห้องพักผลักเข้าไปด้านในอย่างแรง ก่อนจะหันมาตอกกลับด้วยน้ำเสียงหึงหวงที่เจ้าตัวไม่เคยรู้ตัวเลยสักนิด "คิดว่าผมอยากนอนร่วมห้องกับเธอนักหรือไงมินตรา ถ้าเลขาผมไม่จองตั๋วเครื่องบินรอบนี้เต็ม ป่านนี้ผมนั่งเครื่องบินส่วนตัวกลับกรุงเทพฯ ไปนานแล้ว ไม่ต้องมาทนฟังเสียงประชดประชันของเธออยู่ตรงนี้หรอก!" "งั้นก็เชิญบินกลับไปเลยสิคะ ใครรั้งคุณไว้ล่ะ" มินตราสวนกลับทันควัน เธอเดินเบียดร่างสูงโปร่งของสามีเข้าไปในห้องพัก กวาดสายตามองเตียงนอนสีขาวสะอาดสองเตียงที่วางขนาบข้างกันโดยมีโต๊ะหัวเตียงคั่นกลาง ระยะห่างระหว่างเตียงแคบเสียจนแทบจะเอื้อมมือถึงกันได้ *ให้ตายสิ... เตียงคู่แบบนี้มันต่างอะไรกับเตียงเดี่ยวขนาดใหญ่กันเล่า!* มินตราแอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ แม้ปากจะเก่งและใจกล้าแค่ไหน แต่การต้องมาติดเกาะอยู่ในห้องพักสี่เหลี่ยมแคบ ๆ กับผู้ชายอันตรายอย่างภาคิน สัญชาตญาณดิบในตัวเธอก็กรีดร้องเตือนภัยทันทีว่านี่คือ 'ทริปนรกแตก' ของจริง ภาคินก้าวตามเข้ามา ปิดประตูกระแทกเสียงดังลั่นจนห้องสะเทือน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษถอดเสื้อสูทออกโยนลงบนโซฟาอย่างไม่ไยดี ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างและไรขนรำไรที่ชวนมอง ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านอยู่ในอกจนเขาต้องระบายด้วยการเดินเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ปลายเตียง "นี่เธอ... กล้ามากนะที่ตกลงร่วมทริปนี้กับฉัน ทั้งที่รู้ว่ากันตภณมันก็จะมางานนี้ด้วย!" ประโยคนี้หลุดออกมาจากปากของภาคินโดยไม่ทันยับยั้งชั่งใจ ความหึงหวงที่สะสมมาตั้งแต่สนามบินปะทุขึ้นเมื่อนึกถึงภาพที่กันตภณ—เพื่อนสนิทตัวดีและคู่แข่งทางธุรกิจ—ส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้มินตราก่อนขึ้นเครื่อง มินตราเงยหน้าขึ้นสบตาคมดุที่ฉายแววคุกรุ่น เธอแค่น้ำเสียง "หึ" ออกมาเบา ๆ "แล้วทำไมฉันต้องปฏิเสธล่ะคะ ในเมื่อคุณกันต์เขาทั้งสุภาพ ใส่ใจ และให้เกียรติฉันมากกว่าสามีทางนิตินัยอย่างคุณเสียอีก" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองไฟ ภาคินก้าวเข้าไปประชิดตัวจนมินตราต้องถอยหลัง1ก้าว น่องเรียวสวยชนเข้ากับขอบเตียงนอนพอดี ร่างสูงจึงใช้แขนแกร่งข้างหนึ่งยันกำแพงห้องไว้ กักขังภรรยาตัวดีให้อยู่ในอ้อมแขนโดยปริยาย ดวงตาคมกริบจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เอาแต่ต่อปากต่อคำกับเขาไม่หยุด "พูดใหม่อีกทีซิ... ใครให้เกียรติเธอนะ?" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความโกรธกริ้ว มินตราใจเต้นรัวระส่ำ ไม่ใช่เพราะกลัวอารมณ์เกรี้ยวกราดของสามี แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินไป กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมผสานกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของภาคินกำลังมึนเมาประสาทสัมผัสของเธอจนแทบตั้งสติไม่อยู่ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่เหนือหน้าผากทำให้เธอต้องเชิดหน้าขึ้นสู้เพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว "ก็... คนที่เขาเห็นคุณค่าของฉันไงคะ ปล่อยนะเฮียคิน ฉันจะไปอาบน้ำ!" "ยังไม่เคลียร์เรื่องไอ้กันต์ เธอห้ามไปไหนทั้งนั้น!" ภาคินก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกับแก้มใส บรรยากาศในห้องพักกว้างอุณหภูมิลดฮวบลงจนเย็นเยียบ แต่ร่างกายของคนทั้งคู่กลับร้อนรุ่มราวกับมีไฟสุม ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของกันและกันที่ดังประสานกันอย่างชัดเจนในความเงียบงัน ทว่า... ในวินาทีที่หัวใจของภาคินกำลังจะเผลอโน้มใบลงไปสัมผัสกลีบปากนุ่มเพื่อปิดปากช่างเจรจานั้นเอง *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงทุ้มคุ้นเคยที่ตะโกนทะลุกรอบประตูเข้ามา "มินตรา! คุณอยู่ในห้องนี้หรือเปล่า ผมกันต์นะ พอดีผมเอาเอกสารสรุปยอดโปรเจกต์มาให้คุณดูก่อนเข้าประชุมพรุ่งนี้ครับ!" ดวงตาของภาคินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความหึงหวงพุ่งทะยานทะลุขีดจำกัดจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ ส่วนมินตรากลับชะงักค้าง นัยน์ตากลมโตฉายแววตกใจระคนกระอักกระอ่วนเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้สภาพของพวกเขาแนบชิดกันขนาดไหน ภาคินหันขวับกลับไปมองประตูห้องสลับกับใบหน้าตื่นตระหนกของภรรยา มุมปากหยักหนากระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียมในทันที ความคิดเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมาในหัวสมองของประธานหนุ่มผู้ไม่ยอมแพ้ใคร มือหนาคว้าเอวบางของมินตราเข้ามาแนบชิดติดอกในเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหูของเธอด้วยเสียงแหบพร่าที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "อยากรู้เหมือนกัน... ว่าถ้าไอ้กันต์เปิดประตูเข้ามาเห็นสภาพที่เรา 'นอนร่วมห้อง' กันแบบนี้ มันยังจะมีหน้ามาจีบเมียชาวบ้านอยู่อีกหรือเปล่า!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "ดรากอนไรเดอร์" มาโดยตลอดนะครับ!