เตียงเดียวกันคืนแรก

เสียงล็อกกลอนประตูดัง *คลิก* เบา ๆ ในความเงียบสงัด มันเป็นเสียงที่ทำหน้าที่ราวกับเส้นด้ายบางเฉียบ ซึ่งถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะจนแทบขาดผึ่ง บรรยากาศภายในห้องนอนชุดหรูของเพนต์เฮาส์ส่วนตัวเวลานี้ เต็มไปด้วยมวลอากาศที่อัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศ ยิ่งทำให้หัวใจของคนทั้งคู่เต้นผิดจังหวะ มินตราถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดติดกับบานประตูห้องน้ำ ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวังราวกับลูกแมวป่าที่จนมุม ขณะที่ภาคิน—หรือเฮียคินผู้ทรงอิทธิพล—กำลังก้าวเข้ามาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง ทุกลำดับฝีเท้าของเขาสร้างแรงกดดันมหาศาล ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทที่ถูกปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างไร้ระเบียบ ยิ่งขับเน้นให้เห็นแผงอกกว้างและทรวดทรงอันตรายในระยะประชิด "คุณถอยไปเลยนะเฮียคิน..." เสียงหวานเอ่ยเตือน ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น แม้ในใจจะหวั่นไหวจนสติแทบกระเจิง แต่ศักดิ์ศรีก็ค้ำคอไม่ยอมให้เธอแสดงความอ่อนแอออกมาให้อีกฝ่ายเห็นเด็ดขาด "ทำไม ผมต้องถอย?" ภาคินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจในแบบที่เธอเกลียดนักหนา "ในเมื่อนี่มันห้องนอนของผม... และเตียงหลังนั้น ก็เป็นเตียงของผมเหมือนกัน" สายตาคมกริบกวาดมองไปที่เตียงคิงไซส์กลางห้องนอน ที่บัดนี้มันกลายเป็น "สมรภูมิ" ทางความรู้สึกที่ทั้งคู่หลีกเลี่ยงไม่ได้ สถานการณ์บังคับจำยอมจากเหตุการณ์วุ่นวายด้านนอก ทำให้พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องใช้เวลาในยามวิกาลร่วมกันภายใต้พื้นที่จำกัดแห่งนี้ "งั้นก็เชิญเฮียไปนอนบนเตียงค่ะ... เอ๊ย! นอนบนเตียงเถอะค่ะ... เอ้ย ไม่ใช่!" มินตราเผลอหลุดปากลนลานจนพูดผิดพูดถูกเมื่อเห็นสายตาดุ ๆ ที่มองมา เธอเปลี่ยนคำสรรพนามแทบไม่ทัน "หมายถึง... เฮียไปนอนบนเตียงคนเดียวส่วนฉันจะนอนโซฟา!" "โซฟาตัวแค่นั้น?" ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกวาดมองโซฟาเบดตัวยาวที่ตั้งอยู่ริมกระจกใส ก่อนจะหันกลับมาจ้องร่างบางตรงหน้าเต็มรัก "คิดว่าส่วนสูงร้อยกว่าเซนติเมตรของผม จะไปนอนขดตัวอยู่ตรงนั้นได้สบาย ๆ หรือไง มินตรา... อย่าดื้อ" "ใครดื้อกันล่ะ!" เธอสวนกลับทันควัน ดวงตาสวยวาวโรจน์ด้วยความไม่ยอมแพ้ "ก็คนมันไม่อยากนอนร่วมเตียงกับคนปากเสียอย่างเฮียนี่นา ใครจะไปรู้ว่านอนหลับไปแล้ว ตื่นมาจะโดนเฮียแกล้งอะไรอีก" "ผมไม่ใช่เด็ก ๆ นะมิน ที่จะมานั่งหาเรื่องแกล้งคนอื่นตอนหลับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความระอา แต่แววตาพราวระยับกลับฟ้องชัดเจนว่าเขากำลังสนุกกับการได้เห็นเธอยืนเถียงคอเป็นเอ็น "แต่ถ้าเธออยากพิสูจน์ว่าผมนอนดิ้น หรืออยากลองพิสูจน์อย่างอื่น... เชิญขึ้นมาบนเตียงด้วยกันสิครับ ผมไม่หวงพื้นที่หรอกนะ" คำพูดกำกวมพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ทำให้มินตราร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้อันตรายแค่ไหน ยิ่งเวลาที่เขาถอดภาพลักษณ์ประธานหนุ่มผู้เคร่งขรึมออก เหลือไว้เพียงผู้ชายเจ้าเล่ห์ที่จ้องจะเอาชนะ เธอกยิ่งต้องตั้งการ์ดให้สูงขึ้น "เชิญเฮียตามสบายเลยค่ะ มินไม่รบกวนเวลานอนอันมีค่าของท่านประธานหรอก" ว่าแล้วเธอก็หมุนตัวพรวดเตรียมจะผละหนีไปยังโซฟาเป้าหมาย แต่ทว่า... หมับ! ฝ่ามือหนาคว้าเข้าที่ข้อแขนเรียวเล็กไว้ได้ทันท่วงที แรงดึงเพียงเล็กน้อยไม่ได้รุนแรง แต่พละกำลังที่เหนือกว่าทำให้ร่างของมินตราเสียหลัก เซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นบุหรี่จาง ๆ และฟีโรโมนความเป็นชายพุ่งเข้าปะทะนาสิกจนเธอเผลอกลั้นหายใจ หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน ขณะที่ภาคินเองก็ชะงักไปชั่วขณะเมื่อร่างนุ่มนิ่มเข้ามาแนบชิด ไออุ่นจากตัวเธอแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนสัมผัสได้ถึงความเร่าร้อนที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชาของเขาทั้งคู่ "ปล่อยนะเฮีย!" เธอพยายามขืนตัวออก แต่ทว่าอ้อมแขนแข็งแกร่งกลับกระชับเอวบางไว้แน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ "บอกแล้วไงว่าดื้อ" ภาคินก้มลงกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มพร่าต่ำจนขนลุกซู่ ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เนียนที่โผล่พ้นร่มผ้า "ดึกดื่นแบบนี้ ถ้ายังไม่อยากนอน... เรามาคุยกันเรื่องระหว่างเราให้มันเคลียร์ดีกว่าไหมครับ" "ไม่มีอะไรต้องคุย!" มินตราเชิดหน้าขึ้น สบตากับเขาตรง ๆ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "เรื่องของเรามันจบไปตั้งแต่ตอนที่เฮียเซ็นชื่อลงในใบหย่า... อื้อ!" คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากหยักกดทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดตัดเยื่อใยเหล่านั้นอย่างอารมณ์ชั่ววูบ มันไม่ใช่จูบที่รุนแรง แต่เป็นการลงโทษแกมเรียกร้องที่เต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานาน ภาคินบด3ขยี้เรียวปากนุ่มด้วยความหมั่นไส้ปนโหยหา มือหนาข้างหนึ่งรั้งท้ายทอยเธอไว้ไม่ให้หนี ส่วนอีกข้างโอบกระชับเอวคอดเข้าหาตัวจนไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน มินตราเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอยกมือขึ้นทุบลาดไหล่กว้างเพื่อประท้วง แต่แรงแค่นั้นไม่ต่างอะไรกับการสะกิดสำหรับเขา ยิ่งเธอขัดขืน เขากยิ่งรุกไล่หนักหน่วงขึ้น เรียวลิ้นร้อนล้ำแทรกซึมผ่านกลีบปากที่เผยอออกด้วยความตกใจ เข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสชาติที่คุ้นเคยแต่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนนี้ ทำให้สติที่เคยตั้งมั่นของหญิงสาวพังทลายลงในพริบตา ความอึดอัดที่เคยมีก่อนหน้านี้ บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วย "เคมี" อันตรายที่ฟุ้งกระจายอบอวลไปทั่วทั้งห้อง ความโกรธ ความดื้อรั้น และความรู้สึกที่ต่างฝ่ายต่างซ่อนไว้ ถูกหลอมรวมลงในจูบนี้จนหมดสิ้น เนิ่นนานกว่าภาคินจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ดวงตาคมกริบฉายประกายความเร่าร้อนและหยาดเยิ้มไปด้วยแรงปรารถนา ขณะที่มินตราหอบหายใจจนตัวโยก ใบหน้าสวยแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูริมฝีปากบวมเจ่อเล็กน้อยจากการถูกรังแก เธอยกมือขึ้นเช็ดปากตัวเองลวก ๆ ด้วยความเขินอายปนโมโห "คนฉวยโอกาส!" เธอแหวใส่เสียงสั่น "ถ้าไม่ทำแบบนี้ เธอก็คงเอาแต่พูดเรื่องหย่าไม่หยุด" ภาคินระบายยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ แม้ลมหายใจของเขาจะสะดุดไม่แพ้กัน "ทีนี้... จะยอมไปนอนบนเตียงดี ๆ หรือจะให้ผมจูบปิดปากเธอยาว ๆ จนถึงเช้า?" มินตราถลึงตาใส่เขาอย่างคาดโทษ แต่ก็รู้ดีว่าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจำยอมก้าวเดินตามแรงจูงมือของเขาไปยังเตียงนอนคิงไซส์หลังใหญ่ ทั้งคู่ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงเดียวกันเป็นคืนแรก... ระยะห่างระหว่างกันบนเตียงกว้างถูกเว้นไว้เพียงแค่คืบ แต่ความร้อนรุ่มในใจของคนทั้งคู่กลับทำให้บรรยากาศรอบกายร้อนระอุยิ่งกว่าเตาผิง ภาคินนอนตะแคงข้างมองใบหน้าหวานที่พยายามเบือนหนีไปอีกทาง ดวงตาคมฉายแววเจ้าเล่ห์และลุ่มลึก เขายื่นมือออกไปรั้งเอวบางให้ขยับเข้ามาใกล้ จนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับอกแกร่งของเขา "นอนนิ่ง ๆ นะมิน ถ้าไม่อยากให้ผมทำมากกว่าจูบเมื่อกี้" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังขึ้นชิดกกหู พร้อมกับอ้อมกอดอุ่นที่รัดแน่นขึ้นโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ มินตราหลับตาลงแน่น หัวใจเต้นแรงระรัวด้วยความตื่นเต้นและหวาดหวั่น ทว่าก่อนที่ความเงียบสงบจะเข้าครอบงำบรรยากาศอันน่าสั่นไหวนี้... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นกะทันหัน ทำลายความเงียบในยามวิกาลจนสะดุ้งกันทั้งคู่ "มินตรา! คุณหลับหรือยัง? ผมเองนะ... กันต์เอง พอดีผมมีเรื่องด่วนอยากคุยกับคุณหน่อย เปิดประตูให้ผมหน่อยสิ" เสียงทุ้มคุ้นเคยของกันตภณดังทะลุผ่านบานประตูเข้ามาอย่างชัดเจน ทำให้ภาคินที่กำลังนอนกอดภรรยาอยู่ถึงกับชะงัก ร่างสูงผุดลุกขึ้นนั่งช้า ๆ ใบคมคายบึ้งตึงลงทันทีในเสี้ยววินาที ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดขึ้นใหม่อย่างรวดเร็ว ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความหงุดหงิดสุดขีด ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของหญิงสาวที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ "อยากรู้เหมือนกัน... ว่าถ้าไอ้กันต์เปิดประตูเข้ามาเห็นสภาพที่เรา 'นอนร่วมห้อง' กันแบบนี้ มันยังจะมีหน้ามาจีบเมียชาวบ้านอยู่อีกหรือเปล่า!" — ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุน "ดรากอนไรเดอร์" เสมอมานะครับ —