กอดแก้หนาว

เสียงฝีเท้าที่ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวของกันตภณในวินาทีนั้น ชัดเจนยิ่งกว่าเสียงระฆังเตือนภัยในค่ำคืนที่เงียบสงัด สายตาของประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรหมื่นล้านไม่ได้มองเพื่อนสนิทที่กำลังยืนหน้าเสียอยู่ตรงหน้าห้องนอนแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองผ่านช่องประตูที่เปิดแง้มไว้ด้วยประกายไฟที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า มือหนาที่กำลูกบิดประตูแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนบ่งบอกถึงโทสะที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย "แกมาทำอะไรดึกดื่นค่ำคืนนี้... กันต์" น้ำเสียงของภาคินทุบทำลายความเงียบลงอย่างราบคาบ มันเย็นเยียบจนคนฟังต้องลอบกลืนน้ำลาย กันตภณยิ้มเจื่อน พยายามรักษามาดนักธุรกิจผู้ดีไว้ให้Eกที่สุด แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกถึงรัศมีอันตรายที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของเพื่อนสนิท "พอดีฉันได้ยินเสียงรถ... แล้วเห็นไฟห้องนอนชั้นบนยังเปิดอยู่ นึกว่าเป็นอะไรซะอีก ในเมื่อเห็นว่าปลอดภัยดีแล้ว งั้นฉันขอตัวไปนอนก่อนนะ" "เดี๋ยวก่อนสิ" ภาคินเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทรงพลังพอกที่จะหยุดฝีเท้าของอีกฝ่ายไว้ได้ทันที "ไหนๆ ก็อุตส่าห์เป็นห่วงเป็นใยภรรยาชาวบ้านถึงหน้าห้องขนาดนี้แล้ว ไม่เข้ามาทักทายเจ้าของห้องเขาสักหน่อยล่ะ?" "เอ่อ... ไว้โอกาสหน้าดีกว่าคิน ดึกมากแล้ว กวนเวลานอนพวกนายเปล่าๆ" กันตภณรีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน รอยยิ้มแห้งแล้งปรากฏขึ้นบนใบหน้า ก่อนที่เขาจะรีบสาวเท้าเดินหายลับไปทางปีกตึกอีกด้านอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าเสือร้ายในร่างคนตรงหน้าจะกระโจนเข้าใส่ ปัง! เสียงประตูปิดลงอย่างแรงด้วยฝีเท้าของภาคินที่ใช้สะโพกกระแทกมันให้ล็อกสนิท ลิ่มสลักโลหะขัดกันดังคลิกสะท้อนก้องในความเงียบ ร่างสูงหมุนตัวกลับมาช้าๆ สายตาดุดันกวาดมองไปทั่วห้องนอนกว้างขวาง ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่เตียงนอนคิงไซส์... ที่ซึ่งร่างบางของภรรยาตัวแสบกำลังนอนขดตัวซุกอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา มินตราไม่ได้ลุกขึ้นมาต้อนรับหรือต่อปากต่อคำอย่างที่เคยเป็น ดวงตาคู่สวยปิดสนิท พวงแก้มเนียนใสแดงก่ำผิดปรกติ หน้าผากมนมีเม็ดเหงื่อผุดพรายซึมไรผม แม้แต่ลมหายใจที่เป่ารดออกมาก็ยังร้อนผ่าวราwกับเตาไฟ ภาคินขมวดคิ้วมุ่น ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความกังวลที่พุ่งทะยานขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "มิน..." ชายหนุ่มสาวเท้ายาวๆ เข้าไปประชิดเตียงนอน มือหนายื่นออกไปแตะหน้าผากมนเบาๆ แล้วต้องรีบชักมือกลับด้วยความตกใจ "ตัวร้อนเป็นไฟขนาดนี้... นอนเป็นไข้หัวร่อร่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมไม่บอกวะ" เขาบ่นพึมพำด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ปะปนไปด้วยความร้อนรนที่เจ้าตัวก็ไม่อยากยอมรับ มินตราส่งเสียงครางอือฮอในลำคอ เปลือกตาบางขยับไหวเล็กน้อยก่อนจะปรือขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพตรงหน้าพร่ามัวจนแทบมองไม่เห็นอะไร นอกจากเงาร่างสูงของสามีที่กำลังยืนหน้าเครียดอยู่ข้างเตียง "เฮีย..." เสียงหวานแหบแห้งจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "น่ารำคาญจริง... ฝันถึงตานี่อีกแล้วเหรอเนี่ย" ภาคินที่กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำถึงกับชะงัก กรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน "นี่เธอยังมีแก่ใจมาว่าฉันฝันไปอีกเหรอ มินตรา ลืมตาขึ้นมาดูความจริงเดี๋ยวนี้เลยนะ!" ชายหนุ่มหมุนตัวหายเข้าไปในห้องน้ำ ไม่ถึงสองนาทีเขาก็กลับออกมาพร้อมกับกะละมังใบเล็กและผ้าขนหนูผืนนุ่ม เขาจัดการบิดน้ำออกพอหมาดๆ แล้วนั่งลงที่ขอบเตียงอย่างไม่ลังเล "ลุกขึ้นมาเช็ดตัวดีๆ ซิ จะนอนให้ตัวสุกคาเตียงหรือไง" ภาคินเอריתดุ พลางยื่นมือไปหมายจะดึงผ้าห่มออก แต่มินตรากลับคว้าชายผ้าห่มไว้แน่น ส่ายหน้าหนีด้วยอาการหนาวสั่นจนฟันกระทบกันกั่กๆ "หนาว..." เสียงกระซิบเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผาก "มินหนาว... ฮื่อ..." ภาพหญิงสาวปากเก่ง พยศเก่ง และชอบต่อปากต่อคำกับเขาอยู่เสมอ กลับกลายมานอนตัวสั่นห่อเหี่ยวอยู่ตรงหน้า หัวใจของภาคินกระตุกวูบอย่างแรง ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับไว้ตลอดหลายเดือน พรั่งพรูออกมาอย่างไร้การควบคุม เขาถอนหายใจยาวเหยียด ยอมจำนนต่อความดื้อรั้นของคนป่วยโดยปริยาย ภาคินวางผ้าขนหนูลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะตัดสินใจปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกสองเม็ด แล้วสอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันนั้น ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าประชิดแผ่นหลังบางที่กำลังสั่นเทา ตวัดแขนแข็งแกร่งรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว มินตราสะﻮด giวด้วยความตกใจเมื่อความเย็นยะเยือกปะทะเข้ากับความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากแผ่นอกกว้างของอีกฝ่าย แต่ความหนาวเหน็บจากพิษไข้ทำให้เธอไม่มีแรงแม้แต่จะผลักไส "เฮีย... ทำอะไรเนี่ย..." เธอประท้วงเสียงแผ่ว "หุบปากแล้วนอนไปซะ" ภาคินกระซิบชิดใบหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าเจือความอ่อนโยนที่เจ้าตัวไม่ค่อยได้แสดงออกบ่อยนัก มือหนาข้างหนึ่งรั้งศีรษะเล็กให้ซบลงกับลาดไหล่กว้างของตน ส่วนอีกข้างโอบกอดแผ่นหลังบางไว้แน่น แนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน ความอบอุ่นจากอ้อมกอดแกร่งค่อยๆ แผ่ซ่านบรรเทาอาการหนาวสั่นของมทีละน้อย กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับน้ำหอมผู้ชายจางๆ ลอยเข้าจมูก ยิ่งทำให้จิตใจที่เคว้งคว้างรู้สึกสงบลงอย่างประหลาด มินตราหลับตาลงอีกครั้ง ซุกใบหน้าเข้ากับซอกคออุ่นอย่างไร้การป้องกัน ริมฝีปากบางพึมพำเบาๆ โดยไม่รู้ตัว "อย่าไปไหนนะ..." ภาคินชะงักไปชั่วครู่ หัวใจกระหน่ำเต้นรัวราwกับกลองศึก ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่กระจายไปทั่วอก เขากระชับวงแขนให้แน่นขึ้น ปลายคางได้รูปเกยอยู่บนกลุ่มผมนุ่ม พร้อมกับจรดริมฝีปากลงบนขมับชื้นเหงื่ออย่างเผลอไผล "ไม่ไปไหนหريك... ยัยตัวแสบ" เขาพึมพำตอบกลับเบาๆ ในความมืด ปล่อยให้ค่ำคืนนี้ยาวนานไปพร้อมกับอ้อมกอดที่อบอุ่นที่สุดในรอบหลายปี ทว่า... ท่ามกลางความเงียบสงบที่เริ่มเข้าครอบคลุมทั่วทั้งห้องนอน เสียงฝีเท้าแผ่วเบาคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง พร้อมกับเสียงเคาะเบาๆ สามครั้งติดกัน... ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... "คิน... หลับหรือยัง พอดีฉันลืมเอกสารสำคัญไว้บนโต๊ะทำงานนาย..." เสียงทุ้มของกันตภณดังลอดผ่านบานประตูเข้ามาในความเงียบ! ภาคินลืมตาโพรงขึ้นทันที นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ขึ้นในความมืด อารมณ์คุกกรุ่นพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดเดือดอีกครั้งในเวลาไม่ถึงชั่วโมง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่สนับสนุนกันมาโดยตลอด แล้วเรามาลุ้นตอนต่อไปด้วยกันนะครับ!