อรุณสวัสดิ์ที่แสนวุ่นวาย

ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่บริเวณต้นคอ ทำให้มินตราขยับตัวหนีสัญชาตญาณ แต่ทว่าวงแขนแกร่งที่ตวัดรัดรอบเอวบางไว้ราวกับคีมเหล็ก กลับยิ่งดึงรั้งร่างของเธอให้แนบชิดเข้าไปอีกจนแทบไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากเรือนร่างของอีกฝ่าย ทำให้เปลือกตาสวยต้องกะพริบถี่เพื่อปรับโฟกัสในความสลัวของห้องนอนกว้าง และภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาก็คือ แผงอกกว้างที่มีรอยข่วนจาง ๆ ฝีมือเธอเองเมื่อคืนวาน ไล่ระดับขึ้นไปจนถึงปลายคางได้รูป และดวงตาสคมกริบที่กำลังจ้องมองมาอยู่ก่อนแล้วอย่างไม่วางตา ไม่มีการหลบสายตา ไม่มีท่าทีเย็นชาไร้เยื่อใยแบบที่เคยเป็นมาตลอดหลายเดือน มีเพียงประกายความอบอุ่นล้ำลึกและรอยยิ้มมุมปากที่เจือความเจ้าเล่ห์อย่างร้ายกาจ ซึ่งส่งตรงมาให้เธอใจสั่นเล่นตั้งแต่ยังไม่ทันได้ลุกจากเตียง "มองอะไรเล่า..." เสียงหวานติดจะแหบพร่าเอ่ยท้วงขึ้นเบา ๆ พร้อมกับพยายามขยับตัวถอยห่าง แต่ทว่าคนตัวโตกว่ากลับไวกว่า แขนแกร่งกระชับกอดแน่นขึ้นอีกนิด จนใบหน้าของเธอแทบจะฝังลงไปกับลาดไหล่กว้างของเขา "มองเมียตัวเอง... ผิดตรงไหนครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เปล่งออกมาในระยะประชิด ทำเอาหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ ภาคินในยามนี้ไม่มีคราบของประธานหนุ่มผู้เย็นชาและเย่อหยิ่งเมื่อยามอยู่ใน boardroom แม้แต่น้อย สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียง "สามี" ที่เอาแต่ใจและดื้อรั้นเสียจนน่าหมั่นไส้ "ใครเมียคุณ ฝันไปหรือเปล่า" มินตราเชิดหน้าขึ้นเถียงทันควัน แม้มนต์เสน่ห์ยามเช้าของเขาจะทำเอาสติกระเจิงไปบ้าง แต่ศักดิ์ศรีของเธอมันค้ำคออยู่ จะยอมให้อีกฝ่ายได้ใจง่าย ๆ ได้อย่างไร "ทะเบียนสมรสก็อยู่ในเซฟที่ห้องทำงาน เซ็นชื่อหราอยู่ทั้งสองใบ... หรือจะให้ผมรื้อขึ้นมาอ่านให้ฟังตอนนี้เลยดีไหมครับ ว่าใครกันแน่ที่เป็นภรรยาตามกฎหมายของภาคินคนนี้" นิ้วเรียวแกร่งของเขาถือวิสาสะเกลี่ยปอยผมที่ระกรอบหน้าให้อย่างเบามือ สัมผัสที่อ่อนโยนจนผิดวิสัยทำให้มินตราถึงกับชะงัก เผลอมองลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มคู่นั้นที่สะท้อนภาพเงาของเธอชัดเจน มันมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่... ความหมายที่เธอไม่กล้าแม้แต่จะคิดเข้าข้างตัวเอง "ปล่อยได้แล้วน่า คุณจะนอนกอดฉันไปถึงไหน" เธอกลบเกลื่อนความวูบไหวในใจด้วยการออกคำสั่งเสียงเข้ม พร้อมกับใช้มือดันแผงอกเขาไว้ "ไม่ปล่อยครับ..." ภาคินตอบหน้าตาย แถมยังกระชับกอดแน่นขึ้นไปอีก จนเธอต้องนิหน้าด้วยความหมั่นไส้ "เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็เกือบสว่าง... คุณทำผมเหนื่อยมากนะมินตรา" คำพูดกำกวมพร้อมรอยยิ้มมุมปากแบบนั้น ทำเอาใบหน้าเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาทันที สีแดงระเรื่อลามเลียไปถึงใบหูจนเจ้าตัวต้องรีบเบือนหน้าหนีไปอีกทางเพื่อซ่อนความเขินอาย "คนหน้าไม่อาย! ใครไปทำอะไรคุณไม่ทราบ คุณต่างหากล่ะที่..." มินตราอ้าปากจะเถียง แต่พอนึกถึงเหตุการณ์ดุเดือดเมื่อคืนที่ผ่านมา เธอก็ต้องกลืนคำพูดตัวเองลงคอไปแทบไม่ทัน เมื่อริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิมอย่างรู้ทัน ภาคินมองท่าทีฮึดฮัดแต่ไม่กล้าสู้ต่อของภรรยาตัวแสบแล้วก็รู้สึกอารมณ์ดีอย่างประหลาด ความรู้สึกอึดอัดขัด 1;21;41;57;50;10;59;2;48;40;63;5;12;23;33;25;14;34;49;53;42;15;55;38;28;24;37;3;62;47;17;43;13;46;30;4;18;27;31;44;35;54;9;22;52;45;60;8;20;16;39;36;11;21;32;26;6;61;19;58;7;29;56;42;55;38;28;24;37;3;62;47;17;43;13;46;30;4;18;27;31;44;35;54;9;22;52;45;60;8;20;16;39;36;11;51;32;26;6;61;19;58;7;29;56;33;25;14;34;49;53;42;15;55;38;28;24;37;3;62;47;17;43;13;46;30;4;18;27;31;44;35;54;9;22;52;45;60;8;20;16;39;36;11;51;32;26;6;61;19;58;7;29;56;12;23;33;25;14;34;49;53;42;15;55;38;28;24;37;3;62;47;17;43;13;46;30;4;18;27;31;44;35;54;9;22;52;45;60;8;20;16;39;36;11;51;32;26;6;61;19;58;7;29;56;48;40;63;5;12;23;33;25;14;34;49;53;42;15;55;38;28;24;37;3;62;47;17;43;13;46;30;4;18;27;31;44;35;54;9;22;52;45;60;8;20;16;39;36;11;51;32;26;6;61;19;58;7;29;56;50;10;59;2;48;40;63;5;12;23;33;25;14;34;49;53;42;15;55;38;28;24;37;3;62;47;17;43;13;46;30;4;18;27;31;44;35;54;9;22;52;45;60;8;20;16;39;36;11;51;32;26;6;61;19;58;7;29;56;1;21;41;57;50;10;59;2;48;40;63;5;12;23;33;25;14;34;49;53;42;15;55;38;28;24;37;3;62;47;17;43;13;46;30;4;18;27;31;44;35;54;9;22;52;45;60;8;20;16;39;36;11;51;32;26;6;61;19;58;7;29;56;บรรยากาศในอกที่เคยแห้งแล้งมานานนับปี บัดนี้กลับถูกเติมเต็มด้วยความสุขชนิดที่เจ้าตัวก็ไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะมีสิทธิ์ได้รับ เขาก้มลงกระซิบเบา ๆ ข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย ทว่ายังคงทุ้มนุ่มและเปี่ยมด้วยความหมายที่ซ่อนอยู่ภายใน "ขอบคุณนะมินตรา..." มินตรานิ่งงันไป ดวงตากลมโตหันกลับมามองเขาด้วยความประหลาดใจ คำขอบคุณจากปากของภาคิน... ผู้ชายที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครคนนี้ คือสิ่งสุดท้ายที่เธอคาดว่าจะได้ยินในยามเช้าที่แสนวุ่นวายเช่นนี้ "ขอบคุณเรื่องอะไร..." เธอถามเสียงแผ่ว "ขอบคุณที่ยังอยู่ตรงนี้... และขอบคุณที่ให้โอกาสผมได้แก้ตัว" นิ้วอุ่นเกลี่ยแก้มเนียนอย่างทะนุถนอม สายตาที่เขามองเธอมันฟ้องชัดเจนว่าผู้ชายคนนี้ยอมจำนนต่อเธออย่างราบคาบแล้วจริง ๆ ไม่มีฟอร์ม ไม่มีกำแพง มีเพียงหัวใจที่เปิดเปลือยให้เห็นกันจะๆ มินตราเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยแซوเพื่อทำลายบรรยากาศที่เริ่มจะซาบซึ้งเกินไปนี้ ทว่า... *ติ๊ด! กริ๊ก...* เสียงปลดล็อกรหัสประตูห้องนอนใหญ่ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบงัน ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าคุ้นเคยที่ก้าวเข้ามาอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงใสแจ๋วที่เอמהเรียกชื่อเจ้าของห้องเสียงดังลั่น "เฮียคินขา! อยู่ในห้องหรือเปล่าคะ ทำไมติดต่อไม่ได้เลย ยัยปริมเอาเอกสารด่วนมาให้เซ็นค่ะ!" รอยยิ้มคลั่งรักบนใบหน้าของภาคินแข็งค้างไปในเสี้ยววินาที ขณะที่มินตราเบิกตากว้างขึ้นทันทีเมื่อตระหนักได้ว่า ใครคือผู้บุกรุกยามเช้าคนนั้น! ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ