ฝนตก รถติด และหัวใจหวั่นไหว

เสียงคำรามของสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงมาเคล้าคลอไปกับเสียงเครื่องยนต์ V8 ที่คำรามต่ำอยู่ในอุโมงค์ทางด่วน เม็ดฝนมหึมาสาดซัดกระหน่ำใส่กระจกหน้ารังสีจนแทบมองไม่เห็นเส้นทางเบื้องหน้า แต่สิ่งที่น่าอึดอัดยิ่งกว่าพายุภายนอก กลับเป็นความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศภายในห้องโดยสารเบนท์ลีย์คันหรูจนแทบหายใจไม่ออก "หุบปากน่า... มินตรา!" ประโยคที่เพิ่งหลุดออกจากปากของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งเมื่อครู่ ยังคงก้องกังวานอยู่ในความรู้สึก ภาคินกัดกรามแน่นจนสันกรามคมชัดขึ้นเป็นสันนูน มือใหญ่ที่กำพวงมาลัยรถเกร็งจนข้อต่อขึ้นสีขาวซีด ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองตรงไปเบื้องหน้าอย่างมุ่งมั่นราวกับต้องการระบายความหงุดหงิดใส่ถนนที่การจราจรติดขัดยาวเหยียดเป็นกิโลเมตร ด้านข้าง... มินตรานั่งกอดอกพิงเบาะหนังแท้ราคาแพง ใบหน้างามเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตากลมโตคู่สวยฉายแววเย้ยหยันชัดเจน เธอไม่ได้หวาดกลัวท่าทีเกรี้ยวกราดของเขาแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... ความเงียบของเธอในตอนนี้กลับทรงพลังเสียยิ่งกว่าเสียงกรีดร้อง "ทำไมล่ะคะคุณภาคิน" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าเชือดเฉือนลึกถึงขั้วหัวใจ "กลัวว่าความลับที่พี่พยายามซ่อนไว้มันจะหลุดออกมาให้คนอื่นรู้เหรอ? กลัวว่าภาพลักษณ์เพอร์เฟกต์ของประธานหนุ่มผู้ไม่แยแสใคร จะพังทลายลงเพราะผู้หญิงที่พี่เรียกว่า 'เมียนอกสายตา' คนนี้หรือไง" "ฉันบอกให้เงียบ!" ภาคินหันมาตวาดลั่น ดวงตาคมดุแดงก่ำด้วยอารมณ์ที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งโกรธ ทั้งกลัว และ... รู้สึกผิดจนแทบคลั่ง "เธอรู้อะไรมินตรา? เธอรู้อะไรเกี่ยวกับตัวฉันบ้าง ถึงได้พูดจาดูถูกกันแบบนี้!" "แล้วพี่เคยเปิดโอกาสให้ฉันรู้ไหมล่ะ!" มินตราหันขวับมาเผชิญหน้า ดวงตาสั่นระริกด้วยหยาดน้ำตาแห่งความอัดอั้นที่เก็บกดมานานหลายเดือน "ตลอดเวลาที่เราแต่งงานกัน มีวันไหนบ้างที่พี่มองเห็นฉันเป็นภรรยาจริงๆ มีวันไหนบ้างที่พี่ไม่ผลักไสฉันออกจากชีวิต!" รถเบนท์ลีย์คันหรูเคลื่อนตัวไปข้างหน้าได้เพียงคืบก่อนจะหยุดนิ่งสนิทท่ามกลางแถวรถยนต์ยาวเหยียด แสงไฟท้ายสีแดงฉานจากรถคันอื่นสะท้อนกับหยดน้ำฝนที่เกาะพราวบนกระจกสาดส่องเข้ามาภายในห้องโดยสาร สร้างบรรยากาศที่สลัวและชวนให้หัวใจไหววั่นอย่างประหลาด ภาคินผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวออกมาทางปาก มือหนาละจากพวงมาลัยมาขยี้ผมตัวเองอย่างหัวเสีย เขายอมรับ... ยอมรับความจริงในใจลึกๆ ว่าเขากลัว กลัวว่ามินตราจะรู้ว่าภายใต้ความเย็นชาและวาจาเชือดเฉือนที่เขาใช้ปฏิบัติกับเธอนั้น มันคือเกราะป้องกันหัวใจที่อ่อนแอที่สุดของเขาเอง หัวใจที่ดันไปตกหลุมรักผู้หญิงปากเก่งคนนี้ตั้งแต่แรกเห็น แต่ความเย่อหยิ่งและทิฐิก้อนโตกลับทำให้เขาเลือกที่จะทำร้ายเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า "มิน..." น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นแหบพร่าลงอย่างกะทันหัน ภาคินหันไปมองร่างบางที่ยังคงนั่งหันหน้าหนีไปทางกระจกข้าง ไหล่บางที่สั่นเทาน้อยๆ ทำให้หัวใจของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกระตุกวูบอย่างแรง "ไม่ต้องมาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงแบบนั้นหรอคิน" มินตราสูดหายใจเข้าลึกเพื่อกลั้นก้อนสะอื้น "เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าครบกำหนดสัญญาเมื่อไหร่ เราจะหย่ากัน... ปล่อยฉันไปเถอะนะคิน ต่างคนต่างไปใช้ชีวิตในแบบที่ต้องการเถอะ" คำว่า 'หย่า' กระแทกเข้ากลางใจของภาคินราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบซ้ำๆ ร่างสูงผุดลุกขึ้นขยับตัวเข้าไปใกล้ร่างบางโดยไม่รู้ตัว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวของมินตราผสมผสานกับกลิ่นฝนจางๆ ลอยเข้าแตะจมูก ยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้ลุกโชน "ฉันไม่หย่า!" ภาคินพูดลอดไรฟัน น้ำเสียงจริงจังและเฉียบขาดจนมินตราต้องหันกลับมามองด้วยความตกใจ "พี่บ้าไปแล้วหรือไง! เมื่อก่อนอยากจะไล่ฉันนักไม่ใช่เหรอ พอตอนนี้ฉันยอมไปตามทางของพี่แล้ว ทำไมถึงมาทำท่าทางแบบนี้อีก!" "ใช่! ฉันมันบ้า!" ภาคินระเบิดอารมณ์ออกมา ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของภรรยา "ฉันบ้าที่ทนเห็นเธอทำเป็นเมินเฉยไม่ได้! ฉันบ้าที่นอนไม่หลับทุกคืนเวลาที่ไม่มีเสียงเถียงๆ ของเธอดังอยู่ในบ้านคฤหาสน์หลังนั้น! และฉัน..." ชายหนุ่มชะงักไปชั่วครู่ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลงบนพวงแก้มเนียนของหญิงสาว ระยะห่างระหว่างใบหน้าที่ลดลงจนแทบชิดกัน ทำให้เสียงฝนด้านนอกราวกับเลือนหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นโครมครามแข่งกัน "...ฉันรักเธอ มินตรา" คำสารภาพที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ทำให้มินตราเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง สมองขาวโพลนไปหมด ชั่ววินาทีนั้น โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน ความเย็นชา กำแพงทิฐิ และความเจ็บปวดที่สะสมมานานนับปี พังทลายลงในพริบตาเดียวด้วยประโยคสั้นๆ ประโยคเดียวจากปากของผู้ชายปากร้ายคนนี้ มินตราอ้าปากค้างจะเอ่ยถาม แต่ยังไม่ทันที่ริมฝีปากบางจะได้ขยับเปล่งเสียงใดๆ ออกมา... ก๊อกๆ! เสียงเคาะกระจกเบาๆ จากภายนอกรถ พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องเข้ามาตัดผ่านความมืด ทำให้ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว ภาคินขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรงที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ เขากวาดสายตาคมดุหันไปมองผ่านกระจกด้านข้าง ร่างสูงโปรดของใครบางคนยืนตากฝนอยู่ข้างรถ มือข้างหนึ่งถือร่มคันใหญ่ ส่วนอีกมือ... กำลังเอื้อมมาเคาะกระจกรถของเขาซ้ำอีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มคุ้นตาที่ฉาบอยู่บนใบหน้าของแขกไม่ได้รับเชิญ กันตภณ! ดวงตาของภาคินวาวโรจน์ขึ้นมาทันทีด้วยโทสะที่พุ่งพล่านยิ่งกว่าเดิม เมื่อเห็นว่าไอ้เพื่อนสนิทตัวแสบ (และคู่แข่งหัวใจตัวฉกาจ) ดันโผล่มาแจ็คพอตแตกกลางทางด่วนท่ามกลางพายุฝนแบบนี้! "เฮียคิน..." มินตราพึมพำเสียงแผ่ว ใบหน้าหวานเริ่มเปลี่ยนสีเมื่อมองเห็นเงาของคนที่อยู่ด้านนอกรถชัดเจนขึ้น ภาคินหันกลับมามองภรรยาตัวเองสลับกับร่างนอกกระจก แววตาคมกริบฉายความเจ้าเล่ห์และหวงแหนอย่างปิดไม่มิด ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของมินตราด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่สั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ "อย่าหวังว่าจะรอดตัวไปง่ายๆ มินตรา... เรื่องของเรายังคุยกันไม่จบ!" แล้วนิยายตอนที่ 11 ก็ถูกแขวนไว้บนเส้นด้ายแห่งความลุ้นระทึก เมื่อบุคคลที่สามก้าวเข้ามาในจังหวะที่หัวใจกำลังจะเชื่อมเข้าหากัน! *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ดรากอนไรเดอร์" มาโดยตลอดนะครับ*