สายตาที่ไม่เคยซ่อนมิด

เสียงปิดแฟ้มเอกสารกระแทกเบา ๆ บนโต๊ะทำงานไม้เนื้อดี แต่มันดังชัดเจนพอจะทำลายความเงียบในห้องพักผ่อนส่วนตัวของท่านประธานหนุ่มได้เป็นอย่างดี ภาคินขยับตัวพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าอันหล่อเหลาราวกับประติมากรรมชั้นเยี่ยมกำลังจดจ้องร่างบางที่นั่งอยู่ไม่ไกล มินตรากำลังก้มหน้าก้มตาตรวจทานตัวเลขในรายงานการเงินไตรมาสล่าสุด เส้นผมสีดำสนิทที่ถูกรวบไว้หลวม ๆ มีปอยผมหลุดรุ่ยลงมาเคลียข้างแก้มเนียนใส ท่าทีจริงจังและเด็ดเดี่ยวของเธอนั่นแหละ ที่กำลังทำให้เส้นเลือดข้างขมับของเขาเตตุ้นตุบ ๆ ด้วยความรู้สึกหงุดหงิดระคนรำคาญใจ หงุดหงิดที่สายตาของตัวเองมันทรยศ... ให้ตายสิ ทำไมเขาต้องคอยเหลือบมองผู้หญิงคนนี้ด้วยวะ "ถ้าจะมองให้ทะลุเนื้อกระดาษรายงานขนาดนั้น เกรงว่าคุณควรเปลี่ยนมานั่งอ่านบนตักผมแทนดีไหมครับ คุณภรรยา" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นทำลายความเงียบ ภาคินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยในแบบที่เจ้าตัวคิดว่ากวนประสาทที่สุด แต่ในสายตามินตรา มันช่างน่าหมั่นไส้เสียเหลือเกิน มินตราเงยหน้าขึ้นช้า ๆ เธอมองสามีในนามด้วยแววตานิ่งสนิท ไม่มีความสะทกสะท้านใด ๆ ปรากฏบนใบหน้าสวยคมนั้นเลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มบางเบาถูกจุดขึ้นที่มุมปากอย่างทันคน "ขอบคุณสำหรับข้อเสนอค่ะคุณภาคิน แต่เกรงว่าเก้าอี้ตัวนั้นคงรับน้ำหนักความเยอะแยะของคุณคนเดียวก็แทบจะรับไม่ไหวอยู่แล้ว ขืนฉันไปนั่งทับอีกคน เกรงว่ามันคงพังลงมาพอดี" ภาคินแค่น "หึ" ออกมาในลำคอ ดวงตาคมวาววับขึ้นมาทันที ปากเก่ง... ผู้หญิงคนนี้นี่มันปากเก่งไม่เคยเปลี่ยน ต่อหน้าคนอื่นอาจจะพعกทำตัวเรียบร้อย แต่พออยู่กันสองต่อสองทีไร แม่นี่เป็นต้องงלבเขี้ยวเล็บออกมาข่วนเขาให้เจ็บเล่นทุกที "ปากดีแบบนี้ คืนนี้หวังว่าจะยังเก่งแบบนี้อยู่บนเตียงนะ" เขาจงใจลดเสียงลงต่ำ เจือความเจ้าเล่ห์และคุกคามนิด ๆ เพื่อหวังจะให้เธอเสียอาการ แต่มินตราหาได้สะดุ้งสะเทือน เธอยังคงรักษาสีหน้าราบเรียบได้อย่างยอดเยี่ยม ปิดแฟ้มเอกสารในมือลงเสียงดังสนั่น "ฝันไปเถอะค่ะ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมให้คุณมาปั่นหัวเล่นตามอำเภอใจได้ตลอดเวลาหรอกนะ... อ้อ แล้วก็รบกวนช่วยเอาสายตาที่เหมือนคนอดอยากปากแห้งมานานของคุณออกจากตัวฉันด้วย มันน่ารำคาญ" คำพูดเจ็บแสบนั้นทำเอาภาคินถึงกับพูดไม่ออก ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ความอุ่นวาบที่แล่นพล่านในอกเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธปนหมั่นเขี้ยวอย่างรุนแรง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานที่เธอนั่งอยู่โดยไม่ให้ตั้งตัว มินตราบอดถอยหลังตามสัญชาตญาณเมื่อร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมา ไอความร้อนจากตัวเขารวมถึงกลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนเธอต้องเผลอกลั้นหายใจ "ใครกันแน่ที่อดอยากปากแห้ง" ภาคินโน้มใบหน้าลงมาจนชิด ระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน "ที่มองอยู่เนี่ย... ไม่ได้พิศวาสหรอกนะ แค่จะดูว่าคุณแอบมองผมจนน้ำลายสอไปถึงไหนแล้วต่างหาก" "คุณนี่มัน... มั่นหน้าเกินเยียวยาแล้วนะภาคิน!" มินตราโวยวายพร้อมกับใช้มือผลักอกแกร่งออกห่างอย่างแรง ดวงตากลมโตตวัดมองด้วยความเคือง แต่แทนที่เขาจะถอย ภาคินกลับคว้าข้อมือเรียวเอาไว้ด้วยความเร็วที่เหนือกว่า ดวงตาคมก้มมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเถียงเขาฉอด ๆ หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล... ภาพกันตภณที่ยืนมองเธอด้วยสายตาเป็นประกายวิบวับเมื่อครู่ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด ยิ่งเห็นเธอดื้อรั้นใส่ ยิ่งอยากจะบดขยี้ความพยศนั้นให้แหลกคามือ บรรยากาศรอบตัวเริ่มตึงเครียดและอบอวลไปด้วยแรงปรารถนาที่ทั้งสองฝ่ายพยายามปฏิเสธ ภาคินไล้ปลายนิ้วโป้งเบา ๆ บนข้อมือบางอย่างเผลอไผล สายตาทอดมองริมฝีปากที่ปิดสนิทด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขาเกลียดนักที่จะยอมรับ... ว่าเขากำลังหลงใหลผู้หญิงคนนี้เข้าจริง ๆ "ปล่อยฉันนะ..." มินตรากระซิบเสียงลอดไรฟัน เมื่อรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นผิดปรกติของตัวเอง "ถ้าไม่ปล่อย... จะทำไมล่ะ หืม?" ภาคินโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิม จมูกโด่งเกือบจะชนกับปลายจมูกรั้นของเธออยู่แล้ว แกร็ก! เสียงเปิดประตูกระจกบานใหญ่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างสูงสมส่วนของใครบางคนก้าวเข้ามาหน้าตาเฉย โดยไม่คิดจะเคาะขออนุญาตแม้แต่น้อย "ขอโทษที ขัดจังหวะอะไรหวาน ๆ ของพวกนายหรือเปล่า พอดีฉันมีเรื่องด่วน..." เสียงทุ้มคุ้นหูของกันตภณชะงักกึกทันที เมื่อเห็นภาพสยบยอมบนโต๊ะทำงาน ภาคินชะביค้างอยู่ท่าเดิม ใบหน้าคมคายหันขวับไปมองเพื่อนรักแต่ศัตรูหัวใจที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่ตรงกรอบประตูด้วยแววตาวาวโรจน์ ขณะที่มินตราใช้จังหวะนั้นสะบัดข้อมือหลุดจากการเกาะกุมแล้วถอยหลังกรูดทันที เส้นเลือดที่ขมับของภาคินปูดโปนขึ้นมาอย่างเด่นชัด... ไอ้เพื่อนเวร! มันมาถูกจังหวะนรกเสียจริง ๆ! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้นักเขียนคนนี้เสมอนะครับ