เส้นแบ่งที่เริ่มเลือนราง

เสียงล็อกกลอนประตูดังคลิก สะท้อนก้องความเงียบงันภายในห้องนอนใหญ่ที่มืดสลัว มีเพียงแสงไฟนีออนสลัวจากตึกระฟ้าภายนอกสาดส่องผ่านกระจกเงาบานใหญ่ เข้ามาอาบไล้ร่างสูงใหญ่ของภาคินที่กำลังก้าวเข้ามาอย่างมั่นคง ทว่าจังหวะการเดินของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกลับมีร่องรอยของความกระวนกระวายใจซ่อนอยู่ลึกๆ "รอดตัวไปนะมินตรา... แต่คืนนี้ เคลียร์กันยาวแน่" คำพูดทิ้งท้ายเมื่อตอนหัวค่ำยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาทของคนพูดเอง ยิ่งนึกถึงสายตาเฉี่ยวคมที่มองกลับมาอย่างไม่เกรงกลัว รวมถึงรอยยิ้มมุมปากที่ท้าทายอำนาจมืดของเขาเมื่อตอนอยู่ต่อหน้าแขกเหรื่อและกันตภณ ภาคินก็เผลขบกรามแน่นโดยไม่รู้ตัว ความหงุดหงิดระคนหึงหวงพุ่งพล่านจนแทบอยากจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ แต่กระนั้น เขาก็ยังต้องรักษาฟอร์มของความเป็น 'สามีผู้ไม่แยแส' เอาไว้ให้ Lดิตที่สุด ร่างบางของมินตรากำลังยืนอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มือเรียวกำลังปลดต่างหูเพชรเม็ดงามออกทีละข้างอย่างใจเย็น ราวกับไม่รับรู้เลยว่าภัยเงียบกำลังคืบคลานเข้ามาประชิดตัว เงาสะท้อนในกระจกสบตากับร่างสูงที่เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ด้านหลังพอดิบพอดี "กลับห้องเร็วจังนะครับ นึกว่าจะต้องอยู่เคลียร์งานกับคุณกันต์เสียอีก" น้ำเสียงหวานใสที่เจือแววประชดประชันนิดๆ ดังขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะหันมาเผชิญหน้า ภาคินแค่น "หึ" ออกมาจากลำคอ ก้าวเท้าเข้าไปประชิดจนร่างบางต้องเอนหลังพิงขอบโต๊ะเครื่องแป้งโดยอัตโนมัติ "ทำไม? เสียดายที่ฉันรีบพาเธอออกมาจากตรงนั้นรึไง อยากอยู่คุยกับมันนานกว่านั้นสินะ" "คุณคินพูดเรื่องอะไรคะ ฉันก็แค่..." "แค่สนุกกับการอ่อยผู้ชายคนอื่นไปทั่วสินะมินตรา!" ภาคินสวนกลับทันควัน ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงระเรื่ออย่างคาดโทษ มือหนายื่นไปบีบคางมนเบาๆ ให้เงยขึ้นรับสายตา "เธอคิดว่าฉันไม่เห็นสายตาที่มันมองเธอรึไง และที่สำคัญ... เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธสายตานั้นด้วยซ้ำ!" มินตราเชิดหน้าขึ้นทันที ไม่มีความหวาดกลัวฉายชัดในดวงตากลมโตคู่นั้นแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความดื้อรั้นที่พร้อมจะท้าทายอำนาจดิบเถื่อนของสามีได้ทุกเมื่อ "แล้วมันแปลกตรงไหนล่ะคะ ในเมื่อคุณคินเองก็ทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อน ทำเหมือนฉันเป็นแค่ธาตุอากาศมาโดยตลอด ฉันจะมีใครมอง หรือฉันจะไปสนใจใคร มันก็ไม่น่าจะใช่เรื่องที่คุณต้องมาเดือดร้อนไม่ใช่เหรอคะ... คุณชายภาคิน" คำพูดที่ย้อนกลับมาอย่างเจ็บแสบทำเอาภาคินถึงกับชะงัก ลมหายใจอุ่นร้อนสะดุดไปชั่วขณะ หัวใจในอกข้างซ้ายกระตุกวูบอย่างรุนแรง คำว่า *'ไม่น่าจะใช่เรื่องที่คุณต้องมาเดือดร้อน'* มันบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกจนน่าหงุดหงิด เขากำลังเดือดร้อน... ใช่ เขากำลังร้อนรนจนแทบคลั่งตั้งแต่เห็นกันตภณส่งยิ้มให้เธอแล้ว แต่ศักดิ์ศรีและทิฐิที่ค้ำคออยู่มันคือกำแพงหนาที่ทำให้เขาเลือกจะพ่นคำร้ายๆ ออกไปแทนที่จะดึงเธอเข้ามากอดไว้ "ปากดีแบบนี้สินะ... ถึงได้กล้าท้าทายฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า" ภาคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน มินตรานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หัวใจเจ้ากรรมเริ่มเต้นระรัวผิดจังหวะเมื่อระยะห่างระหว่างกันลดน้อยลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวชวนอึดอัดและเร้าอารมณ์ในเวลาเดียวกัน "ปล่อยนะคะ..." มินตราพยายามเบือนหน้าหนี แต่รวดเร็วเกินกว่าที่มือหนาข้างหนึ่งจะเคลื่อนมาล็อกท้ายทอยเธอไว้ บังคับให้ดวงหน้าหวานต้องรับจ้องมองนัยน์ตาสีเข้มที่กำลังลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาและแรงอารมณ์ "ปล่อยเหรอ? ฝันไปเถอะ" ภาคินกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้าไปใกล้ใบหูขาวสะอาดจนสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวล ทว่าคำพูดต่อมากลับเต็มไปด้วยความเยียบเย็นที่จงใจสร้างขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกแท้จริงในใจ "จำเอาไว้ว่าเธอเป็นเมียฉัน ต่อให้ฉันจะไม่เคยอยากได้เธอมาเป็นเมียแต่งสักแค่ไหน แต่ของๆ ภาคิน... ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะทั้งนั้น แม้กระทั่งไอ้กันต์เพื่อนรักของฉันก็ไม่มีสิทธิ์!" มินตราเม้มปากแน่น ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอก คำก็เมียแต่ง สองคำก็ไม่ได้อยากได้... เขายังคงตอกย้ำสถานะอันน่าสมเพชนี้ให้เธอฟังอยู่ร่ำไรรวมถึงความหยิ่งผยองที่คิดว่าเธอเป็นแค่สิ่งของในกำมือ "งั้นก็เลิกทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของฉันสักทีสิคะ! ปล่อยให้ฉันเป็นอิสระ ปล่อยให้เราหย่ากันไปซะจบเรื่อง คุณจะได้ไม่ต้องมาหงุดหงิดกับผู้หญิงไร้ค่าคนนี้อีก!" สิ้นคำพูดนั้น แววตาของภาคินก็วูบไหวไปชั่วพริบตา ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตกใจและระลอกคลื่นแห่งความหวาดกลัวที่ลึกซึ้งเกินกว่าเขาจะยอมรับ คำว่า 'หย่า' สำหรับเขาในตอนนี้มันไม่ใช่ทางออก แต่มันคือคมมีดที่กรีดลงบนขั้วหัวใจอย่างช้าๆ "เรื่องหย่า... เลิกพูดคำนี้ออกมาจากปากเธอซะ มินตรา!" ภาคินคำรามต่ำในลำคอ ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันเพื่อซ่อนความสั่นไหวข้างใน "เธอคิดว่าฉันแต่งงานกับเธอเพื่อให้เธอมาขอหย่าตามอำเภอใจเหรอ? ฝันไปเถอะว่าฉันจะยอมเซ็นใบนั้นให้!" "แล้วคุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่คะคุณคิน!" มินตราหมดความอดทน น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอัดอั้นตันใจ เธอผลักอกแกร่งเต็มแรงจนภาคินต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "เกลียดฉันก็ไม่ใช่ สนใจก็ไม่ใช่ แต่ทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของจนน่ารำคาญ... คุณต้องการลงทัณฑ์ฉันไปถึงไหน!" ภาคินนิ่งงิ่งไปเมื่อเห็นหยาดน้ำใสๆ คลออยู่หน่วยตาของภรรยา ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอก เขานี่แหละที่เป็นคนผลักไสเธอ แต่วินาทีนี้พอกำลังจะเสียเธอไปจริงๆ หัวใจกลับประท้วงเสียงดังจนน่าตกใจ ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออีกครั้งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรวบเอวบางเข้าหาตัวด้วยวงแขนแข็งแกร่งจนแผ่นอกแนบชิดติดกัน มินตราตกใจจนเผลออุทานออกมาเบาๆ มือเล็กพยายามดันอกเขาไว้ แต่ทว่าแรงผู้หญิงหรือจะสู้แรงของประธานหนุ่มผู้เอาแต่ใจได้ "ฉันไม่ได้ต้องการลงทัณฑ์เธอ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ริมฝีปากหยักขยับเข้าไปใกล้เรียวปากอิ่มที่กำลังสั่นระริก "แต่ฉันแค่อยากให้เธอมองฉัน... แค่ฉันคนเดียว มินตรา" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนปากแข็งทำเอาบรรยากาศรอบตัวหยุดชะงัก มินตราเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง หัวใจเต้นรัวรากับจะหลุดออกมานอกอก ภาคินเองก็ชะงักไปเช่นกันเมื่อรู้ตัวว่าเพิ่งพูดอะไรออกไป ฟอร์มที่พยายามสร้างมาตลอดพังทลายลงในพริบตาเดียว ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งคู่ มีเพียงเสียงลมหายใจที่ประสานกันเป็นจังหวะ และสายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำใดมาอธิบาย ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองกำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวผ่านสายตาคู่นั้น... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะความเป็นส่วนตัว ตามมาด้วยเสียงทุ้มคุ้นเคยที่ตะโกนเข้ามาจากหน้าห้อง "คุณคินครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... คุณปู่... คุณปู่เป็นลมล้มพับไปเมื่อสักครู่นี้ ตอนนี้รถพยาบาลมารับตัวไปส่งโรงพยาบาลแล้วครับ!" ร่างของภาคินและมินตราผงะออกจากกันทันที ดวงตาคมกริบของภาคินฉายแววตื่นตระหนกขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด ความโรแมนติกและแรงอารมณ์เมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความเร่งร้อนของสถานการณ์คับขัน ภาคินหันขวากลับมามองหน้าภรรปาสาวแวบหนึ่ง ก่อนจะคว้าข้อมือเล็กเอาไว้แน่นโดยอัตโนมัติ "เปลี่ยนเสื้อผ้า... แล้วตามฉันมาเดี๋ยวนี้" - - - - - - - - - - - - - - - - ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ