ถอยคนละก้าวหรือก้าวคนละทาง

เสียงประตูกระจกบานใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดสนิท ไม่ได้ช่วยกันเสียงถอนหายใจยาวเหยียดที่ดังเล็ดลอดออกมาจากอกของภาคินได้เลย ความเงียบงันภายในคฤหาสน์หลังโตยามวิกาลให้ความรู้สึกเหมือนห้องขังไร้ผนัง ทุกย่างก้าวบนพื้นไม้ปาร์เกต์ขัดเงาตอกย้ำความจริงที่ว่า บ้านหลังนี้ไม่ได้อบอุ่นเหมือนวันที่เคยมีใครอีกคนเดินสวนกันไปมา ประโยคสั้นๆ ของกันตภณทางโทรศัพท์เมื่อช่วงหัวค่ำยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ราวกับแผ่นเสียงตกร่องที่ถูกกรอซ้ำไปซ้ำมา *“เฮียคิน... แย่แล้วล่ะวะ! ฉันเพิ่งเจอมินตราที่ล็อบบี้เมื่อกี้ เธอบอกว่าโสดสนิท... และกำลังจะไปกินข้าวฉลองกับฉันคืนนี้พอดี!”* ปลายนิ้วแกร่งที่ถือปากกาหมึกซึมราคาแพงออกแรงบีบจนข้อต่องอขาว ซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่มุมโต๊ะ—ใบหย่าที่มินตราเซ็นชื่อทิ้งไว้ด้วยลายมือเฉียบคมและเด็ดเดี่ยว—ทำหน้าที่เป็นเครื่องเตือนใจชั้นดีว่าเขามันโง่เง่าแค่ไหนที่ปล่อยให้ความซึนและความปากแข็งมาบดบังหัวใจตัวเองจนเกือบสายเกินแก้ ภาคินแค่นหัวเราะให้กับตัวเองในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสมเพช เขาคิดว่าการนิ่งเงียบ การทำตัวเย็นชาใส่กัน จะเป็นการรักษาศักดิ์ศรีของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่เปล่าเลย... ความเย็นชาที่เขาสร้างขึ้น กลับกลายเป็นกำแพงน้ำแข็งที่ย้อนกลับมาแช่แข็งหัวใจตัวเองจนหายใจแทบไม่ออก ในขณะเดียวกัน ที่ห้องนอนฝั่งตรงข้าม มินตรากำลังยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ มือเรียวบางกำลังจัดสาบเสื้อเบลเซอร์สีดำสนิทเข้ารูปให้เข้าที่ ดวงตากลมโตสะท้อนภาพตัวเองที่ดูเข้มแข็งขึ้นกว่าวันแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาในบ้านหลังนี้อย่างเห็นได้ชัด ไม่มีคราบน้ำตา ไม่มีร่องรอยความอ่อนแอเหลืออยู่ มีเพียงความนิ่งสงบที่ซ่อนพายุอารมณ์ไว้ภายใต้รอยยิ้มเรียบเฉย คำชวนของกันตภณไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และเธอก็ไม่ได้คิดจะปฏิเสธ ในเมื่อภาคินเลือกที่จะใช้ความเงียบเป็นคำตอบ เธอก็พร้อมจะเดินออกไปจากพื้นที่อึดอัดนี้โดยไม่หันกลับมามองเช่นกัน สัญญาแต่งงานบ้าบอนั่นสิ้นสุดลงแล้ว ตั้งแต่วินาทีที่ปากกาหมึกสีดำจรดลงบนกระดาษแผ่นนั้น เธอก็คืออิสระ... มินตราคนเดิมที่พร้อมจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้ด้วยสองขาของตัวเอง ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งสั้นๆ ก่อนที่ประตูห้องนอนจะถูกผลเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างสูงโปรดของภาคินก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าบึ้งตึง ดวงตาคมกริบกวาดมองการแต่งกายที่เตรียมตัวจะออกไปข้างนอกของภรรยา (หรืออดีตภรรยาในทางพฤติกรรม) ด้วยประกายไฟที่พร้อมจะลุกโชนได้ทุกเมื่อ "จะไปไหน" น้ำเสียงของเขาห้วนจัดและเย็นยะเยือกจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที มินตราหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า รอยยิ้มบางเบาถูกจุดขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย เธอปรายตามองสามีในนามที่เพิ่งแสดงอาการหึงหวงอย่างไร้เหตุผล "ไม่ใช่เรื่องที่ 'คุณชาย' ต้องมาใส่ใจนี่คะ... อ๊ะ ขอโทษทีค่ะ พอดีติดปากไปหน่อย สำหรับฉันแล้ว ตอนนี้เราเป็นแค่คนแปลกหน้าที่บังเอิญใช้บ้านหลังเดียวกันเท่านั้นเอง" เธอจงใจเน้นเสียงคำว่าคนแปลกหน้า เพื่อให้มันบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนฟัง ภาคินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ความโกรธผสมผสานกับความกลัวที่จะสูญเสียแล่นพล่านไปทั่วกระแสเลือด เขาก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวจนมินตราต้องถอยหลังไปชนกับโต๊ะเครื่องแป้ง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับความคุ้นเคยที่เธอพยายามจะลืม ทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "ดึกดื่นมืดค่ำแบบนี้ แต่งตัวสวยขนาดนี้... จะออกไปหาไอ้กันต์ใช่ไหม" ภาคินเค้นเสียงถามชิดริมฝีปาก สายตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับต้องการคาดคั้นความจริง "แล้วถ้าใช่ล่ะคะ?" มินตราเชิดหน้าขึ้นสู้ ไม่ยอมหลบสายตาคมกริบคู่นั้นแม้แต่น้อย "กันต์เขาชวนไปทานข้าว... ในฐานะคนโสด ฉันมีสิทธิ์ที่จะไปไหนมาไหนกับใครก็ได้ทั้งนั้น หรือคุณมีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉันเหรอคะ คุณภาคิน" คำพูดที่แทงใจดำทำเอาภาคินถึงกับพูดไม่ออก มือหนายื่นออกไปคว้าข้อแขนเรียวบางไว้โดยอัตโนมัติ แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนถึงขั้นเจ็บ แต่เต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจที่อัดแน่นอยู่เต็มอก "ฉันเป็นสามีเธอ!" เขาตวาดเสียงต่ำอย่างเหลืออด มินตราแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ดวงตาคู่สวยรื้นหยดน้ำใสๆ ขึ้นมาวบหนึ่งด้วยความน้อยใจ แต่เธอก็รีบกะพริบตามันให้หายไปอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้เขาเห็นความอ่อนแอ "สามีเหรอคะ? เพิ่งรู้ว่าคนที่เซ็นใบหย่าและทำตัวเย็นชาใส่กันเป็นแรมเดือน ยังมีหน้ามาทวงสิทธิ์ความเป็นสามีอยู่... ปล่อยค่ะ ฉันจะไปสายแล้ว" "ฉันไม่ปล่อย!" ภาคินกดเสียงต่ำอย่างดุดัน ร่างสูงก้มตัวลงมาประชิดจนใบหน้าแทบจะชิดติดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่แก้มเนียนจนมินตราต้องกลั้นหายใจ "เธอไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้นกับมัน... มินตรา อย่าลองดีกับฉันนะ" "คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน!" มินตราหมดความอดทน เธออกแรงสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมอย่างแรงจนหลุดพ้น จากนั้นก็ก้าวเดินผ่านร่างสูงตรงไปยังประตูห้องทันทีโดยไม่แม้แต่จะชายตามองอีก ภาคินยืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น มือที่เคยคว้าจับอากาศว่างเปล่า ความรู้สึกเคว้งคว้างและหวาดกลัวเข้าเกาะกุมหัวใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความอีโก้ที่สะสมมานานนับปีพังทลายลงในพริบตาเดียว เขาปล่อยให้เธอเดินออกไปไม่ได้เด็ดขาด! ขายาวก้าวตามออกไปอย่างรวดเร็วด้วยความร้อนรน ปัง! เสียงประตูปิดลงสนิทตามหลังมินตราที่เดินจ้ำอ้าวลงมาถึงชั้นล่างของตัวบ้านแล้ว เธอกำลังจะเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูหน้าบ้านเพื่อหนีให้พ้นจากบรรยากาศชวนอึดอัดนี้ แต่ทว่า... ฉับพลันนั้นเอง เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมๆ กับประตูบานใหญ่ที่ถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของแม่บ้านที่เพิ่งกลับเข้ามาพอดี ร่างสูงโปรดของแขกยามวิกาลก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกวนประสาทที่มินตราคุ้นเคยดี "อ้าว มิน... แต่งตัวสวยพร้อมพอดีเลย ไปกันเถอะ ฉันจองโต๊ะริมกระจกวิวหลักล้านไว้รอเธอแล้ว" กันตภณส่งยิ้มหวานให้หญิงสาวโดยไม่ทันสังเกตเห็นเงาร่างทะมึนของเพื่อนสนิทที่กำลังยืนหายใจฮึดฮัดอยู่ตรงบันไดขั้นสุดท้าย สายตาคมกริบของภาคินจ้องเขม็งไปยังไอ้เพื่อนตัวดีที่กล้าบุกมาถึงถิ่นเพื่อคาบภรรยาเขาไปต่อหน้าต่อตา และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่มินตราจะได้ตอบรับคำชวน เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจก็ดังขัดขึ้นมาจากด้านหลังด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนน่ากลัว "ถ้ามึงก้าวขาออกจากบ้านกูอีกก้าวเดียว... กูจะถือว่ามึงประกาศสงครามกับกูอย่างเป็นทางการ, กันต์!" ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะครับ