ห้องนอนเดียวกันแต่คนละขั้ว

เสียงล็อกกลอนประตูห้องนอนใหญ่ดัง *คลิก* ราวกับเสียงประกาศกักบริเวณนักโทษประหาร ทว่ามินตราไม่มีทีท่าสะดุ้งสะเทือน เธอยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ปลดเครื่องประดับเพชรราคาแพงออกทีชิ้นด้วยความใจเย็น ราวกับบรรยากาศตึงเครียดรอบตัวเป็นเพียงธาตุอากาศ ภาคินยืนกอดอกพิงบานประตู ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทปลดกระดุมเม็ดบนออกระเกะระระกะ ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองสำรวจภรรยาตามนิตินัยด้วยแววตาเหยียดหยามที่ปิดไม่มิด "อย่าได้คิดแม้แต่จะฝันหวานว่าการแต่งงานบ้าๆ นี่จะทำให้เธอมีสิทธิ์ก้าวก่ายชีวิตผม มินตรา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยถ้อยคำเชือดเฉือน "เตียงคิงไซส์นั่น... เธอมีสิทธิ์นอนแค่ฝั่งซ้าย ส่วนฝั่งขวา ห้ามแม้แต่ชายตามอง และถ้าไม่อยากให้ชีวิตแต่งงานของเรากลายเป็นนรกบนดิน จงจำไว้ว่าเราเป็นแค่คนแปลกหน้าที่บังเอิญใช้ห้องเดียวกันเท่านั้น" มินตราหยุดมือที่กำลังถอดต่างหูเพชร เธอมองเงาของสามีผ่านกระจกเงาบานใหญ่ มุมปากหยักยิ้มเยาะน้อยๆ ชนิดที่คนมองเห็นแล้วต้องหมั่นไส้ เธอกลับตัวช้าๆ เดินน่องเรียวงามเข้าไปหาประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายสาวลอยละลิ่วแตะจมูกภาคิน จนร่างสูงต้องเผลอสูดลมหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว แต่ใบหน้ายังคงคุมเชิงความเย็นชาไว้ได้อย่างแนบเนียน "คุณชายภาคินคะ... อ้อ เผลอตัวไปหน่อย คุณชายภาคินครับ" มินตราจงใจเปลี่ยนสรรพนามด้วยน้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงด้วยความกวนประสาท "ทำไมคุณต้องประกาศอาณาเขตเสียงดังขนาดนั้นด้วยล่ะครับ กลัวว่าผม... เอ้ย ดิฉันจะอดใจไม่ไหวจนต้องปีนเตียงไปปล้ำคุณกลางดึกหรือไง?" "หลงตัวเอง!" ภาคินเค้นเสียงลอดไรฟัน ขยับตัวถอยหลังไปครึ่งก้าวเมื่อร่างบางก้าวเข้ามาประชิดจนแทบชิดอกแกร่ง "คนอย่างเธอ ต่อให้แก้ผ้าเหลือแต่ตัวนอนอยู่ตรงหน้าผม ผมก็มองเป็นแค่เศษฝุ่น" "ดีมากครับ รักษาคำพูดนี้ไว้ให้ดีนะ" มินตราเอียงคอมองด้วยรอยยิ้มพราวระยับในดวงตา "เพราะถ้าวันไหนที่คุณเกิดกลืนน้ำลายตัวเองขึ้นมา... ผมนี่แหละจะเอาคืนให้สาสมกับปากดีๆ ของคุณ" พูดจบ เธอก็ไม่รอให้สามีปากแข็งได้สวนกลับ ร่างระหงหมุนตัวเดินตรงไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่ ทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนอนฝั่งขวา—ฝั่งที่เขาเพิ่งประกาศห้ามแตะต้องอย่างหน้าตาเฉย แถมยังดึงผ้าห่มผืนหนามาคลุมโปง ปล่อยให้ภาคินยืนแข็งค้างอยู่กับที่ด้วยความตกตะลึง *ยัยผู้หญิงคนนี้! กล้าดียังไงถึงเหยียบย่ำคำสั่งของเขาต่อหน้าต่อตาแบบนี้!* ภาคินกำหมัดแน่น ขาก้าวฉับๆ เข้าไปกระชากผ้าห่มออกจากร่างของภรรยาด้วยความโมโห ทว่าภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ลมหายใจของประธานหนุ่มสะดุดกึก มินตราไม่ได้นอนหลับอย่างที่คิด ดวงตากลมโตคู่สวยใสซื่อกำลังมองเขาอยู่ก่อนแล้ว ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินปะทะกันจนหัวใจของภาคินกระตุกวูบอย่างแรงโดยไม่ทราบสาเหตุ "คุณจะทำอะไรครับ... หรือว่าทนไม่ไหวจนอยากจะนอนฝั่งขวาด้วยกันซะแล้ว?" น้ำเสียงเย้าแหย่กระซิบแผ่วเบา ทว่าทรงพลังพอที่จะสั่นประสาทคนฟังให้รัญจวนใจได้อย่างประหลาด "มินตรา..." ภาคินครางชื่อภรรยาในลำคอ เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างน่าใจหาย ดวงตาคมกริมจ้องมองเรียวปากอิบอิ่มที่กำลังคลี่ยิ้มท้าทายอย่างลืมตัว สมองสั่งให้ถอยห่าง แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการโน้มใบลงไปใกล้โดยอัตโนมัติ ระยะห่างลดลงเรื่อยๆ จนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน ภาคินรู้สึกได้ถึงกลิ่นกายหอมหวานที่มอมเมาสติสัมปชัญญะของเขาให้หลุดลอย มือหนาที่เคยตั้งใจจะกระชากเธอลุกขึ้น เปลี่ยนเป็นยกขึ้นประคองกรอบหน้าเนียนนุ่มโดยสัญชาตญาณ ปลายนิ้วโป้งเผลอไล้ริมฝีปากอิ่มอย่างลืมตัว มินตรานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก เธอมองนัยน์ตาคู่คมที่ฉายแววปรารถนาอย่างปิดไม่มิด ทว่าอีโก้ที่ค้ำคอทำให้เธอต้องรีบดึงสติกลับมา "ไหนว่ามองเป็นเศษฝุ่นไงครับ... หึ ปากบอกไม่แต่ร่างกายซื่อตรงชะมัด" มินตรากระซิบชิดริมฝีปากเขา เสียงกระซิบนั้นดึงสติภาคินให้กลับเข้าร่างราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็งขั้วโลก ประธานหนุ่มสะดุ้งสุดตัว รีบชักมือกลับราวกับโดนไฟลวก ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความอับอายที่เผลอไผลไปกับเกมยั่วเย้าของภรรยา "หลงตัวเองคิดไปเองใหญ่แล้ว! ใครเขากลืนน้ำลายตัวเองกัน!" ภาคินแก้เก้อด้วยการตวาดเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก "ผมแค่วัดรอยหยักในสมองเธอต่างหาก ว่าหนาปานนี้ทำไมถึงไร้ยางอายได้ขนาดนี้!" "ปากแข็งเก่งเป็นที่หนึ่ง ระวังเถอะครับ... สักวันโบ้ตัวโตๆ จะวิ่งตามผมต้อยๆ จนไม่ได้หลับไม่ได้นอน" มินตราหัวเราะคิกคักในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะพลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้อย่างไม่แยแส ภาคินยืนกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ อยากจะลากตัวแม่คุณมาตีให้ก้นลายเสียจริง แต่เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นขัดจังหวะความหงุดหงิดเสียก่อน *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* คิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยความฉงน ดึกดื่นป่านนี้ใครมารบกวน? ร่างสูงเดินดุ่มๆ ไปกระชากประตูห้องนอนเปิดออกด้วยใบหน้าบึ้งตึง พร้อมที่จะอาละวาดใส่ผู้ที่บัง1อาจมาเคาะกวนเวลาพักผ่อน ทว่า... ภาพของบุคคลที่ยืนยิ้มแป้นอยู่หน้าห้อง กลับทำให้เลือดในกายของภาคินเย็นเฉียบลงฉับพลัน "ไง... เฮียคิน ผมมารับของฝากที่ฝากไว้กับเมียเฮียหน่อย พอดีผมทำโทรศัพท์ตกไว้ในห้องนี้เมื่อตอนงานแต่ง... เอ๊ะ หรือว่าผมรบกวนเวลาสวีทอะไรรึเปล่าเนี่ย?" กันตภณยืนพิงกรอบประตู ส่งยิ้มกวนประสาทมาให้เพื่อนสนิท พร้อมกับกวาดสายตาเลยผ่านร่างของภาคินเข้าไปมองมินตราที่นอนอยู่บนเตียงนอนของประธานหมื่นล้านอย่างท้าทาย ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของดรากอนไรเดอร์ด้วยดีเสมอมานะครับ