เงาอดีตที่ตามหลอกหลอน

เสียงสัญญาณเตือนภัยจากระบบรักษาความปลอดภัยอัจฉริยะดังขึ้นกังวานไปทั่วโถงรับแขกขนาดใหญ่ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสติของทุกคนในห้องให้หลุดลอยไป ไม่ใช่เสียงนั้น... หากแต่เป็นร่างสูงโปร่งของแขกผู้มาเยือนที่ก้าวผ่านประตูกระจกเข้ามาอย่างไร้มารยาท กันตภณส่งยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเลศนัยและความท้าทาย ราวกับผู้ล่าที่จงใจเดินเข้าสู่สนามประลองเพื่อแย่งชิงอาณาเขต "ยินดีต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ... หรือบางที นายอาจจะลืมไปแล้วว่าที่นี่มีเจ้าของ" เสียงทุ้มต่ำของภาคินลอดไรฟันออกมาด้วยความกรุ่นโกรธ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบฉายแววอันตรายราวกับเสือดาวที่พร้อมขย้ำเหยื่อ ร่างสูงในชุดสูทลำลองก้าวเข้ามาขวางหน้ามินตราโดยอัตโนมัติ เป็นสัญชาตญาณการปกป้องที่แม้แต่เจ้าตัวก็อาจไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ มินตราขมวดคิ้วมุ่น ดวงตากลมโตมองสลับระหว่างสามีในนามกับเพื่อนสนิทของเขา บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แรงกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวของภาคินจนบรรยากาศในห้องเย็นยะเยือก "ใจเย็นน่า เฮียคิน" กันตภณหัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่ห้อ เขายกมือขึ้นสองข้างเชิงยอมจำนนปลอมๆ ก่อนจะกวาดสายตามาหยุดอยู่ที่หญิงสาวด้านหลังแผงอกกว้างของภาคิน "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ... น้องมินตรา" คำทักทายนั้นราบเรียบ แต่กลับทำให้หัวใจของมินตราบีบตัววูบ ไม่ใช่เพราะความเสน่หา... แต่เป็นเพราะเงาอดีตที่กันตภณเป็นตัวแทนต่างหาก "นายมีธุระอะไรที่นี่ กันตภณ ถ้าจะมาเพื่อกวนประสาทเชิญไสหัวออกไปก่อนที่ฉันจะสั่งให้บอดี้การ์ดโยนแกออกไปจริงๆ" ภาคินตวาดกร้าว น้ำเสียงทรงอำนาจกดต่ำจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวชายหนุ่มร้อนระอุขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นสายตาที่กันตภณใช้มองภรรยาของตน "โอ้โห โหดร้ายจังนะเฮีย ทั้งที่ความจริงแล้ว... ผมไม่ได้มาคนเดียวนะครับ" กันตภณยิ้มเยาะ ดวงตาพราวระยับด้วยความสนุกสนานสะใจ สิ้นคำพูดนั้น ประตูบานใหญ่ด้านนอกก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงระยับ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยมาแตะจมูกก่อนที่เจ้าตัวจะก้าวเข้ามาเสียอีก ใบหน้ารูปไข่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางประณีต เรือนผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มรับกับดวงตากลมโตที่ฉายแววเว้าวอนและคุ้นเคยเป็นอย่างดี มินตราเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นผู้หญิงคนนั้น ส่วนภาคิน... ร่างกายของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกลับแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยโทสะแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าและระAระแคะระคายใจชั่วพริบตา "คินคะ..." เสียงหวานหยาดเยิ้มเอ่ยเรียกชื่อสามีของเธอด้วยน้ำเสียงที่คุ้นหู ร่างระหงก้าวเข้าไปหาภาคินราวกับลืมไปว่าในห้องนี้ยังมีภรรยาตามกฎหมายยืนอยู่ตรงนั้นด้วย มินตราสัมผัสได้ถึงความชาดิกที่วิ่งพล่านไปทั่วปลายนิ้ว ความรู้สึกแปลบปลาบที่หน้าอกข้างซ้ายไม่ใช่ความหึงหวงไร้เหตุผล... แต่มันคือความรู้สึกของการเป็น "ส่วนเกิน" ที่ถูกตอกย้ำด้วยภาพตรงหน้า ภาพของอดีตที่ตามหลอกหลอนจนน่ารังเกียจ หญิงสาวผู้มาใหม่ไม่ใช่ใครที่ไหน... เธอคือ "พิมimรดา" อดีตคนรักเก่าของภาคิน ผู้หญิงที่เคยหายลับไปจากชีวิตเขาในวันที่ตระกูลกำลังเผชิญวิกฤต และเป็นคนที่ทิ้งบาดแผลลึกไว้ในใจของประธานหนุ่มปากร้ายคนนี้ มินตรากวาดสายตามองคนทั้งคู่ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะกลับเริ่มไหวระริก เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่จะมายืนรอเป็นตัวประกอบในละครฉากเก่าของสามีตัวเอง มุมปากบางยกยิ้มหยันให้กับความตลกขบขันของโชคชะตา "ดูท่าทาง... ฉันจะเข้ามารบกวนเวลากระชับมิตรของพวกคุณสินะคะ" มินตราเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความสั่นเครือ ทว่ากลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง ภาคินหันขวับมามองภรรบทันที ดวงตาคมกริบฉายแววตระหนกวูบหนึ่งเมื่อเห็นรอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้าสวย "มิน..." "ไม่ต้องห่วงค่ะ เฮียคิน เชิญคุยกันตามสบาย..." มินตราแค่นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเตรียมสาวเท้าเดินหนีขึ้นชั้นบน แต่ทว่า... "เดี๋ยวก่อนสิคะคุณมินตรา..." พิมรดาเอ่ยขัดขึ้นด้วยรอยยิ้มหวานหยด ทว่าแววตากลับซ่อนความเยาะเย้ยไว้อย่างมิดชิด "เรายังมีเรื่องที่ต้องเคลียร์กันให้ชัดเจนนะคะ... เรื่องระหว่างฉันกับคุณคิน" มินตราหยุดเดิน ช้าๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับผู้หญิงที่กล้าประกาศตัวอย่างหน้าไม่อาย บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงหัวใจของภาคินเต้นรัวระรัวด้วยความร้อนรน เพราะเขารู้ดีว่าพิมรดากำลังเล่นเกมอะไร และเขากลัว... กลัวว่าสายตาคู่สวยที่มองมาที่เขาตอนนี้ จะปิดตายหัวใจของเธอลงไปตลอดกาล "เรื่องระหว่างคุณกับสามีฉันเหรอคะ?" มินตราเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาท้าทายและเฉียบคมพุ่งตรงไปยังผู้หญิงตรงหน้า "ถ้าจำไม่ผิด... ใบทะเบียนสมรสในเซฟบนห้องของฉัน ระบุชื่อฉันเป็นภรรยาตามกฎหมายของคุณคินนะคะ... ส่วนคุณน่ะ... เป็นแค่วิญญาณเร่ร่อนที่บังเอิญเดินหลงทางกลับมาผิดบ้านมากกว่ามั้งคะ" เพล้ง! ประโยคเชือดเฉือนนั้นคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงกลางใจพิมรดาจนใบหน้าสวยบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ กันตภณถึงกับหลุดเสียงหัวเราะพรืดออกมาด้วยความสะใจสุดขีด ส่วนภาคิน... ลมหายใจของเขาติดขัด ร่างสูงพุ่งเข้าประชิดตัวมินตราในเสี้ยววินาที พร้อมกับมือหนาที่เอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวไว้แน่นด้วยความร้อนรน "มินตรา! หยุดพูดจาถางถางแล้วฟังฉันก่อน..." ภาคินเสียงกร้าว ร้อนรนจนเก็บอาการไม่อยู่ ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำด้วยความกลัวบางอย่างที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อน แต่มินตรากลับสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมอย่างไร้เยื่อใย เธอมองหน้าสามีด้วยแววตาว่างเปล่า เย็นชา และเด็ดเดี่ยวเกินกว่าที่เขาจะควบคุมได้ "ปล่อยค่ะเฮียคิน... และเชิญคุณไปเคลียร์กับ *แฟนเก่า* ของคุณให้เรียบร้อยซะ ก่อนที่ฉันนี่แหละ... จะเป็นคนเซ็นใบหย่าแล้วไสหัวออกไปจากบ้านหลังนี้ให้สมใจพวกคุณเอง!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความระทึกใจและเอาใจช่วยเฮียคินกับน้องมินตราในตอนนี้นะครับ