ความหึงที่ระเบิดออก

เสียงหัวesร่อของผู้ชายอีกคนที่ดังลอดผ่านลำโพงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรู ไม่ได้ทำให้มินตราบatหูเท่ากับสายตาคมกริบราวกับใบมีดโกนของสามีทางนิตินัย ที่กำลังยืนกอดอกจ้องมองเธออยู่หน้าประตูห้องทำงาน "เรื่องโปรเจกต์รีสอร์ตที่ภูเก็ต... เอาไว้เราค่อยคุยรายละเอียดกันแบบตัวต่อตัวดีกว่าครับคุณมิน ผมว่าคุยผ่านสายมันไม่ค่อยสะใจเท่าไหร่" เสียงทุ้มนุ่มนวลของกันตภณลอดออกมาจากปลายสาย สร้างความระคายหูให้คนที่ยืนค้ำหัวภรรยาตัวเองอยู่ไม่น้อย ภาคินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นเป็นริ้ว ดวงตาคมดุหรี่ลงอย่างอันตราย รังสีความหึงหวงแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน มินตราเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นกลัวหรือลิ้มรสความผิดแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... หญิงสาวกลับเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้กับโทรศัพท์ในมือราวกับตั้งใจจะราดน้ำมันลงบนกองเพลิง "ได้ค่ะ... อ้อ ไม่สิ งั้นเอาเป็นมื้อเย็นนี้เลยดีไหมคะคุณกันต์ พอดีมิน... เอ๊ย ฉันกำลังอยากหาเพื่อนคุยเรื่องธุรกิจที่คุยรู้เรื่องพอดีเลยค่ะ" มินตราจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ฉัน' และ 'ค่ะ' ให้ดังชัดเจน เพื่อกระแทกใจคนตัวโตที่ยืนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่ตรงนั้น "ยินดีเป็นอย่างยิ่งครับสำหรับผม... งั้นเดี๋ยวผมส่งพิกัดร้านไปให้นะครับคนสวย" "ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ" ติ๊ด! มินตราวางสายด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้คว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงบนโต๊ะทำงาน แรงกระชากมหาศาลก็ฉุดร่างของเธอลอยหวือขึ้นจากเก้าอี้ด้วยฝีมือของคนตัวใหญ่ที่พุ่งเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ "โอ๊ะ! คุณทำบ้าอะไรเนี่ย!" มินตราอุทานออกมาอย่างตกใจเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ โดยมีร่างสูงใหญ่กักตัวเธอไว้ตรงกลาง ภาคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวปะทะเข้ากับแก้มเนียน ดวงตาคมปลาบจับจ้องภรรยาตัวดีเขม็ง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนบ่งบอกว่าความอดทนของเขาขาดผึ่งลงแล้วเรียบร้อย "เมื่อกี้เธอคุยอะไรกับมัน?" น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำ เต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธและแรงหึงที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ "มันเรื่องส่วนตัวของฉันค่ะ... อีกอย่าง ฉันจะเป็นอิสระอยู่รอดปลอดภัยในฐานะ 'คนโสด' แล้วนะคะ จะคุยกับใคร ไปกินข้าวกับใคร มันก็ไม่น่าจะเกี่ยวกับคุณ... คุณชายภาคิน" มินตราตอกกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น แววตาสsกประกายความท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว "มิ้น!" ภาคินคำรามลั่น ขบกรามแน่นจนแทบแตก "เธออย่ามาท้าทายความอดทนของฉันนะ! ผัวเธอยังยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ แต่เธอระริกะรี้จะไปดินเนอร์กับไอ้กันต์เนี่ยนะ! สมองเธอเอาอะไรคิด ห๊ะ!" "ผัวเหรอคะ?" มินตราแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววตัดพ้อแต่ถูกกลบไว้ด้วยความแข็งกระด้าง "วันที่คุณวิ่งโร่ไปหา *แฟนเก่า* จนไม่กลับบ้านปล่อยให้ฉันเคว้งคว้างอยู่ที่นี่ คุณเคยคิดไหมคะว่าฉันมีสถานะเป็นอะไร... ตอนที่คุณเลือกเธอคนนั้น คุณเป็นสามีที่ประเสริฐมากเลยใช่ไหมล่ะคะ!" คำพูดนั้นราวกับศ S ปักอกภาคินเข้าอย่างจัง ดวงตาคมวาบไหววูบ เขาจำต้องยอมรับความจริงข้อหนึ่งในวินาทีนั้น... ว่าการกระทำโง่ๆ ของเขาในอดีตกำลังย้อนกลับมาเชือดเฉือนหัวใจตัวเองอย่างสาสม "เรื่องระหว่างฉันกับแพรวพรรณ... มันไม่ใช่แบบนั้น..." น้ำเสียงของภาคินอ่อนลงเสี้ยววินาที แต่ทิฐิและซินดรอมความปากแข็งก็ยังค้ำคอจนเขาเลือกที่จะพูดคำที่ทำร้ายจิตใจออกไปอีก "เธอจะเอาเรื่องไม่เป็นเรื่องมาประชดหาแสงอะไรมินตรา! คิดว่าทำตัวแรดร่านไปนัดกินข้าวกับผู้ชายคนอื่นแล้วฉันจะเต้นเร่าๆ หึงเธอจนตายรึไง!" เพี๊ยะ! ฝ่ามือเรียวบางฟาดลงบนแก้มสากของภาคินอย่างเต็มแรง เสียงเนื้อกระทบกันดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานส่วนตัว ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ภาคินหน้าหันไปตามแรงอารมณ์ เขายกมือขึ้นแตะมุมปากที่มีรอยแดงจางๆ ก่อนจะหันกลับมามองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและเจ็บปวด มินตราตัวสั่นเทาด้วยความโกรธ หยดน้ำตาแห่งความน้อยใจเอ่อคลอเบ้าแต่เธอรีบกะพริบไล่ให้มันกลับลงไป หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่ลดละ "ใช่... ฉันมันแรดค่ะ! และฉันก็จะไปกับคุณกันต์ เพราะอย่างน้อยเขาก็ให้เกียรติฉันในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง ไม่ใช่เป็นแค่วัตถุไร้ค่าในบ้านหลังนี้เหมือนที่คุณทำ! กรุณาถอยไปค่ะ... ฉันจะไปเตรียมตัว" มินตราพยายามดันอกแกร่งให้ออกห่าง ทว่าภาคินกลับใช้มือข้างหนึ่งรวบเอวบางไว้แน่น ส่วนอีกมือตรึงข้อมือเธอไขว้หลังไว้ด้วยกัน แรงมหาศาลทำให้เธอขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นิตินัยเดียว "ปล่อยนะ! บอกให้ปล่อยไง!" "ไม่ปล่อย!" ภาคินตะคอกกลับเสียงดังลั่น ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวและหึงจนหน้ามืด "ต่อให้เธอเกลียดฉันจนแทบอยากจะตายไปต่อหน้า... ฉันก็ไม่มีวันยอมให้เธอเดินออกไปหาผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้น! หน้าที่เมียเธอยังไม่หมดเขต จนกว่าฉันจะเป็นคนเซ็นใบหย่าด้วยตัวเอง!" "คุณมันบ้า! เอาแต่ใจตัวเองที่สุด!" "ใช่! ฉันมันบ้าเพราะเธอนั่นแหละมินตรา!" ภาคินก้มลงประกบเรียวปากหยักเข้ากับริมฝีปากนุ่มของภรรยาอย่างดุดันและเอาแต่ใจทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ต่อว่าต่อขานอะไรอีก แรงปะทะที่เต็มไปด้วยความหึงหวง ความโกรธ และความโหยหาหลอมรวมกันจนกลายเป็นรสจูบที่ร้อนรุ่มและป่าเถื่อน มินตราพยายามทุบอกเขาประท้วงและเบือนหน้าหนี แต่ภาคินกลับใช้มือประคองท้ายทอยเธอไว้แน่น บังคับให้รับสัมผัสวาบหวามที่เขาตั้งใจมอบให้อย่างไร้ทางขัดขืน ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มติดขัด หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่กำลังแปรเปลี่ยนเป็นไฟปรารถนาที่แผดเผาจนสติของทั้งสองคนเริ่มเลือนราง ทว่า... ในวินาทีที่มินตรากำลังจะเคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสอันคุ้นเคยและอันตรายนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกัน พร้อมกับเสียงหวานใสที่คุ้นเคยเอמהดังทะลุบานไม้เข้ามา "พี่คินคะ... แพรวเองค่ะ พอดีแพรวทำกาแฟมาให้... แพรวขอเข้าไปนะคะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "ดรากอนไรเดอร์" มาโดยตลอดนะครับ