ความจริงที่ถูกปิดบัง

เอกสารในแฟ้มสีน้ำเงินเข้มหนาปึกบนโต๊ะกระจกใสสะท้อนภาพเงาของความจริงที่ถูกบิดเบือนมานานแรมปี มินตราไม่ได้ส่งเสียงกรีดร้อง ไม่ได้ฟูมฟาย และไม่ได้ปัดข้าวของบนโต๊ะกระจกราคาแพงให้แตกกระจายตามอารมณ์ดุดันที่กำลังตีรวนอยู่ในอก ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องนิ่งไปยังตัวเลขผลกำไรและรายชื่อผู้ถือหุ้นเบื้องหน้า สลับกับการเงยขึ้นมองหน้าสามีทางนิตินัย... ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้าอาณาจักรหมื่นล้าน แต่กลับซ่อนเงื่อนงำบางอย่างไว้ภายใต้รอยยิ้มเยียบเย็น "คุณซ่อนมันไว้ทำไมครับ... เฮียคิน" เสียงของมินตราไม่ได้สั่นเครือ แต่มันราบเรียบจนน่ากลัว เป็นความนิ่งสงบก่อนพายุใหญ่จะพัดถล่ม ภาคิน (หรือที่ใครต่อใครเรียกติดปากว่าเฮียคิน) ขยับตัวเล็กน้อย ร่างสูงสง่าในชุดสูทสากลสั่งตัดพิเศษทิ้งน้ำหนักพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อประเมินสถานการณ์ ความซึน ปากร้าย และท่าทีเย่อหยิ่งที่เคยใช้กดขี่เธอมลายหายไปชั่วพริบตา เหลือเพียงความนิ่งงันที่ยากจะคาดเดา "มันไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องเอาหัวสมองอันน้อยนิดมาแบกรับ มินตรา" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นชา และบาดลึกตามสไตล์ของเขา "หน้าที่ของคุณในฐานะเมียแต่ง... คือการอยู่เฉยๆ แล้วทำตัวให้มีประโยชน์พอกับชื่อเสียงของตระกูลเราก็พอ" *เมียแต่ง...* คำคำนี้กระแทกเข้ากลางใจของมินตราอย่างจัง ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจนต้องกำมือเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ เพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกพ่ายแพ้ที่พยายามตีตื้นขึ้นมา "เหอะ! เมียแต่งเหรอคะ... อ้อ ขอโทษทีครับ ผมติดปากไปหน่อย" มินตราแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยฉายแววเยาะหยัน "เมียแต่งที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะรู้ว่าบริษัทที่พ่อของฉันสร้างมากับมือ กำลังจะถูกสามีตัวเองฮุบไปไว้ในกำมือผ่านสัญญาฉบับนี้อย่างนั้นสินะครับ!" ประโยคหลังเธอย้อนเกล็ดด้วยน้ำเสียงประชดประชันอย่างเจ็บแสบ พลางใช้ปลายนิ้วเรียวเคาะลงบนเอกสารหน้าสุดท้ายที่ระบุชื่อผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุด... ซึ่งไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นบริษัทในเครือลับๆ ของภาคินเอง กันตภณ เลขาหนุ่มคนสนิทและเพื่อนร่วมตายของภาคิน ซึ่งยืนสงบเสงี่ยมอยู่มุมห้องมาโดยตลอด ถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารู้ดีว่าพายุลูกนี้รุนแรงเกินกว่าใครจะรับไหว และยิ่งเห็นสายตาของภาคินที่มองภรรยาตัวเองตอนนี้แล้ว กันตภณก็รู้ทันทีว่าเจ้านายหนุ่มกำลัง "สติหลุด" อยู่ภายใต้ใบหน้าที่นิ่งสนิทนั้น "คุณกำลังเข้าใจผมผิด มินตรา" ภาคินผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวภรรยาอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับความเร่าร้อนอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาโชยเข้าแตะจมูก แต่มินตราไม่มีทางถอยหลังให้เด็ดขาด เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ส่วนสูงของเธอจะต่างจากเขามากจนต้องแหงนมอง แต่วิสัยทัศน์และความเด็ดเดี่ยวในแววตาของเธอนั้นไม่มีวันยอมก้มหัวให้ใคร "ผิดตรงไหนล่ะครับเฮีย! หลักฐานมันคาตาอยู่โต้งๆ แบบนี้ หรือจะให้ผมกราบขอบคุณที่คุณช่วยสงเคราะห์ครอบครัวผม ด้วยการกลืนกินทุกอย่างจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกดีล่ะ!" มินตราสวนกลับทันควัน น้ำเสียงสั่นระริกด้วยความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานาน ภาคินขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน มือหนาเอื้อมไปควบจับข้อมือบางของเธอไว้โดยอัตโนมัติ แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนถึงขั้นทำร้าย แต่หนักหน่วงพอที่จะแสดงให้เห็นถึงความร้อนรุ่มภายในใจที่ถูกจี้ถูกจุด "อย่ามาทำเป็นเก่งในเรื่องที่คุณไม่รู้จริงนะ มินตรา!" ภาคินคำรามต่ำในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจเต้นรัว "ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ ป่านนี้บริษัทพ่อคุณมันกลายเป็นเศษกระดาษไปนานแล้ว! คนที่กำลังจะเขมือบมันจริงๆ ไม่ใช่ผม... แต่เป็นไอ้กันต์ต่างหาก!" *กึก!* กันตภณที่ยืนอยู่เงียบๆ ถึงกับสะดุ้งสุดตัว เบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อหอกถูกโยนมาที่ตัวเอง "เฮ้ย! เฮียคิน อยู่ดีๆ มาพาดพิงผมเฉยเลยวะครับ!" มินตราเบนสายตาขวับจากสามีไปยังเลขาหนุ่มทันที แววตาฉายความระแวงและสับสนขั้นสุดยอด "หมายความว่ายังไงกันแน่... กันต์?" ความจริงครึ่งๆ กลางๆ ที่ถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีนี้ ไม่ได้ช่วยคลี่คลายปมปัญหาอะไรเลย แต่มันกลับยิ่งสร้างรอยร้าวและจุดชนวนความเคลือบแคลงสงสัยในใจของมินตราให้ลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม เธอมองหน้าเพื่อนสนิทสลับกับสามีด้วยความรู้สึกที่เคว้งคว้างราวกับคนยืนอยู่บนปากเหว ภาคินเห็นความลังเลในแววตาของภรรยา หัวใจของคนปากร้ายแต่คลั่งรักกลับกระตุกวูบ เขารู้ว่าตัวเองพูดเร็วกว่าคิด และเกือบจะหลุดความลับชิ้นโตที่อุตส่าห์ปกป้องเธอมาตลอดหลายเดือนออกไปหมดแล้ว "ถ้าอยากรู้ความจริงทั้งหมด..." ภาคินกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยแรงดึงดูดที่ปฏิเสธไม่ได้ "คืนนี้... กลับไปคุยกันบนเตียงของเราสองคน" มินตราเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามด้วยความโกรธและอารมณ์บางอย่างที่ปะปนกันจนแยกไม่ออก เธอเตรียมจะอ้าปากด่ากราดสามีจอมเผด็จการต่อให้หนสะใจ แต่ทว่า... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างบางอรชรของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ายวนใจ เธอกวาดสายตามองคนทั้งสามในห้องด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจ "อุ๊ย... ดิฉันไม่ได้ขัดจังหวะอะไรสำคัญใช่ไหมคะ พอดีมีเอกสารด่วนจากบอร์ดบริหารใหญ่... ที่คุณภาคินต้องเซ็นอนุมัติเดี๋ยวนี้ค่ะ" เสียงหวานหยดย้อยนั้นทำให้มินตราต้องหันไปมอง และเมื่อเธอกวาดตามองหน้าผู้มาใหม่ หัวใจที่เต้นรัวอยู่แล้วก็แทบจะหยุดเต้นลงในทันที เพราะผู้หญิงคนนี้... คือบุคคลอันตรายที่เธอไม่คาดคิดว่าจะกล้าเหยียบเข้ามาในอาณาจักรของภาคินในเวลานี้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของดรากอนไรเดอร์มาโดยตลอดนะครับ