ความสุขที่สั้นเกินไป

เสียงกระเบื้องเคลือบราคาแพงกระทบกันเบาๆ บนโต๊ะอาหารยาวสไตล์หลุยส์ แทบไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอึดอัดภายในห้องอาหารเพนต์เฮوسต์หรูหราผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดชั้นดีลอยวนอยู่ในอากาศ ตัดกับความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศและระยะห่างทางความรู้สึกที่เพิ่งถูกทลายลงไปได้ไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงดี มินตรานั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม ปลายเรียวลิ้นแตะริมฝีปากสีพีชอย่างใช้ความคิด สายตาคมกริบมองชายหนุ่มที่กำลังงละเลียดจิบกาแฟดำโดยไม่ยอมสบตาเธอก่อน "ถ้าเฮียยังเงียบแล้วทำเป็นอมพะงาบๆ แบบนี้ มินจะถือว่าข้อเสนอเมื่อคืนเป็นโมฆะนะครับ" เสียงหวานใสแต่เจือความดื้อรั้นเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด ภาคินวางแก้วกาแฟลงบนจานรองเสียงดัง *กริ๊ก* ดวงตาคมดุราวกับพญาอินทรีตวัดมองภรรยาในนามที่พักนี้ชักจะปากเก่งขึ้นทุกวัน มือหนาสكتโต๊ะเบาๆ "ใครอมพะงาบๆ ไม่ทราบครับคุณมินตรา ผมแค่กำลังคิดว่าคุณชักจะลามปามเกินไปแล้วนะ เมื่อคืน... นั่นมันเป็นอุบัติเหตุทางอารมณ์ต่างหาก อย่ามาเหมาเข่งว่าเป็นความสมัครใจเด็ดขาด" ซึน... ปากร้ายไม่เคยเปลี่ยน มินตราแอบพ่นลมหายใจพรืดออกมาอย่างหมั่นไส้ อยากจะรู้นักว่าปากแข็งระดับนี้ ถ้าวันหนึ่งเธอหายไปจริงๆ พญาอินทรีตัวนี้จะยังบินหยิ่งผยองได้สักกี่น้ำ "อุบัติเหตุเหรอคะ... อ๊ะ! เอ๊ย... อุบัติเหตุเหรอครับ" มินตราเกือบหลุดปากคำแสลงที่คุ้นเคย รีบแก้คำสรรพนามแทบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาจับผิดของสามี "โอเค อุบัติเหตุที่ว่านี่ทำให้เฮียจูบจนมินเกือบขาดอากาศหายใจเนี่ยนะ? ถ้ามันคืออุบัติเหตุ สงสัยคราวหน้ามินคงต้องหาซื้อถังออกซิเจนมาพกติดตัวเวลาอยู่ใกล้เฮียแล้วมั้ง" "มินตรา!" ภาคินกัดกรามแน่นสันจدนูนเด่นขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด หัวใจในอกข้างซ้ายกระตุกวูบอย่างแรงด้วยความรู้สึกที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอด ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นทันตาเห็น ยิ่งเห็นรอยยิ้มพรายเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของหญิงสาว เขากยิ่งอยากจะคว้าตัวมาตีให้หายดื้อนัก ให้ตายเถอะ... ผู้หญิงอะไร ปากคෝเราะร้ายเป็นกรด แต่กลับมีอิทธิพลต่อจังหวะการเต้นของหัวใจมหาเศรษฐีหมื่นล้านอย่างเขาได้อย่างน่าเหลือเชื่อ ร่างสูงผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาประชิดตัวภรรยาที่ยังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ภาคินโน้มตัวลงใช้มือสองข้างเท้าพนักเก้าอี้กักขังร่างบางไว้ตรงกลาง ใบหน้าคมคายโน้มเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้ว "อยากลองดีกับผมใช่ไหม หืม?" เสียงทุ้มต่ำพร่าพรายกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอันตรายที่สั่นประสาท "คิดว่าผมไม่กล้าทำอะไรคุณกลางวันแสกๆ แบบนี้รึไง" มินตราหัวใจกระตุกวูบวาบ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับความเย้ายวนเฉพาะตัวของภาคินทำเอาเธอลืมบทสนทนาเมื่อครู่ไปชั่วขณะ แต่ด้วยศักดิ์ศรีที่ค้ำคอ เธอจึงเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกแล้วก็ตาม "เชิญเลยครับ ถ้าเฮียกล้า... อุ๊บ!" คำพูดท้าทายถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาปิดกลีบปากของเธออย่างไร้การเต้นเตือน ภาคินไม่ได้แค่จูบเพื่อสั่งสอน แต่เขาบดเบียด เรียกร้อง และกวาดต้อนความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาประคองท้ายทอยบังคับให้เธอรับสัมผัสที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ความซึนที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความคลั่ง รักที่พรั่งพรูออกมาผ่านสัมผัสดุดันแต่แฝงความโหยหา มินตราเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนที่เรียวแขนเล็กจะเผลอยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งโดยไม่รู้ตัว ปฏิกิริยาตอบรับที่อ่อนลงและเป็นใจ ทำให้ภาคินยิ่งได้ใจ รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันค่อยๆ แปลเปลี่ยนเป็นความหวานละมุนที่ทำเอาสติของคนทั้งคู่กระเจิง ติ๊งบอง! เสียงกริ่งหน้าเพนต์เฮาส์ดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังอบอวลอย่างไม่รู้กาลเทศะ ภาคินผละริมฝีปากออกอย่างนึกเสียดาย หน้าผากยังคงชนอยู่กับหน้าผากของหญิงสาว ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้น ดวงตาประสานกันด้วยความระอุที่ยังไม่มอดดับ "เวรเอ๊ย..." ชายหนุ่มสบถเบาๆ อย่างหัวเสีย มินตราหน้าแดงก่ำ รีบผลักอกแกร่งให้ออกห่างแล้วยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองที่บวมเจ่อเล็กน้อยด้วยความเขินอายปนหมั่นไส้ "ไปดูสิว่าใครมาขัดจังหวะ... 'อุบัติเหตุ' ของเฮียเมื่อกี้ เกือบทำให้มินหัวใจวายตายจริงๆ นะครับ" มินตราแกล้งแซวด้วยน้ำเสียงล้อเลียนเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวบนใบหน้า ภาคินถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความหงุดหงิด ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึงดังเดิมก่อนจะเดินไปที่หน้าจออินเตอร์คอมเพื่อดูว่าแขกยามวิกาล—หรืออันที่จริงคือสายยันบ่าย—เป็นใคร แต่พอหน้าจอปรากฏภาพใบหน้าของคนที่ยืนอยู่หน้าประตูเพนต์เฮาส์ แววตาของประธานหนุ่มก็เปลี่ยนเป็นความเย็นชาและคมกริบขึ้นมาทันที กันตภณ... เพื่อนสนิทที่พ่วงตำแหน่งคู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญ และ... คนที่เคยเกือบได้แต่งงานกับมินตรา ภาคินกดปุ่มเปิดประตูอัตโนมัติด้วยใบหน้าบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม รังสีความหึงหวงแผ่ซ่านออกมาจนมินตราที่ยืนอยู่ข้างหลังยังรู้สึกได้ ไม่นานนัก ประตูห้องก็เปิดออก พร้อมกับการก้าวเข้ามาของกันตภณในชุดสูทเนี๊ยบ รอยยิ้มทรงเสน่ห์ถูกส่งมาให้เจ้าของบ้าน แต่สายตากลับพุ่งตรงไปยังร่างบางที่ยืนอยู่ข้างกายภาคินทันที "สวัสดีครับเฮียคิน พอดีผมผ่านมาแถวนี้ เลยแวะมาเยี่ยม... แล้วก็มีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับหุ้นล็อตใหม่ของตระกูลที่ต้องคุยกันด่วนที่สุด" กันตภณเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แววตาที่มองมินตรานั้นเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง ภาคินก้าวเท้าเข้าไปยืนขวางบังร่างบางไว้ครึ่งหนึ่ง รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากตัวอย่างไม่ปิดบัง "เรื่องธุรกิจคุยที่บริษัทก็ได้ กันตภณ... นายไม่มีมารยาทรึไง ถึงบุกมาถึงห้องส่วนตัวของคนอื่นแบบนี้" กันตภณหัวเราะในลำคอเบาๆ ไม่สะทกสะท้านกับท่าทีคุกคามของเพื่อนสนิทแม้แต่น้อย เขายักไหล่อย่างไม่ี่รังเกียจ ก่อนจะหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท "บริษัทมันเป็นเรื่องของอนาคตครับเฮีย แต่เรื่องที่ผมเอามาวันนี้... มันคืออดีตที่กำลังจะกลับมาทำลายปัจจุบันต่างหาก" สายตาคมกริบของกันตภณมองข้ามไหล่กว้างของภาคินไปสบตากับมินตราโดยตรง "สวัสดีครับมิน ไม่เจอกันนาน... คุณพ่อของคุณฝากผมมาบอกอะไรบางอย่างเกี่ยวกับ 'สัญญา' ที่คุณอาจจะลืมไปแล้ว" มินตราหน้าถอดสีลงทันทีเมื่อได้ยินคำว่า *สัญญา* จากปากของกันตภณ ความรู้สึกหวาดหวั่นแล่นริ้วขึ้นมาในอกราวกับมีลางสังหรณ์บางอย่าง ภาคินขมวดคิ้วมุ่น หันกลับไปมองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความไม่ไว้วางใจที่ถูกจุดชนวนขึ้นมาใหม่อีกครั้ง "สัญญาอะไร? มินตรา... นายกำลังปิดบังอะไรฉันอยู่" บรรยากาศในห้องที่เพิ่งจะหวานชื่น กลับพลิกผันเป็นความอึดอัดและตึงเครียดถึงขีดสุดในเวลาเพียงเสี้ยววินาที กันตภณยกยิ้มมุมปาก ยื่นซองเอกสารในมือให้ภาคินช้าๆ พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของคนทั้งคู่สั่นคลอน "ก็สัญญาหมั้นหมายระหว่างตระกูล... ที่กำลังจะมีผลบังคับใช้ในอีกสามวันข้างหน้ายังไงล่ะครับ" --- *(ดรากอนไรเดอร์ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของดรากอนไรเดอร์ด้วยดีเสมอมานะครับ)*