กระสุนนัดแรก

กลิ่นควันปืนจาง ๆ ยังไม่ทันจางหายจากปลอกกระสุนทองเหลืองที่เพิ่งดีดกระทบพื้นซีเมนต์ เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างเป็นจังหวะและไร้ซึ่งความลังเลก็ดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัวในอก คีรินปรายตามองรอยกระสุนที่ฝังอยู่บนกรอบหน้าต่างไม้สักห่างจากศีรษะของเขาไม่ถึงคืบ รอยร้าวเป็นทางยาวและเศษไม้ที่กระเด็นตกลงมาบนไหล่เสื้อสูทสีเข้ม ทำให้รู้ทันทีว่ามือสังหารที่ส่งมาในคืนนี้ไม่ได้มีความตั้งใจจะมาเจรจาต่อรองตั้งแต่แรก “หลบมุมนั้นซะรวินท์” คีรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับชายหนุ่มกำลังสั่งกาแฟสักแก้วในร้านโปรด มากกว่าจะอยู่ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายห่างกันแค่เส้นยาแดงผ่าแปด รวินท์ไม่เพียงแต่ไม่ทำตาม แต่อดีตเจ้าหน้าที่หน่วยพิเศษคนนั้นกลับก้าวสวนขึ้นมาประชิดตัว ไหล่กว้างของอีกฝ่ายเบียดเข้าหากลิ่นน้ำหอมเจือกลิ่นดินปืนของคีรินอย่างจงใจ มือหนาคว้าข้อมือของดีลเลอร์นัยน์ตาอำพันเอาไว้แน่น ลากอีกฝ่ายให้ถอยหลบเข้าสู่มุมอับของเสาคอนกรีตด้วยแรงที่ไม่อาจขัดขืน “ปากดีแบบนี้ ควรรีบสั่งเสียไว้ก่อนไหมครับคุณดีลเลอร์” เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับต้นคอขาวผ่องท่ามกลางความมืดมิดของโกดังร้าง แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด แต่รวินท์ก็ยังมิวายหาจังหวะมากวนประสาทคนตรงหน้า “เก็บเรี่ยวแรงไว้ใช้ตอนวิ่งหนีกระสุนนัดต่อไปเถอะครับ” คีรินสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคู่สวยคมกริบราวกับสัตว์นักล่าตวัดมองใบหน้าคมเข้มที่อยู่ใกล้จนเกินความจำเป็น “ถ้าคุณยังไม่ปล่อยมือออกจากข้อมือผม เราคงได้ตายด้วยน้ำมือกันเองก่อนที่มือสังหารข้างนอกนั่นจะได้ลงมือ” รวินท์หัวเราะในลำคอเบา ๆ สัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นระรัวใต้ผิวหนังของคนปากแข็ง แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะอันตรายถึงชีวิต แต่เขากลับรู้สึกสนุกจนเกินความจำเป็นเสียด้วยซ้ำ ดวงตาคมดุจเหยี่ยวสำรวจใบหน้าเนียนที่ไร้ความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ก่อนจะกระชับปืนพกในมือแน่นขึ้นเมื่อเสียงฝีเท้าด้านนอกเริ่มเคลื่อนเข้ามาใกล้ “จำไว้ว่าคุณติดหนี้ผมหนึ่งชีวิต... คีริน” สิ้นเสียงกระซิบ รวินท์ก็พุ่งทะยานออกไปจากมุมอับพร้อมกับเสียงคำรามของกระสุนปืนนัดแรกที่ถูกลั่นไกสวนออกไปอย่างไร้ความปรานี ประกายไฟวาบขึ้นท่ามกลางความมืด สะท้อนภาพการปะทะกันอย่างดุเดือดระหว่างอดีตหน่วยพิเศษผู้ไร้ที่ไปกับเงาปริศนาจากองค์กรนิรนามที่ต้องการปิดปากพยานคนสุดท้ายแห่งเมืองเถื่อนแห่งนี้ กระสุนนัดที่สองเฉียดผ่านหัวไหล่ของรวินท์ไปเพียงนิด กลิ่นไหม้ของเนื้อผ้าและควันปืนคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศ คีรินขบกรามแน่น นัยน์ตาอำพันฉายแวววาวโรจน์ โลกใต้ดินใบนี้ไม่เคยปรานีใคร และเขาก็ไม่ใช่ประเภทที่จะยืนรอให้ใครมาเด็ดหัวอยู่ฝ่ายเดียว มือเรียวควักวัตถุโลหะเย็นเฉียบออกจากช่องลับใต้เสื้อสูท ปลดล็อกเซפตัมนด้วยความคล่องแคล่ว ก่อนจะก้าวเท้าเข้าสู่สมรภูมิเดือดเคียงข้างชายผู้กุมหัวใจและสัญชาตญาณของเขาไว้ในเวลาเดียวกัน การต่อสู้ในความมืดดำเนินไปอย่างเชือดเฉือนและแม่นยำ ทุกย่างก้าวคือเดิมพันด้วยชีวิต ไดอะล็อกและการปะทะทางอารมณ์ระหว่างทั้งคู่ไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย แม้ในยามที่กระสุนกำลังพุ่งแหวกอากาศอยู่รอบตัว เคมีอันตรายระหว่างคีรินและรวินท์กลับยิ่งทวีความรุนแรงและร้อนแรงขึ้นราวกับเปลวเพลิงที่ถูกสาดด้วยน้ำมัน จนกระทั่งเสียงปืนนัดสุดท้ายสงบลง ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของทั้งคู่ที่ดังสะท้อนก้อง รวินท์ยันกายพิงผนังปูนด้วยความเหนื่อยอ่อน ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าเอวบางของคีรินเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะเพื่อพยุงร่างที่เริ่มเซจากการเสียหลัก “เจ็บตรงไหนไหมครับคุณดีลเลอร์” เสียงทุ้มเอמהถามชิดริมฝีปาก นัยน์ตาคมพินิจพิเคราะห์สำรวจร่องรอยบนตัวอีกฝ่ายด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีทะเล้น คีรินเม้มปากแน่น ปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะชนกันอยู่แล้วในระยะประชิดนี้ หัวใจของเขาเต้นแรงยิ่งกว่าตอนเผชิญหน้ากับมือสังหารเสียอีก นิ้วเรียวเตรียมจะดันแผงอกอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่ทว่า... แกร็ก! เสียงโลหะขึ้นลำกล้องดังมาจากความมืดมิดเบื้องหลัง พร้อมกับปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบที่จ่อเข้าที่ท้ายทอยของรวินท์อย่างไร้สุ้มเสียง “เกมยังไม่จบหรอกครับ... สุภาพบุรุษทั้งสอง” เสียงทุ้มแหบพร่าและเยียบเย็นเอמהขึ้น พร้อมกับเงาร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวออกมาจากความมืด เปิดเผยใบหน้าที่ทำให้ลมหายใจของคีรินสะดุดกึกไปในทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความมันส์นี้ด้วยกันนะครับ