ข่าวลือในโลกโซเชียล

"ถอยหลังไปชิดกำแพงแล้วเปิดการใช้งาน 'เดอะ ฟูล' เสีย กรณ์!" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดของอาจารย์เนตรดังขึ้นท่ามกลางเสียงกระซิบแหบพร่าที่เสียดสีกันราวกับกระดาษทรายเบอร์หยาบ แรงกดดันทางวิญญาณมหาศาลแผ่ซ่านจนเส้นผมบนต้นคอของฉันลุกชัน ลมหายใจติดขัดราวกับออกซิเจนในอากาศถูกสูบหายไปในพริบตา เมื่อเบื้องหน้าของเรา—บานประตูไม้สักโบราณของห้องชมรมไสยศาสตร์—กำลังถูกกระแทกด้วยพลังงานสีดำทมิฬจนบานพับสั่นสะเทือน คลื่นพลังงานลี้ลับที่สั่งสมมานับร้อยปีของโรงเรียนแห่งนี้กำลังปะทุขึ้น และพวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจา ฉัน (กรณ์) กัดฟันแน่น มือข้างหนึ่งยกสมาร์ทโฟนขึ้นมาบังคับไลฟ์สตรีมที่ยังคงเปิดค้างไว้โดยไม่ได้ตั้งใจ ขณะที่มืออีกข้างสะบัดไพ่ทาโรต์ในสำรับออร่าสีทองจางๆ ขึ้นมาตามสัญชาตญาณ ระบบแจ้งเตือนสีฟ้าใสดีดเด้งขึ้นตรงหน้าด้วยตัวอักษรเรืองแสง [ติ๊ง! ตรวจพบพลังงานวิญญาณตกค้างระดับภัยพิบัติ: "เสียงสะท้อนจากอดีต"] [คำเตือน: หากยอดผู้ชมในไลฟ์สตรีมลดลงต่ำกว่าเกณฑ์ความเชื่อมั่น พลังงานด้านลบจะเข้าครอบงำผู้ใช้ทันที!] ให้ตายสิ... นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องลี้ลับในโรงเรียนธรรมดาแล้วนะคะ! ในฐานะไอดอลหน้าใหม่ที่กำลังมีกระแส ภาพลักษณ์ "เด็กหนุ่มผู้แสนสดใสและเพียบพร้อม" ของฉันกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย บางสิ่งบางอย่างที่อยู่อีกด้านของประตูกำลังพังทลายเข้ามา พร้อมกับเสียงกกรีดร้องโหยหวนที่ดังทะลุกำแพงเข้ามาในห้อง ไลฟ์สตรีมที่เปิดทิ้งไว้เมื่อครู่กำลังรวนเร ยอดผู้ชมพุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่งจากหลักร้อยเป็นหลักแสนภายในเวลาไม่ถึงสามนาที คอมเมนต์วิ่งผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูงจนอ่านแทบไม่ทัน *‘เห้ย! นั่นเสียงอะไรวะ เสียงคนทุบประตูรึเปล่า?’* *‘เฮียกรณ์อยู่ไหนเนี่ย ทำไมมืดจัง บรรยากาศโคตรหลอนเลย’* *‘ตัดต่อป่ะเนี่ย หรือว่าคอนเทนต์เรียกเรตติ้งโปรโมทซิงเกิลใหม่?’* ฉันลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่เหลือบมองอาจารย์เนตร อาจารย์สาวผู้สวมชุดคลุมยาวสีดำสนิท ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นทรง The Row ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอกำไพ่ทาโรต์ชุดใหญ่ (Major Arcana) ไว้ในมือเรียวบาง นิ้วเรียวยาวกรีดกรายผ่านอากาศวาดเป็นอักขระเวทเพื่อสร้างบาตรป้องกัน "อย่าไขว้เขวกับเสียงภายนอก กรณ์" อาจารย์เนตรเอ่ยเตือนเสียงเย็น ขณะที่ปรายตามามองหน้าจอสมาร์ทโฟนที่สะท้อนแสงสีฟ้าสว่างวาบ "พวกมันกำลังใช้ความกลัวของมนุษย์ในโลกออนไลน์เป็นสะพานเชื่อม ยิ่งคนดูเยอะ ยิ่งมีความเชื่อมาก พลังงานของพวกมันก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น... ตอนนี้เธอไม่ใช่แค่เด็กหนุ่มธรรมดา แต่เธอกำลังยืนอยู่บนเวทีที่เดิมพันด้วยวิญญาณของคนทั้งโรงเรียน" ครืนนน—! สิ้นเสียงของอาจารย์ ประตูไม้สักหนาเตอะก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ แรงอัดกระแทกมหาศาลซัดร่างของฉันเซถอยหลังไปชนชั้นหนังสือ เสียงกระซิบแหบพร่าหลายร้อยเสียงหลอมรวมเป็นเสียงหัวoเราะเยาะเย้ยที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ความมืดมิดไหลทะลักเข้ามาในห้องราวกับน้ำป่า นำพาภาพหลอนของอดีตที่ถูกฝังกลบ—เงาร่างของเด็กนักเรียนในชุดยูนิฟอร์มยุคโบราณนับสิบชีวิต ค่อยๆ คืบคลานออกมาจากความมืด ดวงตาสีดำกลกลวงโบ๋และมีคราบน้ำตาเป็นสายเลือด "อาจารย์ครับ... เอ๊ย อาจารย์คะ! ทางนี้รับไม่ไหวแล้วนะ!" ฉันเผลออุทานหลุดปากด้วยความลืมตัว เกือบจะหลุดสรรพนามผู้ชายออกไปเสียแล้ว ดีนะที่สติยังไวพอจะเปลี่ยนคำลงท้ายได้ทันในเสี้ยววินาที เพราะหน้าจอมือถือยังคงสตรีมภาพเหตุการณ์สดๆ ให้แฟนคลับนับแสนคนได้เห็นอยู่ตรงหน้า! "ตั้งสติสิ กรณ์!" อาจารย์เนตรตวาดเสียงกร้าว เธอสะบัดมือซ้าย ไพ่ *The High Priestess* พุ่งแหวกอากาศออกไปปักลงกับพื้นเบื้องหน้า เกิดเป็นม่านพลังงานสีเงินบริสุทธิ์สกัดกั้นฝูงเงาวิญญาณเอาไว้ได้ชั่วขณะ "ใช้ทักษะของ 'เดอะ ฟูล' เปิดเส้นทางใหม่ซะ! อย่ามองพวกมันในฐานะภูตผี แต่จงมองพวกมันในฐานะ 'ข้อมูล' ที่ต้องแก้ไข!" คำพูดของอาจารย์ทำให้สมองที่ปั่นป่วนของฉันกลับมาทำงานด้วยความเร็วสูงอีกครั้งจริงด้วย... ในโลกไสยเวท ทุกอย่างมีเหตุผลและกฎเกณฑ์รองรับเสมอ ไม่มีอะไรที่ไร้ที่มา หากพวกมันอาศัยพลังจากความกลัวในโลกออนไลน์เป็นเชื้อเพลิง งั้นเราก็แค่ต้องพลิกสถานการณ์นี้ให้กลายเป็นเวทีแสดงของฉันเสียก็สิ้นเรื่อง! ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยืดตัวขึ้นยืนอย่างสง่างาม รอยยิ้มแบบฉบับไอดอลหนุ่มผู้เปี่ยมด้วยความมั่นใจถูกระบายลงบนใบหน้าอย่างแนบเนียน แม้ว่าเหงื่อกาฬจะไหลซึมตามไรผมก็ตาม ฉันหันกล้องสมาร์ทโฟนเข้าหาตัวเอง พร้อมกับจัดระเบียบน้ำเสียงให้ฟังดูนุ่มนวลและน่าเชื่อถือที่สุด ราวกับกำลังจัดรายการทอล์ก쇼ยามดึก "สวัสดีครับ... อ๊ะ สวัสดีค่ะทุกคน!" ฉันเกือบพลาดอีกแล้ว แต่โชคดีที่แก้คำทันอย่างแนบเนียนด้วยการส่งยิ้มหวานละลายใจให้กล้อง "เห็นบรรยากาศเบื้องหลังของผมตอนนี้แล้วใช่ไหมครับ... เอ๊ย ค่ะ? พอดีทางชมรมไสยศาสตร์ของเรากำลังจัดกิจกรรมพิเศษ 'ล่าท้าผีสด' รับวันซูเปอร์มูนพอดิบพอดีเลยค่ะ" ทันทีที่คำว่า *'กิจกรรมพิเศษ'* หลุดออกจากปาก คอมเมนต์ในไลฟ์สตรีมก็ชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะระเบิดข้อความออกมาอีกระลอกใหญ่ *‘ห๊ะ? ไลฟ์ล่าท้าผีเหรอ? โคตรสมจริงเลยวะ!’* *‘เสียงเมื่อกี้ของจริงป่ะวะ เสียงผู้หญิงร้องไห้โคตรน่ากลัวเลย’* *‘เฮียกรณ์สุดยอด กล้าเปิดกล้องไลฟ์ในห้องมืดๆ แบบนี้ นับถือใจเลย!’* เมื่อกระแสความกลัวเริ่มแปรเปลี่ยนเป็น "ความตื่นเต้นและความอยากรู้อยากเห็น" พลังงานสีดำทมิฬที่โอบล้อมห้องชมรมอยู่ก็เริ่มสั่นไหวและจางลงอย่างเห็นได้ชัด ระบบไพ่ทาโรต์ในหัวของฉันส่งเสียงแจ้งเตือนรัวเร็วเพื่อยืนยันสมมติฐาน [ติ๊ง! ผู้ใช้พลิกสถานการณ์สำเร็จ!] [ค่าความเชื่อมั่นของผู้ชมพุ่งสูงขึ้น 300%!] [ปลดล็อกทักษะเฉพาะกิจ: "มายาภาพไอดอลผู้พิชิตความมืด" (Active Skill)] ดวงตาของฉันเปล่งประกายแสงสีทองอร่ามขึ้นวับหนึ่ง ฉันก้าวเท้าเดินผ่านหน้าอาจารย์เนตรออกไปเผชิญหน้ากับฝูงเงาวิญญาณโดยตรง ไพ่สำรับในมือหมุนวนอย่างคล่องแคล่วด้วยทักษะที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป มือเรียวคีบไพ่ *The Magician* ขึ้นมาสะบัดออกไปเบื้องหน้า "ในเมื่อพวกคุณอยากให้คนทั้งโลกรับรู้ถึงการมีอยู่ของพวกคุณนัก..." ฉันแย้มรอยยิ้มเย็นเยียบที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์แสนAอบอุ่น กระซิบเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานผ่านไมโครโฟนของสมาร์ทโฟน "งั้นก็มาเป็นส่วนหนึ่งเรตติ้งของฉันซะดีๆ เถอะค่ะ" วูบบบบ—! คลื่นออร่าสีทองสว่างวาบราวกับดวงอาทิตย์แผดเผาความมืดมิดจนสลายกลายเป็นละอองแสง เสียงกรีดร้องโหยหวนเงียบหายไปในพริบตา เหลือไว้เพียงความเงียบสงบที่กลับคืนสู่ห้องชมรมไสยศาสตร์อีกครั้ง ลมหายใจของฉันหอบสะท้อนเล็กน้อย ขณะที่หันกลับไปสบตากับอาจารย์เนตรที่ยืนกอดอกมองมาด้วยแววตาพึงพอใจ "ทำได้ไม่เลวเลยนี่... ใช้ประโยชน์จากเทคโนโลยีสมัยใหม่มาผสานกับไสยเวทโบราณ สมเป็นลูกศิษย์ของฉัน" อาจารย์เนตรเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามเคย แต่รอยยิ้มมุมปากของเธอกลับชัดเจนกว่าทุกครั้ง แต่ทว่า... ก่อนที่ฉันจะได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก หน้าจอมสมาร์ทโฟนในมือที่ยังคงเปิดไลฟ์สตรีมค้างไว้ก็เกิดอาการจอดับวูบลงไปเฉียบพลัน! สัญญาณอินเทอร์เน็ตตัดขาดหายไปอย่างไร้สาเหตุ ห้องทั้งห้องกลับมามืดสนิทอีกครั้ง และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบไพ่ทาโรต์ก็ดังขึ้นด้วยเสียงที่เยือกเย็นและกระชั้นชิดกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา [ติ๊ง! ตรวจพบข้อผิดพลาดในระบบ...] [ภารกิจลับระดับ SSS: "ผู้รุกรานจากมิติที่สาม" ปรากฏตัวขึ้นแล้ว] [คำเตือน: สิ่งที่คุณเพิ่งถ่ายทอดสดออกไปเมื่อครู่... ไม่ใช่เงาของอดีตในโรงเรียน แต่เป็นสัญญาณเตือนภัยจากการ "เปิดประตู" ของบางสิ่งที่กำลังรอคอยให้คุณเดินเข้าไปหา] กริ๊ก... เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดดังขึ้นจากด้านหลังของอาจารย์เนตร—ทั้งที่เราทั้งคู่ยืนอยู่กันแค่สองคนในห้องที่ปิดตาย! "อาจารย์คะ..." ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขยับปากจะเตือน แต่อีกฝ่ายกลับยกมือขึ้นห้ามไว้เสียก่อน เงาร่างที่สาม... ค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิดในมุมอับของห้อง พร้อมกับเสียงหัวเราะกระซิบที่คุ้นเคยอย่างประหลาด—เสียงที่เป็นของตัวฉันเองจากในสมาร์ทโฟนเมื่อวินาทีที่แล้ว! ติดตามตอนต่อไปใน "อาจารย์ครับ อย่ามองผมด้วยไพ่สำรับนั้น" นะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโลดแล่นในโลกไสยเวทและไพ่ทาโรต์ร่วมกันเสมอนะคะ