รางวัลจากระบบและการอัปเกรด

กลิ่นคาวสนิมเหล็กตีตลบขึ้นมาจนแสบจมูก ท่ามกลางเศษซากไพ่ทาโรต์ที่เปอะเปื้อนคราบเลือดสีคล้ำบนพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ ฉันกวาดสายตามองไพ่เหล่านั้นสลับกับชายปริศนาเบื้องหน้า หัวใจเต้นระส่ำด้วยความตื่นตระหนกที่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างแนบเนียนภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย นี่ไม่ใช่คดีลี้ลับธรรมดาอย่างที่ประเมินไว้แต่แรก... แต่มันคือกับดักที่ถูกถักทอรอไว้ต้อนรับพวกเราตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาในตึกนี้แล้วค่ะ! "ระวังตัวด้วยนะกรณ์" เสียงหวานนุ่มแต่เยียบเย็นของอาจารย์เนตรดังขึ้นแทรกผ่านความเงียบงัน อาจารย์ก้าวเท้าเข้ามาบังร่างฉันไว้ครึ่งหนึ่ง ปลายนิ้วเรียวสวยคีบไพ่ทาโรต์สำรับโบราณไว้พร้อมสะบัดออก ปฏิกิริยาตอบสนองของอาจารย์รวดเร็วและเด็ดขาดสมกับเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านไสยเวท แต่ทว่า... บรรยากาศรอบตัวกลับบิดเบี้ยวไปหมด ออร่าสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแตกของพื้นห้องราวกับกลุ่มควันพิษ มันไม่ใช่แค่พลังงานวิญญาณทั่วไป แต่มันคือจิตสังหารที่เข้มข้นจนผิวหนังรู้สึกชาหนึบ ชายปริศนาคนนั้นไม่ได้ขยับหนี เขากลับยกย่องมุมปากขึ้นช้าๆ เผยรอยยิ้มที่ชวนให้ขนลุกเกรียว "ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบ... เด็กน้อยผู้มีโชคชะตาผูกพันกับไพ่ต้องคำสาป" สิ้นคำพูด ร่างของเขาก็สลายกลายเป็นฝุ่นควันสีดำที่พัดพาไปกับสายลมปริศนา ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและแรงกดดันมหาศาลที่ยังคงอบอวลอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ แห่งนี้ ทันใดนั้น เสียงสังเคราะห์ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในโสตประสาทของฉัน เป็นระบบนำทางที่ติดตามฉันมาตลอดการเดินทางในฐานะไอดอลหนุ่มผู้มีภาระลับแบกไว้บนบ่า [ติ๊ง! ตรวจพบการปะทะกับพลังงานระดับสูง: ความสำเร็จในการเอาตัวรอดจากกับดักระดับ A] [ระบบกำลังคำนวณแต้มประสบการณ์และประเมินผลงาน...] [ท่านได้รับแต้มประสบการณ์ (EXP) +5,000 แต้ม] [ยินดีด้วย! ท่านเลื่อนระดับจาก "ผู้เริ่มต้นทำนาย" สู่ "ผู้หยั่งรู้แห่งอาคาสะ" สำเร็จ] [ปลดล็อกทักษะพิเศษระดับตำนาน: "สายตาญาณทิพย์" (Clairvoyant Vision)] กระแสความอุ่นวาบสายหนึ่งไหลทะลักเข้าสู่เส้นเลือดฝอยบริเวณดวงตา มันไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความรู้สึกเหมือนเปลือกตาถูกชำระล้างด้วยน้ำค้างบริสุทธิ์ยามรุ่งอรุณ ฉันกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพตรงหน้าเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที จากห้องร้างที่มืดมึนและอับชื้น บัดนี้กลับปรากฏเส้นใยแสงระยิบระยับนับร้อยเส้นโยงใยไปทั่วบริเวณ "กรณ์... เธอเป็นอะไรหรือเปล่า สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลย" อาจารย์เนตรหันมามองฉัน แววตาคู่คมมีความห่วงใยเจืออยู่ภายใต้ความเยือกเย็นเป็นนิจ อาจารย์เอื้อมมือมาแตะที่ไหล่เบาๆ เพื่อเช็กอาการ "ผมไม่เป็นไรครับ... เอ๊ย ไม่เป็นไรค่ะอาจารย์" ฉันเกือบเผลอหลุดปากพูดคำผู้ชายออกไปตามความคุ้นเคยเดิม แต่ก็รีบดึงสติกลับมาได้ทันท่วงทีภายใต้บทบาทตัวละครในโลกนี้ "แค่... รู้สึกว่ามองเห็นอะไรได้ชัดเจนขึ้นกว่าเดิมมากเลยค่ะ" ฉันกวาดสายตามองอาจารย์เนตรผ่านทักษะใหม่ "สายตาญาณทิพย์" ที่เพิ่งได้รับมา และลมหายใจก็ต้องสะดุดกึกด้วยความตกตะลึง ออร่ารอบตัวอาจารย์เนตรไม่ได้เป็นเพียงแสงสีขาวหรือสีฟ้าธรรมดาเหมือนคนทั่วไป แต่มันคือกลุ่มก้อนพลังงานสีม่วงเข้มข้นที่ปกคลุมด้วยประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวในกาแล็กซี ลึกลับ ทรงพลัง และงดงามจนแทบละสายตาไม่ได้ ทว่าลึกลงไปในกลุ่มก้อนออร่านั้น กลับมีเส้นด้ายสีแดงบางเฉียบเส้นหนึ่งเชื่อมโยงจากหัวใจของอาจารย์ทอดยาวหายไปในความมืดนอกหน้าต่าง *นี่คือ... สายใยแห่งพันธะสัญญาอย่างนั้นเหรอ? หรือว่ามันคือร่องรอยของคำสาปที่อาจารย์แบกรับไว้คนเดียวมาตลอด?* "มองอะไรอยู่เหรอ สายตาของเธอตอนนี้ดูแปลกไปนะกรณ์" อาจารย์เนตรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นฉันจ้องมองนิ่งงัน "ทักษะใหม่ที่ระบบมอบให้... มันแสดงผลอะไรให้เธอบ้างล่ะ?" "มัน... ทำให้ผม... เอ่อ ทำให้ฉันเห็นโครงสร้างพลังงานรอบตัวชัดเจนขึ้นค่ะอาจารย์" ฉันตอบเสียงเบา พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นไหว "รวมถึง... ออร่าของอาจารย์ด้วย มันสวยมากเลยนะคะ... แต่อีกใจหนึ่งก็ดูอันตรายและเศร้าสร้อยในเวลาเดียวกัน" อาจารย์เนตรนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แววตาไหววับคล้ายมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว "เด็กโง่... การมองเห็นความจริงได้ชัดเจนขึ้น ไม่ได้แปลว่าหนทางข้างหน้าจะโรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไปหรอกนะ ยิ่งเธอเห็นมากเท่าไหร่ ภาระที่ต้องแบกรับก็จะยิ่งหนักหน่วงขึ้นเท่านั้น" "แต่ถ้าการมองเห็นมันช่วยให้อาจารย์ไม่ต้องแบกทุกอย่างไว้คนเดียว... ต่อให้หนักหน่วงแค่ไหน ฉันก็พร้อมจะสู้เคียงข้างไปกับอาจารย์นะคะ" ฉันสบตาอาจารย์ด้วยความมุ่งมั่น น้ำเสียงหนักแน่นไร้ความลังเลใดๆ ทักษะ "สายตาญาณทิพย์" ช่วยยืนยันให้ฉันมั่นใจว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้โดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว และฉันก็ไม่ใช่แค่ไอดอลฝึกหัดที่รอความช่วยเหลืออีกเช่นกัน บรรยากาศระหว่างเราอบอวลไปด้วยความเงียบงันที่มีความหมายลึกซึ้ง ความไว้เนื้อเชื่อใจถูกถักทอขึ้นทีละน้อยท่ามกลางกลิ่นอายของคดีลี้ลับที่ยังไม่คลี่คลาย ทว่า ช่วงเวลาแห่งความสงบสุขนั้นช่างแสนสั้น... ทันใดนั้นเอง ทักษะ "สายตาญาณทิพย์" ก็ส่งสัญญาณเตือนภัยอันรุนแรง เส้นใยแสงสีแดงทั่วทั้งห้องเริ่มสั่นกระพืออย่างบ้าคลั่ง ออร่าสีม่วงของอาจารย์เนตรพลุ่งพล่านขึ้นมาป้องกันตัวโดยอัตโนมัติ และที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคือ... ออร่าสีดำทมิฬนับร้อยสายกำลังพุ่งตรงมาจากทุกทิศทุกทาง ล้อมรอบตึกร้างแห่งนี้ไว้จนไม่เหลือทางหนี! [ติ๊ง! แจ้งเตือนด่วนจากระบบ: ตรวจพบการปลุก "บอสลับ" ระดับ SSS — "เงาแห่งอาคาสะ" กำลังเคลื่อนตัวเข้าประชิดในรัศมี 50 เมตร] [เงื่อนไขพิเศษเปิดใช้งาน: ไม่สามารถถอยหนีได้จนกว่าจะเสร็จสิ้นพิธีกรรมชำระล้าง] [คำเตือน: ผู้เล่นและอาจารย์เนตรเหลือเวลาอีกเพียง 3 นาที ก่อนที่เขตอาคมจะปิดตายอย่างสมบูรณ์ และวิญญาณจะถูกกลืนกินตลอดกาล!] เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับไม่ถ้วนดังสะท้อนก้องขึ้นมาจากบันไดเบื้องล่าง พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังระงมไปทั่วโถงทางเดิน—มันไม่ใช่เสียงของคนเป็น แต่มันคือเสียงเรียกจากอดีตที่ถูกฝังกลบไว้ และตอนนี้... พวกมันกำลังพังประตูเข้ามาหาเราแล้วค่ะ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่คอยสนับสนุนและเดินทางร่วมเติบโตไปกับกรณ์และอาจารย์เนตรนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!