ไขปริศนาคดีแรกสำเร็จ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของห้องเก็บพัสดุใต้ถุนตึกกิจกรรมนักเรียนตีตลบเข้ามาราวกับไอพิษในห้องปิดตาย ทว่าวินาทีนี้ ไม่มีใครสนใจความโสโครกเบื้องล่างอีกแล้ว เมื่อภาพเงาสะท้อนในกระจกเงาบานเก่าคร่ำคร่าเผยให้เห็นรอยยิ้มฉีกกว้างถึงใบหูและหลุมดวงตากลวงโบ๋ของ "ใครบางคน" ที่ซ้อนทับอยู่ด้านหลังร่างของพี่รุจ ประธานชมรมศิลปะผู้กำลังตกอยู่ในห้วงนิทราอันตราย "อาจารย์คะ... ข้างหลังเขา!" ฉันอุทานเบาๆ แต่สติสัมปชัญญะของกรณ์—ไอดอลหนุ่มผู้ซ่อนสมองอันปราดเปรื่องไว้ภายใต้รอยยิ้มเป็นมิตร—กลับทำงานเร็วกว่าเสียงเตือนของฉันเสียอีก ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองละอองพลังงานสีเทาหมองคล้ำที่กำลังกัดกินออร่ารอบตัวพี่รุจอย่างรวดเร็วเหมือนปลวกกินไม้ เสียงแจ้งเตือนจากระบบปริศนาในห้วงความคิดดังรัวระรัวจนแทบแยกไม่ออกว่าเป็นเสียงหัวใจของฉันหรือเสียงเตือนของระบบกันแน่ [ตรวจพบพลังงานวิญญาณตกค้างระดับ C: 'เงากลืนกินความทรงจำ'] [เงื่อนไขการปลดปล่อย: ทำลายโซ่ตรวนแห่งความอาฆาตก่อนที่สติสัมปชัญญะของเหยื่อจะสูญสลายถาวร] [คำแนะนำจากระบบ: ใช้พลังของไพ่ทาโรต์ประสานกับญาณทิพย์เพื่อดึงแก่นแท้ของจิตวิญญาณกลับคืน] "ถอยหน่อยค่ะ กรณ์" ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด มือเรียวบางดึงสำรับไพ่ทาโรต์ขอบทองออกจากกระเป๋าเสื้อคลุม นิ้วเรียวยาวกรีดสับไพ่ทั้งสำรับด้วยความเร็วที่แทบมองไม่ทัน ละอองแสงสีครามประกายระยิบระยับแผ่ขยายออกรอบตัวฉันราวกับม่านพลังงานคุ้ม กรณ์ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาขวาง1ก้าวเพื่อบังกระแสลมอาคมที่ตีกลับมาจากเงาดำนั้น เขายกมือซ้ายขึ้นดีดนิ้วเบาๆ เพื่อเรียกใช้ทักษะเสริมพลังของไอดอลผู้ฝึกตน "ผมช่วยกันเขตอาคมให้ครับ... ไม่สิ, ค่ะ!" เขาแก้คำพูดตัวเองทันทีเมื่อเหลือบมาเห็นสายตาดุๆ ของฉันที่ปรามเรื่องสรรพนาม จนฉันเกือบจะเผลอยิ้มออกมาท่ามกลางสถานการณ์ที่ตึงเครียดเช่นนี้ เด็กหนุ่มคนนี้มีความสามารถในการเรียนรู้และปรับตัวที่น่าทึ่งจริงๆ ค่ะ การใช้ระบบแฟนตาซีไอดอลควบคู่ไปกับพลังกายและไหวพริบทำให้เขากลายเป็นแนวหน้าชั้นยอดได้อย่างรวดเร็ว "ฉันจะเปิดไพ่ใบแรกเพื่อเปิดผนึกตาที่สามของพี่รุจ" ฉันกล่าวพลางดึงไพ่ใบกลางสำรับออกมา "The Hierophant (พระสังฆราช) — จงชำระล้างความลวงตา!" สิ้นเสียงคำประกาศ ไพ่ใบนั้นก็ส่องแสงสว่างเจิดจ้าจนห้องเก็บพัสดุมืดมิดสว่างวาบขึ้นมาทันที ละอองแสงสีทองพุ่งตรงเข้าใส่เงาดำที่กำลังยิ้มกว้างอยู่ด้านหลังพี่รุจ เสียงกรีดแหลมเล็กบาดแก้วหูราวกับเสียงกรีดร้องของโลหะเสียดสีกันดังสะท้อนไปทั่วห้อง เงาดำนั้นพยายามจะฝังเขี้ยวเล็บลงบนไหล่ของพี่รุจให้ลึกขึ้น แต่มันต้องชะงักเมื่อเขตอาคมแสงสีครามของฉันแผ่ขยายออกไปบดบังไว้ "กรณ์! จังหวะนี้แหละค่ะ ใช้ไพ่สนับสนุนของเธอตรึงเงานั้นไว้!" ฉันออกคำสั่งเฉียบขาด "รับทราบครับ... เอ่อ รับทราบค่ะอาจารย์!" กรณ์ยิ้มแห้งๆ แต่แววตากลับคมกราบ เขาสะบัดมือขวาเบาๆ ไพ่จำลองระบบระดับ N สองใบพุ่งออกไปปักลงที่พื้นเบื้องซ้ายและขวาของร่างพี่รุจ เกิดเป็นเสาแสงสีขาวบริสุทธิ์ตรึงเงาดำปริศนาเอาไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อน "ไพ่เสริมพลัง: บทเพลงแห่งการตื่นรู้!" ท่วงทำนองอันไพเราะราวกับเสียงดนตรีบำบัดดังแว่วขึ้นมาจากอากาศธาตุ เป็นทักษะพิเศษที่กรณ์ดึงออกมาจากระบบไอดอลของเขา เสียงเพลงนั้นขับไล่ไอหมอกสีเทาและดึงสติสัมปชัญญะของพี่รุจให้กลับคืนมาอย่างช้าๆ เปลือกตาของประธานชมรมศิลปะกระตุกไหว ก่อนที่เขาจะสำลักเอาอากาศเย็นยะเยือกออกมาเฮือกใหญ่ "อ... แค่กๆ ที่นี่... ที่ไหน?" พี่รุจพึมพำด้วยเสียงแหบพร่า ดวงตาทั้งสองข้างกลับมามีแววตาของมนุษย์ปกติ ไม่มีความว่างเปล่ากลวงโบ๋อีกต่อไป "ปลอดภัยแล้วค่ะพี่รุจ หลับตาลงแล้วหายใจเข้าลึกๆ นะคะ" ฉันเก็บไพ่ลงสำรับอย่างรวดเร็ว พร้อมกับที่เงาดำปริศนานั้นกรีดร้องเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะสลายกลายเป็นควันสีดำจางหายไปในอากาศ [ภารกิจช่วยเหลือเหยื่อ: สำเร็จ] [ได้รับแต้มประสบการณ์: +500 XP] [ระดับความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์และผู้ช่วยเพิ่มขึ้น: +15%] [ปลดล็อกข้อมูลลับ: 'เงาแห่งหอศิลป์เก่า' - ระยะที่ 1] หน้าต่างระบบโปร่งแสงสีฟ้าลอยเด่นขึ้นมาเบื้องหน้าฉันและกรณ์ ทว่าก่อนที่เราจะได้ทันตรวจสอบรายละเอียดทั้งหมด เสียงปรบมือเบาๆ แต่ออกมาจากความเยือกเย็นอย่างประหลาดก็ดังขึ้นมาจากมุมมืดสุดของห้องเก็บพัสดุ—จุดที่ไม่มีใครควรจะยืนอยู่ตั้งแต่แรก "แปะ... แปะ... แปะ..." พวกเราหันขวับไปมองพร้อมกัน ร่างของชายหนุ่มสวมเสื้อแจ็คเก็ตสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซีกเงาสลัวของตู้เก็บของบดบังไว้ กำลังยืนกอดอกพิงผนังด้วยท่าทางสบายๆ เขายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นช่างคุ้นตาเสียจนน่ากลัว... มันเป็นรอยยิ้มเดียวกับเงาที่เพิ่งสลายไปเมื่อครู่นี้ไม่มีผิดเพี้ยน! "เก่งมากครับ... ทั้งอาจารย์สาวผู้ใช้ไพ่ญาณทิพย์ และไอดอลหนุ่มผู้มีระบบลึกลับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมกับก้าวเท้าออกมาจากความมืดทีละน้อย "แต่พวกคุณคิดจริงๆ หรือครับว่า... การช่วยแค่คนๆ เดียว จะหยุดยั้ง 'พิธีกรรม' ที่เริ่มต้นขึ้นไปแล้วได้?" ดวงตาของชายปริศนาคนนั้นเปล่งประกายสีแดงวาบในความมืด ก่อนที่เขาจะโยนสิ่งของบางอย่างลงมาแทบเท้าของกรณ์ มันคือไพ่ทาโรต์ใบหนึ่ง... ไพ่ที่ควรจะอยู่ในสำรับของฉัน แต่กลับปรากฏอยู่บนพื้นเบื้องหน้า พร้อมกับภาพวาดบนหน้าไพ่ที่บิดเบี้ยวกลายเป็นรูปใบหน้าของฉันเองที่กำลังร้องไห้เป็นสายเลือด! "อาจารย์เนตรครับ..." กรณ์เอ่ยเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความอบอุ่นขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณการระวังภัยระดับสูงสุด เขาก้าวเข้ามาบังหน้าฉันไว้ทันที "ไพ่ใบนั้น... มันไม่ได้อยู่ในสำรับของอาจารย์ตั้งแต่แรกใช่ไหมครับ?" ฉันกวาดสายตามองไพ่เปื้อนเลือดบนพื้นสลับกับชายปริศนาเบื้องหน้า หัวใจเต้นระส่ำด้วยความตื่นตระหนกที่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างแนบเนียน นี่ไม่ใช่คดีลี้ลับธรรมดาอย่างที่ประเมินไว้แต่แรก... แต่มันคือกับดักที่ถูกถักทอรอไว้ต้อนรับพวกเราตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาในตึกนี้แล้วค่ะ! -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไขปริศนานี้ไปด้วยกันนะคะ