กับดักในตึกร้าง

กลิ่นสนิมเหล็กผสมกับกลิ่นอับชื้นของคอนกรีตเสื่อมสภาพพุ่งเข้าปะทะจมูกทันทีที่พวกเราก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในตัวตึก ร่างสูงใหญ่ที่สะท้อนเงาอยู่บนกระจกเมื่อครู่ไม่ได้ตามทะลุเข้ามาในมิติทางกายภาพ ทว่ามันกลับทิ้ง "ร่องรอยบางอย่าง" เอาไว้บนผิวหนังของดิฉันและกรณ์—ร่องรอยของความหนาแน่นทางพลังงานที่กดทับลงมาจนอากาศรอบตัวกลายเป็นของเหลวหนืดหนับ กรณ์ยกมือขึ้นแตะต้นคอโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคู่วับที่ปกติมักฉายแววขี้เล่นและสดใสแบบไอดอลหนุ่มแถวหน้า กลับหรี่ลงอย่างใช้ความคิด "ระวังตัวด้วยนะคะอาจารย์... พลังงานรอบตัวเราไม่ได้กระจายตัวแบบธรรมชาติ แต่มันถูกจัดเรียงไว้เป็นระเบียบ" เสียงนุ่มทุ้มกระซิบเตือนแผ่วเบา ขณะที่ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาสัมผัสกับสำรับไพ่ทาโรต์ในกระเป๋าเสื้อโค้ท ดิฉันกวาดสายตามองไปรอบโถงตึกร้างขนาดใหญ่ที่ควรจะรกร้างว่างเปล่า ทว่าเสาคอนกรีตทุกต้นกลับถูกเขียนทับด้วยอักขระไสยเวทรjรศนา เส้นหมึกสีดำเข้มตัดกับปูนเปลือยอย่างน่าขนลุก นี่ไม่ใช่สถานที่สำหรับซ่อนตัวตามเบาะแส แต่มันคือ "ลานพิธี" ที่ถูกจัดเตรียมไว้ต้อนรับพวกเราตั้งแต่แรกแล้ว "ไม่ใช่แค่การดักซุ่มค่ะกรณ์..." ดิฉันเอ่ยเสียงเรียบ พัดกระดาษในมือถูกกางออกอย่างช้าๆ เพื่อแผ่ขยายเขตอาคมคุ้ม1กันรอบตัว "พลังงานรอบตัวเราถูกบีบอัดด้วยวงจรเวทโบราณ... พวกมันต้องการปิดตายทางออก" สิ้นเสียงของดิฉัน ประทุษWหารของเสียงเหล็กหนักอึ้งก็ดังสนั่นหวั่นไหว! *โครม!* บานประตูเหล็กม้วนขนาดใหญ่ที่เปิดอ้าต้อนรับพวกเราเมื่อครู่กระแทกลงมาปิดตายด้วยแรงมหาศาล ฝุ่นผงและเศษปูนร่วงกราวลงมาจากเพดาน ความมืดเข้าครอบ ำทันที เหลือเพียงแสงสลัวจากหลอดไฟฉุกเฉินสีแดงก่ำที่กะพริบถี่ๆ ตามจังหวะการเต้นของหัวใจ [ติ๊ง! ตรวจพบสภาวะเขตอาคมปิดตายระดับ A] [ระบบภารกิจพิเศษกระตุ้นการทำงาน: "ทางรอดแห่งปราชญ์" - จงหาจุดอ่อนของค่ายกลภายใน 10 นาที มิฉะนั้นพลังวิญญาณจะถูกดูดซับจนหมดสิ้น] เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัวของกรณ์ทำให้เด็กหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น แต่ไม่มีแววตาของความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย สมองของไอดอลหนุ่มอัจฉริยะกำลังคำนวณทิศทางการไหลเวียนของมานาอย่างรวดเร็ว ความสามารถพิเศษที่ได้จากการผูกพันกับไพ่ทาโรต์ทำให้เขามองเห็นเส้นใยสีม่วงเข้มโยงใยจากเสาต้นหนึ่งไปยังอีกต้นหนึ่ง ราวกับใยแมงมุมยักษ์ที่รอให้เหยื่อเดินเข้าไปติด "อาจารย์คะ ด้านซ้าย... เสาต้นที่สี่มีจุดบอดทางพลังงานอยู่" กรณ์ส่งเสียงเตือนพร้อมกับดีดนิ้วเบาๆ ไพ่ "The Magician" พุ่งออกจากสำรับด้วยความเร็วสูง ปักฉับลงที่ฐานเสาต้นนั้นจนเกิดประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบ *เปรี๊ยะ!* เส้นใยพลังงานสีม่วงขาดสะบั้นลงบางส่วน ส่งผลให้แรงกดดันในอากาศเบาบางลงไปถนัดตา ดิฉันไม่รอช้า สะบัดพัดในมือส่งกระแสลมปราณญาณทิพย์เข้าซ้ำเติมจุดที่กรณ์เปิดทางไว้ทันที แรงระเบิดเบาๆ ส่งผลให้อักขระบนเสาแตกละเอียดเป็นผุยผง ทว่า... บรรยากาศกลับไม่ได้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย เสียงหัวเราะทุ้มต่ำและแหบพร่าดังสะท้อนก้องมาจากความมืดเบื้องบน ราวกับมันกำลังสนุกสนานกับการดูพวกเราดิ้นรนในกรงขัง "ฉลาดสมคำร่ำลือจริงๆ... ทั้งอาจารย์ผู้เยือกเย็นและไอดอลหนุ่มผู้มีดวงชะตาน่าสนใจ" น้ำเสียงนั้นดัดแปลงจนฟังไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง แต่มันเต็มไปด้วยจิตสังหารที่เข้มข้นจนเส้นขนลุกชันไปทั่วร่าง "แต่พวกเธอคิดจริงๆ หรือว่า... การทำลายเสาต้นเดียวจะช่วยให้รอดออกไปได้?" เงาร่างนับสิบสายค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดที่มุมตึก พวกมันไม่ใช่คน... แต่เป็นหุ่นเชิดมนุษย์ที่ถูกสร้างขึ้นจากเศษซากวิญญาณและโครงกระดูก ดวงตากลวงโบ๋สีแดงฉานจ้องมองมาที่พวกเราอย่างกระหายเลือด กรณ์ขยับตัวเข้ามาขวางหน้าดิฉันไว้โดยสัญชาตญาณ แม้ตัวเขาจะเป็นไอดอลที่ขึ้นชื่อเรื่องความอ่อนโยนบนเวที แต่ในยามนี้ รัศมีรอบตัวของกรณ์กลับเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมราวกับคมดาบที่เพิ่งชุบน้ำมันหอมระเหยและลับจนคมกริบ "อาจารย์ถอยไปก้าวหนึ่งก่อนนะครับ..." กรณ์กระซิบเสียงนุ่ม ทว่าเด็ดเดี่ยว มือขวาสยายไพ่สำรับใหญ่ออกเป็นพัดในพริบตา "ดูท่าว่า... คืนนี้พวกเราคงต้องจัดการแสดงรอบพิเศษให้พวกมันดูเสียหน่อยแล้ว" ดิฉันมองแผ่นหลังกว้างที่ยืนหยัดอยู่เคียงข้างด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านท่ามกลางความหนาวเหน็บของตึกร้างแห่งนี้ แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด แต่การได้ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเด็กหนุ่มคนนี้... กลับทำให้ดิฉันมั่นใจอย่างประหลาดว่า เราจะผ่านมันไปได้ด้วยกัน ทว่า ในวินาทีที่หุ่นเชิดตัวแรกพุ่งเข้ามาพร้อมกับเสียงคำรามก้อง กรณ์ก็ชะงักฝีเท้าลงอย่างกะทันหัน ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเงาร่างสุดท้ายที่ก้าวออกมาจากความมืดมิดด้านหลังสุด ไม่ใช่หุ่นเชิดไร้ตัวตน... แต่มันคือร่างของคนคนหนึ่งที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน—บุคคลที่เป็นต้นเหตุของปริศนาทั้งหมดที่พวกเรากำลังตามหา! หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับการไขปริศนาครั้งนี้นะคะ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุน "ขวัญเนตรทายใจ" มาโดยตลอดค่ะ!