สืบสวนใต้แสงจันทร์

"อย่าขยับค่ะกรณ์ ถ้าไม่อยากให้ไพ่ในมือคุณกลายเป็นเศษกระดาษที่ไร้ค่าในวินาทีนี้" น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่ากดต่ำของอาจารย์เนตรดังขึ้นท่ามกลางเสียงคลื่นกระทบฝั่งที่ฟังดูผิดจังหวะไปจากธรรมชาติ เราสองคนยืนอยู่บนผืนทรายสีเทาหม่นยามเที่ยงคืน บรรยากาศรอบตัวหนาวเหน็บจนเกล็ดน้ำค้างเริ่มเกาะตามชายเสื้อโค้ท ผมหยุดเท้าลงทันทีตามคำสั่ง สายตาจดจ้องไปยังผืนน้ำเบื้องหน้าที่บัดนี้ดูคล้ายหมึกสีดำมืดมิด ผมยกมือขึ้นระดับอก สัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากไพ่สำรับทาโรต์ในกระเป๋า ระบบแจ้งเตือนเด้งขึ้นเป็นระยะด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน—*คำเตือน: ตรวจพบคลื่นพลังงานไม่ทราบชนิดระดับ A+ กำลังแทรกซึมผ่านมิติ* "อาจารย์คะ... ตำนานภูตผีที่นี่ไม่ใช่แค่เรื่องเล่าใช่ไหม" ผมกระซิบถามพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ แสงจันทร์สลัวเผยให้เห็นเงาร่างตะคุ่มที่เคลื่อนไหวอยู่ใต้ผิวน้ำ มันไม่ใช่ปลา ไม่ใช่คลื่น แต่มันคือกลุ่มก้อนของจิตอาฆาตที่รอเวลาจะขึ้นฝั่ง อาจารย์เนตรไม่ตอบทันที เธอขยับถุงมือหนังสีดำขึ้นเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวหยิบไพ่ใบหนึ่งออกมาจากสำรับประจำตัว—*The Moon* ใบไพ่ส่องแสงสีเงินยวงสะท้อนกับดวงตาคู่คมของเธอ ความเย็นชาที่เคยมีกลับดูอ่อนลงชั่วขณะเมื่อเธอหันมาสบตาผม "จำบทเรียนเรื่อง 'การอ่านรอยเลื่อนของมิติ' ได้ไหมคะกรณ์" เธอเอ่ยพลางปัดไพ่ผ่านอากาศเบาๆ เกิดเป็นระลอกคลื่นพลังงานรูปวงแหวนสีฟ้าอ่อนที่ขยายตัวออกไปกระทบพื้นทราย "สิ่งที่คนทั่วไปเรียกว่าภูตผี จริงๆ แล้วคือ 'เศษเสี้ยวของเจตจำนง' ที่ตกค้างจากคนที่ตายด้วยความคับแค้น พวกมันยึดติดกับที่นี่ และรอคอยให้มีใครสักคนโง่เขลาพอจะเปิดประตูให้" "และเรากำลังจะเปิดประตูบานนั้นใช่ไหมคะ" ผมย้อนถามพลางยิ้มมุมปาก ความตื่นเต้นแล่นปราดไปทั่วร่าง นี่คือเหตุผลที่ผมเลือกเดินสายนี้กับเธอ การสืบสวนไม่ได้จบลงที่ห้องเรียน แต่มันเริ่มต้นในที่ที่ความตายและชีวิตทับซ้อนกัน "ฉลาดมากค่ะ" เธอหัวเราะในลำคอเบาๆ "เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อขับไล่ แต่มาเพื่อ 'เจรจา' กับเจ้าของตำนานที่กำลังลืมตาตื่น" ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องแหลมเล็กดังก้องไปทั่วหาดทราย ผืนน้ำที่เคยนิ่งสงบระเบิดออกเป็นละอองฝอย เงาดำพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า มันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์แต่บิดเบี้ยว ดวงตาของมันเป็นโพรงว่างเปล่าที่ดูดกลืนแสงจันทร์จนหมดสิ้น ระบบของผมสั่นเตือนรุนแรงจนหน้าจอโฮโลแกรมสั่นไหว *ประกาศเตือนภารกิจ: บอสลับ 'เงาแห่งตำนานใต้จันทรา' ปรากฏตัว ระดับความยาก SSS* "เตรียมรับมือค่ะกรณ์ อย่าให้มันเข้าใกล้เขตวงเวทที่อาจารย์เพิ่งวางไว้!" อาจารย์เนตรร้องสั่ง เสียงของเธอเด็ดขาดไร้ความลังเล เธอสะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียว ไพ่ทาโรต์นับสิบใบก็พุ่งออกไปกลางอากาศ ก่อตัวเป็นกำแพงแสงป้องกันคลื่นพลังงานมหาศาลที่กระแทกเข้ามา ผมไม่รอช้า ดึงไพ่ 'The Chariot' ออกมา รวบรวมสมาธิถ่ายโอนพลังไอดอลลงไปในตัวการ์ด จนเกิดเป็นอาวุธรูปร่างคล้ายหอกพลังงานสีทอง "อาจารย์คะ! ถ้าเราเบี่ยงเบนความสนใจมันได้ อาจารย์จะหาจังหวะผนึกมันได้ไหมคะ" "ถ้าคุณทำได้แม่นยำพอ ฉันจะปิดฉากมันเอง!" เราสองคนพุ่งตัวเข้าหาเงาร่างนั้นพร้อมกันท่ามกลางแสงจันทร์ที่เริ่มถูกกลบด้วยม่านหมอกสีดำ พลังเวทและทักษะที่ฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วงถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มกำลัง การสืบสวนใต้แสงจันทร์ในคืนนี้ไม่ใช่แค่การค้นหาความจริง แต่มันคือการเดิมพันด้วยชีวิตในโลกที่ไสยเวทไม่ได้มีไว้แค่โชว์ตัว ทว่า... ขณะที่ผมกำลังจะทิ้งตัวเข้าโจมตีจุดอ่อนกลางหน้าอกของเงาร่างนั้น เสียงที่คุ้นเคยและเย็นยะเยือกของใครบางคนกลับดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงของผีร้าย แต่มันเป็นเสียงของคนที่ผมไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ "คุณกรณ์... อาจารย์เนตร... ทั้งสองคนกำลังทำลายแผนงานของ 'พวกเรา' อยู่นะคะ" เงาดำตรงหน้าชะงักกึก มันหมุนตัวกลับมามองผม แสงจันทร์เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงภายใต้หน้ากากสีดำสนิท—มันคือใบหน้าของผมเองที่กำลังยิ้มให้อย่างเย็นชา ก่อนที่เงาร่างนั้นจะคว้ามือผมไว้แน่นด้วยแรงมหาศาลที่ดูดเอาพลังไอดอลไปจนเกลี้ยง "จบกันเท่านี้แหละค่ะ" เสียงของร่างจำลองนั้นกระซิบข้างหู อาจารย์เนตรหน้าถอดสี เธอรีบหันมาหาผมแต่ก็สายเกินไป เพราะขณะนั้นเอง ไพ่ในมือของผมทั้งหมดกลับเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท และระบบก็ขึ้นข้อความใหม่ที่ทำให้ใจผมหล่นวูบ... *ภารกิจล้มเหลว: ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบตัวจริงที่อาจารย์ของคุณ 'ซ่อน' เอาไว้มาตลอด* ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ร่วมเดินทางไปกับอาจารย์เนตรและกรณ์จนถึงตอนนี้นะคะ