ตำนานภูตผีชายหาด

กลิ่นอายเค็มปร่าของน้ำทะเลและเสียงคลื่นซัดสาดกระทบฝั่งยามวิกาลไม่ได้ให้ความรู้สึกผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน ความมืดมิดอย่างไร้แสงจันทร์ของหาดทรายขาวแห่งนี้กลับอบอวลไปด้วยไอเย็นเยือกที่เสียดแทงลึกลงไปถึงกระดูก "คุณกรณ์คะ... อย่าเดินออกนอกแนวเขตเกลืออาคมที่ดิฉันขีดไว้เด็ดขาดนะคะ" เสียงหวานทุ้มที่ราบเรียบแต่มั่นคงดังขึ้นจากด้านหลัง อาจารย์เนตรในชุดโค้ทกันหนาวสีเข้มกำลังย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วแตะพื้นทรายเพื่อตรวจสอบร่องรอยพลังงานบางอย่าง เส้นผมสีดำสนิทที่ยาวสลวยถูกลมทะเลพัดไหวระต้นคอ ท่ามกลางความมืด เธอดูราวกับภูตสาวแห่งรัตติกาลที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งที่เข้ามาใกล้ กรณ์พยักหน้ารับอย่างเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าอันโดดเด่นกวาดมองไปทั่วชายหาดเวิ้งว้างแห่งนี้ ในฐานะไอดอลหนุ่มที่ต้องรักษาภาพลักษณ์ความสดใสอยู่เสมอ ใครจะไปคาดคิดว่าเขาจะต้องมายืนถือคบเพลิงเวทมนตร์ท่ามกลางข่าวลือเรื่องการหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยของนักท่องเที่ยว "ผมเข้าใจแล้วครับ... เอ๊ย หมายถึง ฉันเข้าใจแล้วค่ะอาจารย์" กรณ์เผลอหลุดปากพูดภาษาคุ้นชินตามประสาวัยรุ่นออกไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบปรับน้ำเสียงให้สุภาพตามที่เคยตกลงกันไว้ พร้อมกับเหลือบมองหน้าจอโฮโลแกรมใสสีทองที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตา มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็นระบบไพ่ทาโรต์ปริศนา [ติ๊ง! ตรวจพบคลื่นพลังงานวิญญาณระดับ D+ บริเวณพิกัด 12.5 คลื่นความถี่ไม่เสถียร คำเตือน: มีการบิดเบือนของมิติเวลาท้องถิ่น] เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัว พร้อมกับไพ่ทาโรต์สำสำรับพิเศษในกระเป๋าเสื้อที่สั่นระริกราวกับมีชีวิต กรณ์ขยับแว่นสายตาเล็กน้อยเพื่อตั้งสติ สมองอันปราดเปรื่องเริ่มวิเคราะห์สถานการณ์ทันที ข่าวลือเรื่อง "วิญญาณแห่งท้องทะเลที่ลักพาตัวผู้คนในยามวิกาล" ที่ชาวบ้านหวาดกลัวกัน ไม่น่าจะเป็นเรื่องเล่าหลอกเด็กธรรมดาเสียแล้ว เพราะร่องรอยพลังงานที่เขากำลังสัมผัสได้ตอนนี้ มันมีความซับซ้อนเกินกว่าภูตผีทั่วไปจะสร้างขึ้นมาได้ "ดูนี่สิคะ กรณ์" อาจารย์เนตรกวักมือเรียกเบาๆ น้ำเสียงของเธอเจือความเคร่งเครียดเล็กน้อย กรณ์ก้าวเข้าไปใกล้ แต่อยู่ในระยะที่ปลอดภัยไม่ล้ำเส้นเกลืออาคม บนพื้นทรายเปียกชื้นมีรอยเท้าขนาดใหญ่ปรากฏอยู่ เป็นรอยเท้ามนุษย์ที่ลึกผิดปกติ ราวกับผู้เดินแบกน้ำหนักมหาศาล แต่น่าแปลกที่รอยเท้านั้นสิ้นสุดลงตรงกลางหาดทรายอย่างไร้ร่องรอย ราวกับว่าเจ้าของรอยเท้าถูกดึงตัวหายขึ้นไปบนท้องฟ้า หรือไม่ก็... ถูกลากดึงจมดิ่งลงไปใต้ผืนทราย "รอยเท้านี้ไม่ได้เกิดจากมนุษย์ธรรมดาค่ะ" อาจารย์เนตรเอ่ยขึ้น พรางหยิบไพ่ทาโรต์ใบหนึ่งขึ้นมาถือไว้ระหว่างนิ้วเรียวยาว ไพ่ใบนั้นเปล่งแสงเรืองรองสีครามจางๆ "พลังงานธาตุน้ำผสมผสานกับอาคมโบราณ... มีคนจงใจใช้หาดทรายแห่งนี้เป็นพิธีกรรมเปิดประตูเชื่อมต่อกับมิติเบื้องล่าง" "ถ้าอย่างนั้น การหายตัวไปของนักท่องเที่ยวตลอดสัปดาห์นี้..." กรณ์เว้นจังหวะ สายตาคมกวาดมองเกลียวคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่งอย่างดุร้าย "ไม่ใช่การลักพาตัวแบบสุ่ม แต่เป็นการสังเวยเพื่อวัตถุประสงค์บางอย่างใช่ไหมครับ... เอ่อ ใช่ไหมคะอาจารย์?" อาจารย์เนตรช้อนตาขึ้นมองลูกศิษย์หนุ่ม แววตาคู่สวยมีความชื่นชมฉายชัดอยู่ภายใต้ความเย็นชา "ฉลาดมากค่ะ การวิเคราะห์ของคุณแม่นยำเสมอ... และตอนนี้ ดูเหมือนว่าแขกไม่速เชิญของเรา จะไม่อดทนรอให้เราไขปริศนาจนจบเสียแล้วล่ะค่ะ" สิ้นคำพูดของอาจารย์เนตร ผืนน้ำทะเลเบื้องหน้าที่เคยสงบนิ่งก็เกิดการปั่นป่วนอย่างรุนแรง ฟองอากาศสีดำผุดพรายขึ้นจากก้นบึ้ง ราวกับน้ำเดือดพล่าน คลื่นลูกใหญ่ซัดสาดเข้าใส่ชายหาดด้วยความเร็วสูง พร้อมกับเสียงกรีดแหลมสูงที่บาดแก้วหู ดังสะท้อนก้องมาจากความมืดมิดกลางทะเลลึก หมอกหนาทึบสีเทาจัดพวยพุ่งเข้าปกคลุมหาดทรายอย่างรวดเร็ว บดบังแสงไฟจากคบเพลิงจนแทบมองไม่เห็นทาง ท่ามกลางม่านหมอกนั้น ร่างเงาสูงใหญ่ผิดมนุษย์หลายร่างค่อยๆ ก้าวขึ้นมาจากผืนน้ำ ผิวหนังของพวกมันเปียกชุ่มไปด้วยสาหร่ายทะเลสีดำสนิท และดวงตากลมโตสีแดงก่ำไร้แววตาที่จ้องมองมายังพวกเขาด้วยความกระหาย "ระวังตัวด้วยนะคะ!" อาจารย์เนตรสะบัดข้อมือ ไพ่ทาโรต์สามใบพุ่งแหวกอากาศออกไปกลายเป็นบาตรอาคมสีทองขนาดย่อม ป้องกันคลื่นกระแทกที่ซัดเข้ามาได้อย่างเฉียดฉิว กรณ์ไม่รอช้า มือเรียวรีบควักไพ่ทาโรต์สำรับประจำตัวออกมา ระบบส่งเสียงแจ้งเตือนรัวเร็วเพื่อคำนวณอัตราการต่อสู้ [ระบบประเมินภัยคุกคาม: ภูตผีชายหาดระดับสูง (จำนวน 5 ตน) / ความเสี่ยงชีวิต: 78%] [แนะนำการใช้ไพ่: อาร์คานาหลัก หมายเลข VII - The Chariot (รถศึก) เพื่อสร้างแนวป้องกันและการโจมตีสวนกลับอย่างรวดเร็ว] รอยยิ้มมั่นใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของไอดอลหนุ่ม แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด แต่หัวใจของเขากลับเต้นเป็นจังหวะที่ควบคุมได้ กรณ์สะบัดไพ่ในมือ ไพ่ใบสีทองสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของหาดทรายยามวิกาล "ไม่ว่าพวกคุณจะเป็นใคร หรือมาจากก้นบึ้งไหน..." กรณ์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลัง แววตาฉายประกายความเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน "แต่การมาทำลายความสงบสุขของที่นี่... และการขวางทางผมกับอาจารย์ ถือเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุดในคืนนี้แล้วล่ะครับ!" พลังงานเวทมนตร์มหาศาลแผ่ซ่านออกจากตัวของกรณ์ ร่างของรถศึกอัศวินปรากฏขึ้นรางๆ ด้านหลังของเขา พร้อมรับมือกับการปะทะครั้งใหญ่ที่กำลังจะอุบัติขึ้น ณ ชายหาดอาถรรพ์แห่งนี้ ทว่า... ในวินาทีที่การต่อสู้กำลังจะเริ่มต้นขึ้น เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากความมืดเบื้องหลังแนวสนท. เป็นเสียงปรบมือช้าๆ ที่จังหวะราวกับนาฬิกามรณะ *แปะ... แปะ... แปะ...* "ช่างเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมเสียจริง สมกับที่เป็นไอดอลดาวรุ่งและอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านไสยเวท..." เสียงทุ้มต่ำน่า ขนลุกเอ่ยขึ้น พร้อมกับร่างของชายในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่เดินเหยียบย่างลงบนหาดทรายเปียกชื้น โดยที่รองเท้าของเขาไม่เปื้อนทรายเลยแม้แต่น้อย ชายคนนั้นหยุดยืนอยู่ห่างจากพวกเขาเพียงไม่กี่ก้าว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก และดวงตาสองข้างที่เป็นสีทองคำเปล่งประกายในความมืด "ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้าย... อาจารย์เนตร และคุณกรณ์" ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ