พักผ่อนหย่อนใจริมทะเล

กลิ่นอายเกลือทะเลและความชื้นของละอองน้ำซัดเข้ากระทบปลายจมูก ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสติของกรณ์กลับไม่ใช่บรรยากาศการพักผ่อนหย่อนใจที่สมาคมไสยเวทมอบให้เป็นรางวัลพิเศษ หากแต่เป็นเสียงสับไพ่ที่ดังแผ่วเบามาจากระเบียงห้องพักส่วนตัว "ถ้ายังเอาแต่คำนวณความน่าจะเป็นของไสยเวทตระกูลใหญ่จนหัวหมุน ทริปพักผ่อนริมหาดนี้คงเสียเปล่านะคะ กรณ์" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงความเอ็นดูเจือจางดังขึ้นจากอาจารย์เนตร สตรีในชุดคลุมผ้าลินินสีขาวสะอาดตากำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พักผ่อน สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นกันแดดทรงวินเทจทอดมองออกไปยังผืนน้ำสีครามกว้างใหญ่เบื้องหน้า บนโต๊ะกระจกตัวเตี้ยมีสำสำรับไพ่ทาโรต์ขอบทองที่สะท้อนแสงแดดยามบ่ายระยิบระยับ กรณ์ละสายตาจากหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงของระบบที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ เขายิ้มแห้งๆ พลางหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวข้างๆ สลัดภาพลักษณ์ไอดอลหนุ่มขวัญใจมหาชนทิ้งไปเสียสนิท เหลือเพียงเด็กหนุ่มผู้แบกรับภาระแห่งวิชาอาคมไว้ครึ่งค่อนสมาคม "ผมไม่ได้คำนวณเล่นๆ นะคะอาจารย์ ระบบมันเพิ่งแจ้งเตือนความผิดปกติของสนามพลังงานรอบชายหาดนี้ต่างหากล่ะคะ รีสอร์ตหรูระดับห้าดาวที่สมาคมจองให้... ทำไมค่าพลังงานวิญญาณถึงหนาแน่นจนน่าสงสัยแบบนั้นล่ะคะ" นิ้วเรียวของกรณ์แตะเบาๆ ที่อากาศว่างเปล่า หน้าจอระบบพลันขยายข้อมูลย่อยให้เห็นกราฟแสดงคลื่นความถี่พลังงานไสยเวทที่ปะปนมากับลมทะเลอย่างชัดเจน อาจารย์เนตรไม่ได้เอ่ยปากห้าม เธอเพียงแต่ยกแก้วน้ำสมุนไพรขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะวางลงกระทบโต๊ะเบาๆ "ของอร่อยมักมาพร้อมกับเบ็ดตกปลาเสมอ สมาคมไม่ได้ใจดีส่งพวกเรามานอนอาบแดดเฉยๆ หรอกค่ะ... แต่อย่างน้อย ก่อนที่งานจะเข้า พวกเราควรไปเปลี่ยนชุดแล้วลงไปเดินเล่นรับลมทะเลเสียหน่อยนะคะ อย่าลืมว่าสถานะตอนนี้คือ 'นักท่องเที่ยว' ที่กำลังพักผ่อนค่ะ" คำสั่งแกมบังคับนั้นมาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่หาได้ยากยิ่งจากอาจารย์สาว กรณ์ถอนหายใจเบาๆ อย่างยอมจำนน ก่อนจะยอมปิดหน้าต่างระบบแล้วลุกขึ้นไปเตรียมตัวตามคำบัญชา ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ทั้งสองก็ก้าวเดินลงมาสัมผัสหาดทรายขาวเนียนละเอียดภายใต้แสงแดดอุ่นๆ กรณ์ในชุดเสื้อเชิ้ตฮาวายสีฟ้าอ่อนกับกางเกงขาสั้นสบายๆ ยังคงความโดดเด่นสะดุดตาจนนักท่องเที่ยวรอบข้างต้องเหลียวมอง ขณะที่อาจารย์เนตรสวมหมวกปีกกว้างและแว่นกันแดดบังใบหน้าเกือบครึ่ง ทว่าออร่าความสุขุมลึกลับกลับยิ่งขับเน้นให้เธอดูลึกล้ำน่าค้นหามากขึ้นไปอีก "บรรยากาศดีมากเลยนะคะเนี่ย ถ้าไม่มีไสยเวทปริศนาซ่อนอยู่ใต้พื้นทรายล่ะก็นะคะ" กรณ์กระซิบเบาๆ ระหว่างก้าวเดินเคียงข้างกัน เสียงคลื่นซัดสาดกระทบฝั่งกลบเสียงรอบตัวจนเกือบหมด "ไสยเวทไม่ได้ซ่อนอยู่ใต้ทรายหรอฃะค่ะ แต่มันกำลังรอให้เราเดินไปหาต่างหาก" อาจารย์เนตรหยุดเดินกะทันหัน ทำให้กรณ์ต้องหยุดตามและมองตามสายตาของเธอไป เบื้องหน้าของพวกเขาคือโขดหินขนาดใหญ่ที่ยื่นออกไปในทะเล บริเวณนั้นมีกลุ่มนักท่องเที่ยวกลุ่มหนึ่งกำลังมุงดูอะไรบางอย่างด้วยความตื่นเต้น เสียงหัวingและเสียงพูดคุยดังแซ่ซ้อนกันจนฟังไม่ได้ศัพท์ ทว่าในรับรู้ทางจิตวิญญาณของกรณ์และอาจารย์เนตร กลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของ 'คำสาปโบราณ' ที่เจือจางอยู่กับกลิ่นเค็มของน้ำทะเล "ช่วยด้วยค่ะ! ลูกบอลของลูกชายฉันปลิวตกลงไปในซอกหินตรงนั้น... แต่มันมีบางอย่างขยับอยู่ข้างในค่ะ!" หญิงสาวนักท่องเที่ยวคนหนึ่งร้องขอความช่วยเหลือด้วยใบหน้าตื่นตระหนก กรณ์สบตากับอาจารย์เนตรเพียงเสี้ยววินาที เคมีและการประสานงานที่ฝึกฝนร่วมกันมาเนิ่นนานทำให้ไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดๆ เพิ่มเติม ทั้งคู่ก้าวเข้าไปใกล้โขดหินนั้นอย่างระมัดระวัง เมื่อชะโงกหน้ามองลงไปในซอกหินมืดทึบที่ถูกน้ำทะเลซัดสาด ลูกบอลพลาสติกสีแดงสดลอยตุongปัดป๋องอยู่เหนือผิวน้ำ แต่วัตถุที่อยู่ใต้น้ำลึกลงไปต่างหากที่ทำให้ขนหัวลุกชัน—มันไม่ใช่ปูหรือปลา แต่มันคือโครงกระดูกมนุษย์ขนาดย่อส่วนที่ถูกถักทอเข้ากับรากไม้ประหลาด รากไม้นั้นกำลังขยับไหวราวกับมีชีวิต ส่งเสียงกรีดแหลมเล็กบาดแก้วหูพอดิบพอดีกับจังหวะที่คลื่นซัดเข้าฝั่ง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของกรณ์อย่างกะทันหัน พร้อมกับหน้าจอสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นขวางกั้นสายตา [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบภารกิจลับเฉพาะกิจระดับ SSS - "สุสานใต้คลื่นซัด"] [รายละเอียด: อาณาเขตผนึกคำสาปแห่งท้องทะเลถูกรบกวน ผู้บุกรุกไม่ทราบฝ่ายได้ปลุก 'บรรพบุรุษแห่งห้วงลึก' ให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหล] [เงื่อนไข: คลี่คลายอาคมก่อนที่ดวงวิญญาณนักท่องเที่ยวในรีสอร์ตจะถูกกลืนกินทั้งหมดภายในเวลา 3 ชั่วโมง] กรณ์ยังไม่ทันได้อ่านรายละเอียดบรรทัดถัดไป อาจารย์เนตรก็เอื้อมมือมาแตะที่ไหล่ของเขาเบาๆ ทว่าแรงกดนั้นหนักแน่นราวกับภูเขา "ถอยหลังไปค่ะ กรณ์..." เสียงของอาจารย์เนตรเยือกเย็นลงถนัดตา นัยน์ตาภายใต้แว่นกันแดดสะท้อนแสงประกายสีม่วงเข้มของไพ่ญาณทิพย์ที่ถูกดึงออกมาถือไว้ในมืออย่างรวดเร็ว "มีบางอย่างกำลังปีนขึ้นมาจากใต้พื้นทราย... และมันไม่ได้มาแค่ตัวเดียวค่ะ" พื้นทรายรอบโขดหินเริ่มยุบตัวลงเป็นวงกว้าง น้ำทะเลเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับหมึก พร้อมกับเงาร่างนับร้อยที่ผุดขึ้นมาจากผืนน้ำด้วยท่าทีบิดเบี้ยวผิดมนุษย์! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับกรณ์และอาจารย์เนตรนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!