กระแสความนิยมไอดอลนักสืบ

เสียงชัตเตอร์ของกล้องดิจิทัลนับร้อยตัวที่ดังระรัวราวกับเสียงฝนตกกระหน่ำในฤดูร้อน กำลังสะท้อนก้องอยู่ในโถงจัดงานอเนกประสงค์ขนาดใหญ่ใจกลางเมืองค่ะ แสงแฟลชวาบปลาบจนแทบจะทำให้ประสาทการมองเห็นพร่ามัว แต่ภายใต้รอยยิ้มพิมพ์ใจและท่าโพสที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีตามตำราไอดอลเด็กดี กรณ์ในวัยสิบเจ็ดปีกลับไม่ได้รู้สึกเคลิบเคลิ้มไปกับชื่อเสียงที่กำลังโหมกระหน่ำเข้าใส่เลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าใสซื่อทอดมองฝูงชนที่เบียดเสียดกันเข้ามาจนล้นทะลักออกไปนอกประตูทางเข้า ป้ายไฟ LED รูปไพ่ทาโรต์สำรับโบราณและชื่อของเขาถูกชูขึ้นสูงสลับกับเสียงกรี๊ดก๊าดที่ดังระเบิดเป็นระลอกๆ ใครจะไปคาดคิดล่ะคะว่า จากเด็กหนุ่มมัธยมปลายธรรมดาที่บังเอิญไปพัวพันกับคดีฆาตกรรมไสยเวทเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ในตอนนี้เขากลับกลายเป็น “ไอดอลนักสืบ” ขวัญใจมหาชนที่สื่อทุกสำนักต่างพากันแย่งชิงตัวเพื่อสัมภาษณ์ "ยิ้มสวยกว่านี้หน่อยสิกรณ์ ทางมุมซ้ายยังไม่ได้รูปเลยนะจ๊ะ" เสียงกระซิบกระซาบเชิงหยอกล้อจากผู้จัดการส่วนตัวดังขึ้นเบื้องหลังฉากกั้น แต่กรณ์ทำได้เพียงแค่หัวเราะแห้งๆ ในลำคอ พร้อมกับส่งสายตาหวานเชื่อมให้กับแฟนคลับกลุ่มใหญ่ที่ยื่นอัลบั้มภาพถ่ายชุดพิเศษมาให้เซ็น มือเรียวยาวของเขาจับปากกาหมึกซึมอย่างคล่องแคล่ว ขณะที่สมองอีกซีกหนึ่งกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ระบบไพ่ทาโรต์ปริศนาในห้วงจิตใต้สำนึกกำลังส่งเสียงเตือนเบาๆ เป็นระยะ *ติ๊ง!*—เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยดังขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าต่างสถานะโปร่งใสที่ปรากฏขึ้นเป็นภาพโฮโลแกรมสีครามจางๆ ซึ่งมีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น [สถานะปัจจุบัน: ไอดอลนักสืบระดับประเทศ] [ค่าความนิยมจากมหาชน (Fame Index): 94.5% (พุ่งสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด)] [พลังงานญาณทิพย์สะสม: 8,850 แต้ม] [คำเตือนจากระบบ: ความโด่งดังที่มากเกินไปย่อมดึงดูดสายตาจากความมืดมิดที่ซ่อนเร้น จงระวังเงาที่ติดตามตัวท่านมาในคราบของความชื่นชม] กรณ์หรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่ออ่านประโยคสุดท้ายจบ รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงประดับไว้อย่างสมบูรณ์แบบราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ แต่ปลายนิ้วที่ถือปากกากลับเกร็งแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ เงาที่ซ่อนเร้นงั้นหรือคะ? ตั้งแต่คดีล่าสุดที่เขาช่วยอาจารย์เนตรคลี่คลายปริศนาฆาตกรรมกลางมหาวิทยาลัย ชื่อเสียงของเขาก็ไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในแวดวงนักสืบสมัครเล่นอีกต่อไปแล้ว แต่มันดันก้าวล่วงเข้าไปใน "ตลาดความศรัทธา" ของกลุ่มผู้ใช้ไสยเวทสายมืดที่กำลังมองหาพลังงานดิบในการทำพิธีกรรม งานแฟนมีตติ้งในวันนี้จัดขึ้นภายใต้มาตรการรักษาความปลอดภัยที่แน่นหนาเป็นพิเศษ อาจารย์เนตรอุตส่าห์ส่งยันต์คุ้ม ภัยแปดทิศมาให้เขาพกติดตัวไว้ถึงสามแผ่น โดยเย็บซ่อนไว้อย่างแนบเนียนบริเวณซับในของเสื้อสูทสีขาวสะอาดตาตัวนั้น แม้ภายนอกอาจารย์สาวลึกลับจะแสดงท่าทีเย็นชาและชอบบ่นว่าเขาสร้างความวุ่นวายให้ชีวิตอันสงบสุขของเธอในชมรมไสยศาสตร์อยู่เสมอ แต่การกระทำทุกอย่างกลับแสดงออกถึงความห่วงใยที่ละเอียดอ่อนเสมอมา "น้องกรณ์คะ! มือขวาตรงนี้ค่ะ มองกล้องทางนี้หน่อยค่า!" เสียงเรียกของตากาล็อกสาวปลุกกรณ์ให้หลุดออกจากภวังค์ เขารีบหันไปยิ้มแย้มและโบกมือทักทายอย่างเป็นกันเองจนเรียกเสียงกรี๊ดระลอกใหม่ดังสนั่นหวั่นไหว บรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยความอบอุ่นและคึกคัก ลูกโป่งสีพาสเทลและช่อดอกไม้ถูกส่งต่อกันมือเป็นระวิง ความเป็นไอดอลเด็กดีผู้มีรอยยิ้มสดใสและมันสมองอันชาญฉลาดในการไขคดี ทำให้เขากลายเป็นตัวแทนของความหวังและแรงบันดาลใจให้กับวัยรุ่นยุคใหม่ ทว่า ในขณะที่เขากำลังก้มลงเซ็นลายมือชื่อลงบนโปสเตอร์ให้กับเด็กสาวมัธยมต้นคนหนึ่ง สายตากลับเหลือบไปเห็นความผิดปกติบางอย่างที่สะท้อนผ่านกระจกเงาบานใหญ่ด้านหลังเวที ฝูงชนนับร้อยที่กำลังเบียดเสียดกันเข้ามานั้น มีเงาสงաբเงียบร่างหนึ่งยืนนิ่งสนิทอยู่ที่มุมเสาด้านในสุด ร่างนั้นสวมเสื้อฮู้ดสีดำสนิทจนแทบกลืนไปกับความมืดของมุมเสา แม้ว่าแสงไฟในโถงจะสว่างจ้าแค่ไหน แต่เงาของคนผู้นั้นกลับทอดยาวผิดธรรมชาติ และที่สำคัญที่สุด... ดวงตาคู่นั้นที่มองลอดผ่านฮู้ดออกมา ไม่ได้มีความชื่นชมหรือคลั่งไคล้เจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายแสงสีแดงวาบวับดั่งสัตว์ป่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อในกำมือ กรณ์ชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที ปากกาในมือหยุดนิ่งสนิท "เอ่อ... น้องกรณ์คะ?" เด็กสาวเจ้าของโปสเตอร์เอ่ยทักด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นไอดอลในดวงใจนิ่งเงียบไป กรณ์รีบดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว เขาส่งยิ้มอบอุ่นที่สุดเท่าที่จะทำได้พร้อมกับยื่นโปสเตอร์คืนให้ "เรียบร้อยแล้วครับ ตั้งใจเรียนนะจ๊ะ" เด็กสาวหน้าแดงก่ำด้วยความดีใจก่อนจะรีบเดินหลบฉากไป กรณ์แสร้งทำเป็นจัดปกเสื้อสูทแล้วหันไปมองยังมุมเสานั้นอีกครั้ง แต่ทว่า... ร่างในชุดฮู้ดสีดำกลับหายวับไปกับตา ราวกับว่าตัวตนของเขาเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตาจากความเหนื่อยล้า *ติ๊ง!* เสียงเตือนจากระบบดังขึ้นอีกครั้งในหัว คราวนี้มันไม่ใช่แค่หน้าต่างสีครามธรรมดา แต่เป็นตัวอักษรสีแดงฉานที่กระพริบเตือนถี่รัวจนน่ากลัว [ตรวจพบพลังงานไสยเวทระดับอันตราย: "ศาสตร์แห่งเงาลวงตา (Illusionary Shadow)"] [เป้าหมาย: กำลังเข้าใกล้ตัวผู้ใช้ระบบในระยะประชิด] [คำแนะนำจากระบบ: จงระวังของขวัญชิ้นต่อไปที่คุณกำลังจะได้รับ] สิ้นเสียงแจ้งเตือน ประตูกระจกบานใหญ่ด้านหน้าฮอลล์ก็เปิดผางออกพร้อมกับเสียงเอะอะโวยวายของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย กล่องพัสดุขนาดกลางห่อด้วยกระดาษสีดำสนิทและผูกด้วยโบว์สีแดงสดถูกส่งต่อผ่านมือแฟนคลับเข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าของทีมงานต้อนรับ "มีพัสดุด่วนส่งตรงถึงน้องกรณ์จากผู้ประสงค์ออกนามค่ะ!" ทีมงานสาววิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาเขาพร้อมกับยื่นกล่องใบนั้นให้ด้วยความสงสัย กรณ์ก้มลงมองกล่องสีดำสนิทที่ส่งกลิ่นอายความเย็นเยียบออกมาทะลุเนื้อกระดาษ รอยยิ้มที่เป็นมิตรบนใบหน้าของไอดอลหนุ่มค่อยๆ เลือนหายไปทีละน้อย บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเงียบงันที่น่าขนลุก เขายื่นมือออกไปรับกล่องใบนั้นด้วยความระมัดระวัง สัมผัสแรกที่ปลายนิ้วแตะโดนคือความเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ในขณะที่เขากำลังจะใช้ปลายนิ้วแกะริบบิ้นสีแดงออกเพื่อตรวจสอบสิ่งของข้างใน จู่ๆ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทก็สั่นครืดคราดอย่างรุนแรง หน้าจอแสดงชื่อผู้ติดต่อที่ทำให้เขาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก—**"อาจารย์เนตร"** กรณ์กดรับสายทันทีโดยไม่ลังเล เสียงปลายสายไม่ได้นุ่มนวลหรือใจเย็นเหมือนทุกครั้ง แต่มันเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและคำสั่งที่เฉียบขาดจนหัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม * "กรณ์! ฟังฉันให้ดี... อย่าเพิ่งเปิดกล่องใบนั้นเด็ดขาด!" * ยังไม่ทันที่กรณ์จะได้เอ่ยปากถามอะไร เสียงระเบิดตูมสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นที่บริเวณทางเข้าด้านหลังฮอลล์ พร้อมกับกลุ่มควันสีดำพวยพุ่งขึ้นปกคลุมไปทั่วบริเวณ ไฟฟ้าภายในอาคารดับวูบลงเหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงที่กะพริบวับๆ ชวนให้ใจหายวาบ ในความมืดมิดที่เข้าปกคลุม เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบๆ คู่กำลังก้าวเข้ามาใกล้เวทีมากขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สะท้อนก้องไปทั่วโถงจัดงาน และก่อนที่กรณ์จะทันได้ตั้งตัว มือปริศนาก็คว้าร่างของเขาจากด้านหลัง พร้อมกับวัตถุเย็นเฉียบที่จ่อเข้าที่ลำคอของเขาอย่างรวดเร็ว! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับกรณ์และอาจารย์เนตรนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!