สิ้นสุดองค์ที่หนึ่ง: เงื่อนงำที่ใหญ่กว่า

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินอายุกว่าครึ่งศตวรรษตลบอบอวลจนน่าคลื่นไส้ แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของฉันสะดุดลงไม่ใช่กลิ่นเหล่านั้น—มันคือประโยคสุดท้ายที่หลุดรอดออกมาจากริมฝีปากซีดเซียวของร่างไร้สติเบื้องหน้า *"ทะ... ท่าน... มาแล้ว..."* กรณ์ขยับตัวเข้าบังร่างของฉันไว้โดยสัญชาตญาณ ปลายกระบี่แสงเวทมนตร์จากไพ่ทาโรต์ในมือของเขาเปล่งประกายสีครามวับแวม ขับไล่ความมืดมัวในห้องใต้ดินของอาคารเก่าแก่หลังนี้ให้ถอยร่นไปได้ชั่วขณะ ดวงตาคู่คมที่ปกติมักจะมีประกายขี้เล่นและรอยยิ้มสดใสแบบไอดอลหนุ่มยอดนิยม ตอนนี้กลับจริงจังและเฉียบคมราวนักล่า "อาจารย์คะ ถอยไปอยู่ข้างหลังผมก่อนครับ... อ๊ะ ขอโทษทีค่ะ ติดปากไปหน่อย..." กรณ์ชะงักเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้คำลงท้ายแบบเดิม แต่ในสถานการณ์ตึงเครียดเช่นนี้ ฉันทำได้เพียงยกมุมปากขึ้นน้อยๆ เพื่อผ่อนคลายบรรยากาศที่กดดัน "มีสติหน่อยกรณ์ นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นมุกนะคะ" ฉันเอ่ยเสียงเรียบ พรางกวาดสายตามองสำรวจรอบบริเวณ แสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์ส่องกระทบเข้ากับลวดลายประหลาดบนพื้นห้อง มันไม่ใช่รอยเลือดธรรมดา แต่เป็นอักขระโบราณที่เรียงตัวกันเป็นวงกลมซ้อนทับกันสามชั้น—วงแหวนแห่งการอัญเชิญระดับสูงที่ฉันเคยเห็นแค่ในตำราต้องห้ามของสมาคมผู้ใช้ไสยเวทเท่านั้น ความจริงปรากฏชัดเจนขึ้นทีละน้อย คดีฆาตกรรมต่อเนื่องในเมืองหลวงตลอดสามเดือนที่ผ่านมา เหยื่อทุกรายที่ถูกสูญเสียพลังชีวิตไปจนหมดสิ้น ไม่ใช่ฝีมือของวิญญาณเร่ร่อนหรือฆาตกรโรคจิตสติหลุดอย่างที่ตำรวจสรุปสำนวนคดี แต่มันคือ "พิธีกรรมสังเวย" เพื่อเปิดประตูเชื่อมมิติ [ติ๊ง! ระบบแจ้งเตือนภารกิจพิเศษ: ตรวจพบร่องรอยขององค์กรเงา 'ดิ อาร์คานา ซินดิเคท' (The Arcana Syndicate)] [ระดับความอันตราย: SSS] [คำเตือน: ท่านกำลังก้าวเข้าสู่ศูนย์กลางของแผนการทำลายล้างมหานคร จงระวังไพ่ในมือของท่านให้ดี เพราะ "ผู้ทรยศ" อาจไม่ได้อยู่ไกลอย่างที่คิด] เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เชื่อมต่อกับสำรับไพ่ทาโรต์ในจิตใต้สำนึกดังขึ้นรัวๆ ฉันหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อเห็นตัวอักษรสีแดงฉานพาดผ่านเรติน่า องค์กรเงาที่คอยบงการอยู่เบื้องหลังความมืดของโลกไสยเวท... พวกมันเคลื่อนไหวเร็วกว่าที่คาดไว้มาก "อาจารย์ครับ ดูนี่สิครับ..." กรณ์ย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วเขี่ยเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่หลุดรอดออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเหยื่อ มันคือไพ่ทาโรต์ใบหนึ่งที่ถูกกรีดทำลายจนยับเยิน แต่ร่องรอยของพลังงานเวทมนตร์ที่หลงเหลืออยู่ทำให้ฉันจำมันได้ทันที ไพ่หมายเลข 15—เดอะเดวิล (The Devil) "ไม่ใช่แค่การบูชายัญธรรมดา..." ฉันพึมพำเบาๆ ขณะย่อตัวลงสัมผัสพื้นผิวอักขระที่ยังคงไอความร้อนระอุ "พวกมันกำลังใช้พลังงานชีวิตของเหยื่อเพื่อหล่อเลี้ยงไพ่ต้นแบบ... ไพ่ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อคัดลอกและบิดเบือนพลังของพวกเราทุกคน" กรณ์เงยหน้าขึ้นมองฉัน แววตาของเด็กหนุ่มมีความกังวลฉายชัด แต่ในขณะเดียวกันก็มีความมุ่งมั่นอันแรงกล้าสะท้อนอยู่ภายใน "ถ้าอย่างนั้น... ที่ผ่านมาทุกคดี การสืบสวนของเรา การเผชิญหน้ากับปีศาจพวกนั้น... ทั้งหมดก็เป็นแค่หมากในกระดานของพวกมันตั้งแต่แรกสินะครับ" "ถูกต้องค่ะ" ฉันตอบรับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น มือเรียวหยิบสำไพ่ทาโรต์ประจำตัวขึ้นมาสับสลับกันอย่างคล่องแคล่ว เสียงกระทบกันของเนื้อกระดาษเคลือบเวทมนตร์ดัง *กริ๊ก... กริ๊ก...* ท่ามกลางความเงียบงัน "พวกมันจงใจโยนเบาะแสให้เราตามมา เพื่อต้อนเราให้เข้ามาในจุดอับสายตา... และตอนนี้..." ครืนนน—! พื้นห้องใต้ดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับแผ่นดินไหว ฝุ่นละอองจากเพดานร่วงกราวลงมาประหนึ่งหิมะ เสียงคำรามต่ำๆ ดังสะท้อนมาจากความมืดเบื้องล่าง ลึกลงไปยิ่งกว่ารากฐานของตึกหลังนี้ อักขระบนพื้นเริ่มเรืองแสงสีม่วงเข้มจนแสบตา กลิ่นอายของความตายและความชั่วร้ายแผ่ซ่านจนขนลุกเกรียว ร่างของเหยื่อที่นอนไร้สติอยู่บนพื้นเมื่อครู่ บัดนี้ถูกดึงดูดด้วยพลังงานบางอย่างให้ลอยขึ้นกลางอากาศ ดวงตาทั้งสองข้างเบิกโพลงกลายเป็นสีดำสนิท ไร้ซึ่งแววตาของความเป็นมนุษย์ "อาจารย์! ระวังครับ!" กรณ์พุ่งตัวเข้ามาคว้าแขนฉันแล้วดึงถอยหลังไปสามก้าวทันที ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง อากาศเบื้องหน้าก็ฉีกขาดออกราวกับผืนผ้าใบที่ถูกกรีดด้วยของมีคม รอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเงาร่างมหึมาที่ค่อยๆ ก้าวออกมาจากความว่างเปล่า เงาร่างนั้นสวมหน้ากากอนูบิสสีทองอร่าม มือข้างหนึ่งถือเคียวเล่มยักษ์ที่อาบไปด้วยหยาดMiasmaสีดำสนิท และที่สำคัญที่สุด... บนหน้าอกของมัน มีตราสัญลักษณ์รูปดวงตาที่มีลายเส้นรูปไพ่ทาโรต์ไขว้กัน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวของ "สภาเงา" องค์กรที่ควรจะล่มสลายไปตั้งแต่สิบปีก่อน "ฮึ... ในที่สุดก็หาพวกแมลงน่ารำคาญเจอเสียทีนะ" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังลอดออกมาจากหน้ากากทองคำ แรงกดดันระดับมหาศาลแผ่กระจายออกมาจนกรณ์ถึงกับเซถอยหลังไปชนกับชั้นวางของด้านหลัง ลมหายใจของไอดอลหนุ่มเริ่มติดขัด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผม ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก3 เพื่อเรียกสติและรวบรวมพลังจิตทั้งหมด ไพ่ในมือสั่นระริกไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะมันรับรู้ได้ว่า "ศัตรูที่แท้จริง" ของการเดินทางครั้งนี้ได้ปรากฏตัวขึ้นแล้ว "คิดเหรอว่าส่งลูกสมุนกระจอกพวกนี้มา แล้วจะปิดปากพวกเราได้" ฉันเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยจ้องมองไปยังเงาร่างนั้นอย่างไร้ความเกรงกลัว แม้ว่าระดับพลังจะต่างกันราวฟ้ากับเหวก็ตาม เงาร่างภายใต้หน้ากากหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเสียดสีจนแก้วหูแทบแตก ก่อนที่มันจะก้าวเข้ามาใกล้แสงไฟอีกหนึ่งก้าว เผยให้เห็นใบหน้าส่วนล่างที่ยิ้มเยาะอย่างน่าขนลุก "ปิดปากงั้นหรือ? หึ... เจ้าเด็กผู้หญิงผู้โง่เขลาเอ๋ย... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าอาจารย์ของเจ้า... คือคนที่บริสุทธิ์ผุดผ่องไร้มลทินจริงๆ?" คำพูดนั้นทำให้ฉันชะงักไปชั่วขณะ หัวใจกระตุกวูบ กรณ์หันมามองหน้าฉันด้วยความตกใจและไม่เข้าใจ "อาจารย์... มันหมายความว่ายังไงครับ?" ในวินาทีที่ความสงสัยและความหวาดระแวงกำลังกัดกินความเชื่อมั่นภายในกลุ่ม เสียงกระซิบเยือกเย็นก็ดังขึ้นจากด้านหลังของฉัน—ไม่ใช่จากปีศาจตรงหน้า แต่มาจากเงาลึกซึ้งภายในจิตใจของฉันเอง "ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่แท้จริง... ขวัญเนตร" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับพวกเขานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!